GetPassageurn:cts:pbc:bible.parallel.mya.1835:9urn:cts:pbc:bible.parallel.mya.1835:9ဧဖရတ်မြို့သားဇုဖ ၊ တောဟူ ၊ ဧလိဟူ ၊ ယေရောဟံမှ ဆင်းသက် ၍ ဧဖရိမ်တောင်ပေါ်မှာ ရာမသိမ် ဇုဖိမ်မြို့ ၌ နေသော ဧလကာနအမည်ရှိသော သူတယောက်ရှိ ၏ ။ ထိုသူသည် မယားနှစ်ယောက်ရှိ ၏ ။ တယောက်ကား ၊ ဟန္န ၊ တယောက်ကား ပေနိန္နအမည် ရှိ ၏ ။ ပေနိန္န ၌ သားသမီးရှိ ၏ ။ ဧလကာနသည် ကောင်းကင်ဗိုလ်ခြေ အရှင်ထာဝရဘုရားကို ကိုးကွယ် ၍ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းငှါ ၊ မိမိနေရာ မြို့မှ ရှိလောမြို့သို့ နှစ်တိုင်းသွားမြဲ ၏ ။ ထာဝရဘုရား ၏ ယဇ်ပုရောဟိတ် ဧလိ ၏ သား ဟောဖနိနှင့် ဖိနဟတ်သည် ရှိလောမြို့ ၌ နေသတည်း ။ ဧလကာနသည် ယဇ်ပူဇော်အချိန် ရောက်သောအခါ ၊ မယားပေနိန္နနှင့် သူ ၏ သားသမီးအပေါင်းတို့ အား ဝေမျှ ၏ ။ ဟန္နကိုချစ်သောကြောင့် နှစ်ဆသောအဘို့ကို ပေး ၏ ။ သို့ရာတွင် ထာဝရဘုရားသည် ဟန္နအား သားဘွားသော အခွင့်ကို ပေးတော်မမူ ။ ထိုသို့ ထာဝရဘုရားသည် အခွင့်ကို ပေးတော်မမူသောကြောင့် ၊ ဟန္န စိတ်ဆိုးညစ်အောင် ရန်သူသည် အလွန်နှောင့်ယှက်တတ် ၏ ။ နှစ်စဉ်မပြတ် ထာဝရဘုရား ၏ အိမ်တော်သို့ သွားသောအခါ ၊ ရန်သူနှောင့်ရှက်သဖြင့် ဟန္နသည် အစာမစားနိုင် ၊ ငိုလျက် နေတတ် ၏ ။ သူ ၏ ခင်ပွန်း ဧလကာနက ၊ ဟန္န အဘယ်ကြောင့် ငိုသနည်း ။ အဘယ်ကြောင့် မစားဘဲနေသနည်း ။ အဘယ်ကြောင့် စိတ်ညှိုးငယ်သနည်း ။ သားတကျိပ်ထက် သင် ၌ ငါသာ ၍ ကောင်းသည် မဟုတ် လောဟုဆို ၏ ။ ရှိလောမြို့ ၌ စားသောက်ကြသောနောက် ၊ ယဇ်ပုရောဟိတ် ဧလိသည် ထာဝရဘုရား ၏ အိမ်တော် တိုင်နားမှာ ထိုင်စဉ် ၊ - ဟန္နသည် ညှိုးငယ်သောစိတ်နှင့် ထ ၍ ၊ မျက်ရည်များစွာကျလျက် ထာဝရဘုရားကို ဆုတောင်းသည် ကား ၊ - အိုကောင်းကင် ဗိုလ်ခြေအရှင်ထာဝရဘုရား ၊ ကိုယ်တော် ၏ ကျွန်မကို မေ့လျော့တော်မမူဘဲ ၊ ကိုယ်တော် ကျွန်မ ၏ ဆင်းရဲခြင်းကို ကြည့်ရှုအောက်မေ့သဖြင့် ၊ သားယောက်ျားကို ပေးသနားတော်မူလျှင် ၊ သူ ၏ ဆံပင်ရိတ်ခြင်းကို အလျှင်းမပြု ။ တသက်လုံး ထာဝရဘုရား ၏ ကျွန်ဖြစ်စေခြင်းငှါ ကျွန်မအပ်ပါ မည်ဟု သစ္စာဂတိပြုလေ ၏ ။ ဟန္နသည် ထာဝရဘုရားရှေ့တော် ၌ ကြာမြင့်စွာ ဆုတောင်းစဉ် ၊ ဧလိသည် သူ ၏ နှုတ်ကို ကြည့်မှတ် လေ ၏ ။ စိတ်နှလုံးနှင့် ဆုတောင်း ၍ နှုတ်ခမ်းလှုပ်သော်လည်း ၊ စကားသံမထွက်သောကြောင့် ၊ ယစ်မူးသည်ဟု ဧလိထင်လျက် ၊ သင်သည် အဘယ်မျှ ကာလပတ်လုံး ယစ်မူးလိမ့်မည်နည်း ။ သင် ၏ စပျစ်ရည်ကို ပယ်ရှောင်လော့ ဟု ဆို ၏ ။ ဟန္နကလည်း ၊ မဟုတ်ပါအရှင် ။ ကျွန်မသည် ညှိုးငယ်သော မိန်းမဖြစ်ပါ ၏ ။ စပျစ်ရည်ကို မသောက် ပါ ၊ သေရည်သေရက်ကို မသောက်ပါ ၊ ထာဝရဘုရားရှေ့တော် ၌ စိတ်နှလုံးကို သွန်းလောင်းလျက် နေပါ ၏ ။ ကိုယ်တော် ၏ ကျွန်မကို အဓမ္မ မိန်းမဟူ ၍ မမှတ်ပါနှင့် ။ မြည်တမ်းစရာ အကြောင်း ၊ ဝမ်းနည်းစရာ အကြောင်းများသည်ဖြစ် ၍ ၊ ယခုတိုင်အောင် လျှောက်နေပါသည်ဟု ပြန်ပြောသော် ၊ ဧလိက ၊ ငြိမ် ဝပ်စွာသွားလော့ ။ ယခု ဆုတောင်းသည်အတိုင်း ၊ ဣသရေလအမျိုး ၏ ဘုရားသခင် ပေးသနားတော် မူပါစေသောဟု မြွက်ဆို ၏ ။ ဟန္နကလည်း ၊ ကိုယ်တော် ၏ ကျွန်မသည် ရှေ့တော် ၌ မျက်နှာရပါစေသောဟု လျှောက်ပြီးမှ ၊ ခြားနား သော မျက်နှာနှင့် သွား ၍ အစာစားလေ ၏ ။ ထိုသူတို့သည် နံနက်စောစောထ ၍ ထာဝရဘုရားရှေ့တော် ၌ ကိုးကွယ်ပြီးလျှင် ၊ ရာမမြို့မှာရှိသော မိမိတို့အိမ်သို့ ပြန်သွားကြ ၏ ။ ထိုအခါ ဧလကာနသည် မယားဟန္နနှင့် ဆက်ဆံ ၍ ထာဝရဘုရား အောက်မေ့တော်မူသဖြင့် ၊ - ဟန္နသည် ပဋိသန္ဓေယူ ၍ ကာလအချိန်စေ့သောအခါ ၊ သားယောက်ျားကို ဘွားမြင်ပြီးလျှင် ၊ ထိုသားကို ထာဝရဘုရားထံ ၌ ဆုတောင်းသောကြောင့် ၊ ရှမွေလအမည်ဖြင့် မှည့်လေ ၏ ။ ဧလကာနသည် အိမ်သူအိမ်သားအပေါင်းတို့နှင့်အတူ နှစ်စဉ် ပြုရသော ယဇ်ကို ၎ င်း ၊ သစ္စာဂတိ နှင့်ဆိုင်သော ပူဇော်သက္ကာကို ၎ င်း ၊ ထာဝရဘုရားအား ပူဇော်ခြင်းငှါ တက်သွားသောအခါ ၊ - ဟန္နက ၊ နို့နှင့်ကွာပြီးမှ သူငယ်ကို ဆောင်သွားပါမည် ။ ထိုအခါ သူသည် ထာဝရဘုရားရှေ့တော်သို့ ရောက် ၍ အမြဲနေရလိမ့်မည်ဟုဆိုလျှင် ၊ - ခင်ပွန်းဧလကာနက ၊ စိတ်ရှိသည် အတိုင်းပြုလော့ ။ နို့နှင့်မကွာမှီတိုင်အောင် နေလော့ ။ ထာဝရဘုရား ၏ ဂတိတော်သာ တည်ပါစေသောဟု ဝန်ခံ ၍ ၊ မယားသည် သူငယ်ကို နို့တိုက်လျက် နို့မကွာမှီတိုင် အောင် မသွားဘဲနေ ၏ ။ နို့ကွာပြီးမှ ၊ အသက်သုံးနှစ်ရှိသော နွားတကောင် ၊ မုန့်ညက် တဧဖာ ၊ စပျစ်ရည်တဘူးနှင့်တကွ သူငယ်ကို ဆောင်သွား ၍ ၊ ရှိလောမြို့ ၌ ထာဝရဘုရား ၏ အိမ်တော်သို့ ရောက်လေ ၏ ။ ထိုအခါ သူငယ်သည် အသက်နုသေး ၏ ။ နွားကိုသတ် ၍ သူငယ်ကို ဧလိထံသို့ သွင်းလျက် ၊ ဟန္နက ၊ ကျွန်မ ၏ သခင် ၊ - ကိုယ်တော် အသက်ရှင်သည်အတိုင်း ၊ ကျွန်မသည် ယမန်တခါ ဤအရပ် ၌ ကိုယ်တော်အနားမှာ ရပ်လျက် ဆုတောင်းသော မိန်းမဖြစ်ပါ ၏ ။ ထိုအခါ ဤသူငယ်ကို ရမည်အကြောင်း ဆုတောင်းပါ ၏ ။ တောင်းသည်အတိုင်း ထာဝရဘုရားသည် ပေးသနားတော်မူပြီ ။ ထိုကြောင့် ကျွန်မသည် သူ့ကို ထာဝရဘုရားအား ငှါးပါပြီ ။ သူသည် တသက်လုံး ထာဝရဘုရားထံ တော် ၌ အငှါးခံ ၍ နေရပါမည်သခင်ဟု လျှောက်ပြီးမှ ၊ ထိုအရပ် ၌ ထာဝရဘုရားကို ကိုးကွယ်ကြ ၏ ။ တဖန် ဟန္နသည် ပဌနာစကားကို မြွက်ဆိုသည်ကား ၊ ငါ့စိတ်နှလုံးသည် ထာဝရဘုရားကို အမှီပြု ၍ ရွှင်လန်းလျက် ၊ ထာဝရဘုရားကြောင့် ငါ့ဦးချိုမြင့်လျက် ရှိ ၏ ။ ကယ်တင်ခြင်း ကျေးဇူးတော်ကြောင့် ဝမ်းမြောက် ၍ ၊ ရန်သူတို့အား ဝါကြွားသောစကားကို ပြောရ ၏ ။ ထာဝရဘုရား သန့်ရှင်းတော်မူသကဲ့သို့ အဘယ်သူမျှမသန့်ရှင်း ။ ကိုယ်တော်မှတပါး အခြားသော ဘုရားမရှိ ။ ငါတို့ ဘုရားသခင်ကဲ့သို့သော ခိုလှုံစရာမရှိ ။ ကိုယ့်ကိုကိုယ် မချီးမြှောက်ကြနှင့် ။ ဝါကြွားစော်ကားသော စကားကိုမပြောကြနှင့် ။ အဓမ္မစကားကို နှုတ်ထဲက မထွက်စေကြနှင့် ။ အကြောင်းမူကား ၊ ထာဝရဘုရားသည် သဗ္ဗညုတဘုရား ဖြစ်တော်မူ ၏ ။ အမှုအရာတို့ကို ညှိညွှတ်တော်မူ ၏ ။ သူရဲတို့ ကိုင်သောလေးများ ကျိုးလျက် ၊ လဲတတ်သော သူတို့သည် ခွန်အားနှင့် ပြည့်စုံလျက် ရှိကြ ၏ ။ ဝစွာစားသောသူတို့သည် စားစရာကို ရခြင်းငှါ ၊ သူငှါး လုပ်ကြရပြီ ။ ငတ်မွတ်သော သူတို့မူကား ၊ တဖန် ဝကြပြီ ။ မြုံသောသူသည် ခုနှစ်ကြိမ်တိုင်အောင် ဘွားမြင်ပြီ ။ သားများသောသူမူကား ၊ တဖန် အားလျော့ပြီ ။ ထာဝရဘုရားသည် သေစေသော အခွင့် ၊ အသက်ရှင်စေသောအခွင့် ၊ မရဏာနိုင်ငံသို့ နှိမ့်ချသောအခွင့် ၊ ထမြောက်စေသောအခွင့် ရှိတော်မူ ၏ ။ ဆင်းရဲစေခြင်းငှါ ၎ င်း ၊ ရတတ်စေခြင်းငှါ ၎ င်း ၊ ထာဝရဘုရားပြု ၍ ၊ နှိမ့်ချသောအခွင့် ၊ ချီးမြှောက်သော အခွင့်ရှိတော်မူ ၏ ။ ဆင်းရဲသောသူကို မြေမှုန့်ထဲက ၎ င်း ၊ ငတ်မွတ်သောသူကို နောက်ချေးပုံထဲက ၎ င်း ချီးမြှောက် ၍ ၊ မင်းသားတို့နှင့် ထိုင်ရသောအခွင့် ၊ ဘုန်းကြီးသောပလ္လင်ကို အမွေခံရသောအခွင့်ကို ပေးတော်မူ ၏ ။ အကြောင်းမူကား ၊ မြေကြီးတိုင်တို့ကို ထာဝရဘုရားပိုင် ၍ ထိုတိုင်တို့အပေါ်မှာ လောကဓာတ်ကို တည်တော်မူပြီ ။ မိမိသန့်ရှင်းသူတို့ခြေကို စောင့်မတော်မူလိမ့်မည် ။ မတရားသောသူတို့သည် မှောင်မိုက် ၌ တိတ်ဆိတ် စွာ နေရကြလိမ့်မည် ။ ကိုယ်အစွမ်းသတ္တိအားဖြင့် အဘယ်သူမျှ မနိုင်ရာ ။ ထာဝရဘုရားသည် ရန်သူတို့ကို ချိုးဖဲ့တော်မူမည် ။ သူတို့အပေါ် ၌ မိုဃ်းကောင်းကင်မှ မိုဃ်းချုန်း စေတော်မူမည် ။ ထာဝရဘုရားသည် မြေကြီးစွန်းတိုင်အောင် တရားစီရင်သဖြင့် ၊ ခန့်ထားတော်မူသော ရှင်ဘုရင်ကို ခွန်အားနှင့် ပြည့်စုံစေ ၍ အထံတော် ၌ ဘိသိက်ခံသောသူကို ချီးမြှောက်တော်မူမည်ဟု မြွက်ဆို ၏ ။ ထိုနောက်မှ ၊ ဧလကာနသည် ရာမမြို့ ၌ ရှိသော မိမိအိမ်သို့သွား ၍ ၊ သူငယ်သည် ယဇ်ပုရောဟိတ် ဧလိရှေ့တွင် အမှုတော်ကို ဆောင်ရွက်လေ ၏ ။ ဧလိ ၏ သားတို့သည် ထာဝရဘုရားကို မသိ ၊ အဓမ္မလူဖြစ်ကြ ၏ ။ လူများတို့တွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်ပြုသော ထုံးစံဟူမူကား ၊ ယဇ်ပူဇော် ၍ အမဲသားကို ပြုတ်စဉ်အခါ ၊ ယဇ်ပုရောဟိတ် ၏ အစေအပါတယောက်သည်လာ ၍ သုံးချောင်းရှိသော အမဲချိတ်ကို ကိုင်လျက် ၊ - အိုးအစရှိသည်တို့ ၌ ထိုးခပ် ၍ ၊ အမဲချိတ်တွင် ပါသမျှကို ယဇ်ပုရောဟိတ်သည် သိမ်းယူတတ် ၏ ။ ရှီလောမြို့သို့ ရောက်လာသော ဣသရေလလူအပေါင်းတို့အား ထိုသို့ပြုကြ ၏ ။ ဆီဥကို မီးမရှို့မှီ ၊ ယဇ်ပုရောဟိတ် ၏ အစေအပါသည်လာ ၍ ၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်ဘို့ ကင်စရာအမဲသား ကို ပေးပါ ။ ပြုတ်သော အမဲသားကို မယူ ။ စိမ်းသော အမဲသားကိုသာ ယူမည်ဟု ယဇ်ပူဇော်သော သူအား ဆိုတတ် ၏ ။ ထိုသူက ၊ ဆီဥကိုအရင် မီးရှို့ပါရစေ ။ နောက်မှ ယူချင်တိုင်းယူပါဟုဆိုလျှင် ၊ မဟုတ်ဘူး ယခုပေးရမည် ။ သို့မဟုတ် အနိုင်ယူမည်ဟု ပြောဆိုတတ် ၏ ။ ထိုယဇ်ပုရောဟိတ် ပျိုတို့သည် ၊ ထာဝရဘုရားဝတ်ကို လူများ ရွံစရာပြုသောကြောင့် ၊ ရှေ့တော် ၌ အလွန်အပြစ်ကြီးသောသူ ဖြစ်ကြ ၏ ။ သူငယ် ရှမွေလသည် ပိတ်သင်တိုင်းကို ဝတ်စည်းလျက် ၊ ထာဝရဘုရားရှေ့ ၌ အမှုတော်ကို ဆောင်ရွက် လေ ၏ ။ - နှစ်စဉ်ပြုရသော ယဇ်ကို ပူဇော်ခြင်းငှါ ၊ သူ ၏ မိဘသည် ရောက်လာသောအခါ ၊ အမိသည် တနှစ် မပြတ်သားအဘို့ အင်္ကျီငယ်ကို ချုပ် ၍ ဆောင်ခဲ့တတ် ၏ ။ တရံရောအခါ ၊ ဧလိက ၊ သင်သည် ထာဝရဘုရား ၌ ငှါးထားသော သားအတွက် ၊ ဤမိန်းမတွင် အမျိုး အနွှယ်ကို ပေးတော်မူပါစေသောဟု ဧလကာနလင်မယားကို ကောင်းကြီးပေး ၏ ။ ထိုသူတို့သည် နေရာ အိမ်သို့ ပြန်သွားသောနောက် ၊ ထာဝရဘုရားသည် ဟန္နကို အကြည့်အရှုကြွတော်မူသဖြင့် ၊ သူသည် ပဋိသန္ဓေယူ ၍ ၊ သားသုံးယောက် ၊ သမီးနှစ်ယောက်တို့ကို ဘွားမြင်လေ ၏ ။ သူငယ်ရှမွေလသည် ထာဝရဘုရားရှေ့တော် ၌ ကြီးပွား သတည်း ။ ဧလိသည် အသက်အရွယ်လွန်သောအခါ ၊ သူ ၏ သားတို့သည် ဣသရေလလူအပေါင်းတို့ ၌ ပြုသမျှ ကို ၎ င်း ၊ ပရိသတ်စည်းဝေးရာ တဲတော်တံခါးနားမှာ စည်းဝေးသောမိန်းမနှင့် မှားယွင်းကြောင်းကို ၎ င်း ကြားသိလျှင် ၊ သင်တို့သည် အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ပြုကြသနည်း ။ သင်တို့ပြုသော ဒုစရိုက်တို့ကို လူအပေါင်းတို့ သည် ပြော ၍ ငါကြားရ ၏ ။ မကောင်းဘူးငါ့သားတို့ ။ ငါကြားသော သိတင်းသည် ကောင်းသော သိတင်းမဟုတ် ။ ထာဝရဘုရား ၏ လူတို့သည် ပြစ်မှားရမည်အကြောင်း ၊ သင်တို့ပြုကြသည် တကား ။ လူချင်းတယောက်ကို တယောက်ပြစ်မှားလျှင် ၊ တရားသူကြီး စစ်ကြောစီရင်ရ ၏ ။ လူသည် ထာဝရ ဘုရားကို ပြစ်မှားလျှင် ၊ သူ့အတွက် အဘယ်သူ တောင်းပန်လိမ့်မည်နည်းဟု ဆုံးမသော်လည်း ၊ သူ တို့သည် အဘ ၏ စကားကို နားမထောင်ကြ ။ အကြောင်းမူကား ၊ ထာဝရဘုရားသည် ကွပ်မျက်ခြင်း ငှါ အလိုရှိတော်မူ ၏ ။ သူငယ်ရှမွေလသည် ကြီးပွား ၍ ၊ ထာဝရဘုရားရှေ့ ၊ လူတို့ရှေ့ ၌ မျက်နှာရလေ ၏ ။ ဘုရားသခင် ၏ လူတယောက်သည် ဧလိထံသို့လာ ၍ ထာဝရဘုရား မိန့်တော်မူသည်ကား ၊ အဲဂုတ္တု ပြည် ၊ ဖာရောဘုရင်ထံ ၌ နေရသော သင့်အဘ ၏ အမျိုးအား ငါ ထင်ရှားသည် မဟုတ်လော ။ - ငါ ၏ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်မှာ ပူဇော်ခြင်း ၊ နံ့သာပေါင်းကို မီးရှို့ခြင်း ၊ ငါ့ရှေ့မှာ သင်တိုင်းကို ဝတ်ခြင်း အမှုကို စောင့်ရသော ငါ ၏ ယဇ်ပုရောဟိတ် ဖြစ်စေခြင်းငှါ ၊ သူ့ကို ဣသရေလအမျိုးအပေါင်းတို့ အထဲက ငါရွေးကောက်သည် မဟုတ်လော ။ ဣသရေလအမျိုးသားတို့သည် မီးဖြင့်ပြုသော ပူဇော်သက္ကာ ရှိသမျှတို့ကို ၊ သင့်အဘ ၏ အမျိုးအား ငါပေးသည်မဟုတ်လော ။ - ငါ့အိမ် ၌ ငါစီရင်သောယဇ် ၊ ငါ့ပူဇော်သက္ကာကို အဘယ်ကြောင့် ခြေနှင့်ကန်သနည်း ။ ငါ ၏ လူ ဣ သရေလအမျိုးသား တင်လှူသော ပူဇော်သက္ကာရှိသမျှတို့တွင် ၊ အမြတ်ဆုံးသော အရာကို ဝစွာစား စေ ၍ ၊ သင် ၏ သားတို့ကို ငါ့အပေါ်မှာ အဘယ်ကြောင့် ချီးမြှောက်သနည်း ။ ထိုသို့ပြုသောကြောင့် ၊ ဣသရေလအမျိုး ၏ ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရား မိန့်တော်မူသည်ကား ၊ သင့် အမျိုး ၊ သင့်အဘ ၏ အမျိုးသည် ငါ့ရှေ့မှာအစဉ် သွားလာရလိမ့်မည်ဟု ငါဆိုမိသော်လည်း ၊ တဖန် ထာဝရဘုရား မိန့်တော်မူသည်ကား ၊ ထိုဂတိသည် ငါနှင့်ဝေးပါစေ ။ ငါ့ကို ချီးမြှောက်သော သူတို့ ကို ငါချီးမြှောက်မည် ။ ငါ့ကို မထီမဲ့မြင်ပြုသော သူတို့သည် ဂုဏ်သရေ ပျက်ကြလိမ့်မည် ။ - သင် ၏ အမျိုးတွင် အိုသောသူတယောက်မျှ မရှိစေခြင်းငှါ ၊ သင် ၏ လက်ရုံးနှင့် သင့်အဆွေအမျိုး ၏ လက်ရုံးကို ငါဖြတ်သော အချိန်ကာလရောက်လိမ့်မည် ။ - ဣသရေလအမျိုးအား ငါပေးသော စည်းစိမ်ရှိရာ အိမ်ပေါ်မှာ ဘေးဥပဒ်ရောက်ကြောင်းကို သင် မြင်ရလိမ့်မည် ။ သင် ၏ အမျိုးတွင် အိုသောသူတယောက်မျှ အစဉ်မရှိရ ။ - ငါ ၏ ယဇ်ပလ္လင်မှ ငါမပယ်မဖြတ်သော သင် ၏ အမျိုးသားသည် ၊ သင့်မျက်စိပျက် ၍ စိတ်ကြင်နာဘို့ ရာဖြစ်လိမ့်မည် ။ သင် ၏ သားစဉ်မြေးဆက်တို့သည် အသက်ပျိုစဉ်ပင် သေရကြလိမ့်မည် ။ - သင် ၏ သား ဟောဖနိနှင့် ဖိနဟတ်နှစ်ယောက်တို့ ၌ ဖြစ်စေ ၍ ၊ သင့်အား ငါပေးသော ပုပ္ပနိမိတ် ဟူမူကား ၊ ထိုသူနှစ်ယောက်တို့သည် တနေ့ခြင်းတွင် သေလိမ့်မည် ။ - တဖန် ငါ့စိတ်နှလုံးအလိုသို့ လိုက် ၍ သစ္စာစောင့်သော ယဇ်ပုရောဟိတ်ကို ငါပေါ်ထွန်းစေမည် ။ မြဲသောအိမ်ကို သူ့အဘို့ ငါဆောက်ပေးသဖြင့် ၊ သူသည် ငါ့ထံ ၌ ဘိသိက်ခံသောသူရှေ့မှာ အစဉ် သွားလာရလိမ့်မည် ။ သင် ၏ အမျိုး ၌ ကျန်ကြွင်းသော သူတိုင်းသူ့ထံသို့လာ ၍ ၊ ကျွန်တော်သည် မုန့်အနည်းငယ်ကို စားရ မည်အကြောင်း ၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်အရာနှင့်ဆိုင်သော အမှုတစုံတခု ၌ ကျွန်တော်ကို စေခိုင်းပါလော့ ဟု ငွေစ ၊ မုန့်စကို ရလိုသောငှါ ၊ ရှိခိုးလျက် တောင်းပန်လိမ့်မည်ဟု အမိန့်တော်ကို ပြန်လေ ၏ ။ သူငယ်ရှမွေလသည် ၊ ဧလိရှေ့တွင် ထာဝရဘုရား ၏ အမှုတော်ကို ဆောင်ရွက်လေ ၏ ။ ထိုကာလ ၌ ထာဝရဘုရား ၏ နှုတ်ကပတ်တော်သည် နည်းပါး ၏ ။ ထင်ရှားသော ရူပါရုံမရှိ ။ တရံရောအခါ ဧလိသည် မိမိနေရာ ၌ အိပ်လျက် ၊ သူ ၏ မျက်စိမှုန်သောကြောင့် မမြင်နိုင်သည်ကာလ ၊ - ဘုရားသခင် ၏ သေတ္တာတော်ရှိရာ ထာဝရဘုရားအိမ်တော် ၌ မီးခွက်မသေမှီ ၊ ရှမွေလသည်လည်း အိပ်လျက်ရှိသောအခါ ၊ - ထာဝရဘုရားသည် ရှမွေလကို ခေါ်တော်မူ ၍ ၊ ရှမွေလက အကျွန်ုပ်ရှိပါသည်ဟု ထူးသဖြင့် ၊ - ဧလိထံသို့ ပြေး ၍ ၊ ကိုယ်တော်ခေါ်သောကြောင့် အကျွန်ုပ်လာပါသည်ဟု ဆိုလျှင် ၊ ဧလိက ငါမခေါ် ၊ အိပ်တော့ဟု ဆိုသည်အတိုင်း ၊ ရှမွေလသွား ၍ အိပ်ပြန်လေ ၏ ။ တဖန် ထာဝရဘုရားက ၊ ရှမွေလဟု ခေါ်တော်မူလျှင် ၊ ရှမွေလသည် ထပြီးလျှင် ၊ ဧလိထံသို့ သွား ၍ ၊ ကိုယ်တော်ခေါ်သောကြောင့် အကျွန်ုပ်လာပါသည်ဟု ဆိုသော် ၊ ဧလိက ငါမခေါ် ငါ့သား ၊ အိပ်တော့ဟု ဆို ၏ ။ - ရှမွေလသည် ထာဝရဘုရားကို မသိသေး ။ ဗျာဒိတ်တော်ကို မခံရသေး ။ တတိယအကြိမ် ထာဝရဘုရားက ၊ ရှမွေလဟု ခေါ်တော်မူလျှင် ၊ ရှမွေလ ထပြီးလျှင် ဧလိထံသို့ သွား ၍ ကိုယ်တော်ခေါ်သောကြောင့် အကျွန်ုပ်လာပါသည်ဟုဆိုသော် ၊ ထာဝရဘုရားသည် ထိုသူ ငယ်ကို ခေါ်တော်မူကြောင်းကို ဧလိသည် ရိပ်မိလျှင် ၊ - သင်သွား ၍ အိပ်ဦးတော့ ၊ နောက်တဖန်ခေါ်လျှင် ၊ အိုထာဝရဘုရား အမိန့်ရှိတော်မူပါ ။ ကိုယ်တော် ကျွန်ကြားပါသည်ဟု လျှောက်ရမည်အကြောင်း ရှမွေလကို မှာထားသည်အတိုင်း ၊ ရှမွေလသွား ၍ မိမိ နေရာ ၌ အိပ်လေ ၏ ။ - ထာဝရဘုရားသည်လည်း ရှေ့နည်းတူ လာရပ်လျက် ၊ ရှမွေလ ၊ ရှမွေလဟု ခေါ်တော်မူလျှင် ၊ ရှမွေလက ၊ အိုထာဝရဘုရား အမိန့်ရှိတော်မူပါ ။ ကိုယ်တော်ကျွန်ကြားပါသည်ဟု လျှောက်လေသော် ၊ - ထာဝရဘုရားက ၊ သိတင်းကြားသောသူတိုင်း နားနှစ်ဘက်ခါးစေခြင်းငှါ ၊ ငါသည် ဣသရေလ အမျိုး ၌ တစုံတခုကိုပြုမည် ။ ဧလိအိမ်သားတို့တဘက် ၌ ငါပြောသမျှအတိုင်း ထိုနေ့တွင် ငါပြုမည် ။ ပြုစရှိပြီးမှ လက်စသတ်မည် ။ - ထိုသူ ၏ သားတို့သည် ကိုယ်ယုတ်မာသည်တိုင်အောင် ၊ ကိုယ်ပြုသော ဒုစရိုက်အပြစ်ကို သူသိသော် လည်း ကျပ်တည်းစွာ မဆုံးမဘဲနေသောကြောင့် ၊ သူ ၏ အိမ်သားတို့ ၌ ငါသည် အစဉ်အမြဲ ဒဏ်ပေး မည်ဟု ငါပြောပြီ ။ - ထိုကြောင့် ဧလိ ၏ အိမ်သားတို့ အပြစ်သည် ယဇ်နှင့်ပူဇော်သက္ကာအားဖြင့် မဖြေ ၊ အစဉ်အမြဲ တည်ရ မည်အကြောင်း သူတို့အား ငါ ကျိန်ဆိုပြီဟု မိန့်တော်မူ ၏ ။ ရှမွေလသည် နံနက်တိုင်အောင် အိပ်ပြီးမှ ၊ ထာဝရဘုရား ၏ အိမ်တော်တံခါးတို့ကို ဖွင့်လေ ၏ ။ မြင်ရ သော ရူပါရုံကို ဧလိအား မကြားမပြောဝံ့ ။ ဧလိက ၊ ငါ့သားရှမွေလဟုခေါ်လျှင် ၊ ရှမွေလက အကျွန်ုပ်ရှိပါသည်ဟု ထူးလေ ၏ ။ ဧလိကလည်း ၊ အဘယ်သို့ မိန့်တော်မူသနည်း ။ ငါ့အား ဝှက်မထားပါနှင့် ။ မိန့်တော်မူသမျှ တစုံတခု ကို ငါ့အား ဝှက်ထားလျှင် ၊ မိန့်တော်မူသည်အတိုင်းမက သင် ၌ ပြုတော်မူပါစေသောဟု ဆိုလေသော် ၊ - ရှမွေလသည် တစုံတခုကိုမျှ ဝှက်မထား အလုံးစုံတို့ကို ပြန်ကြား ၏ ။ ဧလိကလည်း ၊ ထာဝရဘုရားဖြစ် လျှင် အလိုတော်ရှိသည်အတိုင်း ပြုတော်မူပါစေသောဟု ဝန်ခံလေ ၏ ။ ရှမွေလသည် အစဉ်အတိုင်း ကြီး ၍ ၊ ထာဝရဘုရားသည် သူနှင့်အတူ ရှိတော်မူသဖြင့် ၊ သူ ၏ စကား တခွန်းမျှ ပျက်စေခြင်းငှါ အခွင့်ပေးတော်မမူ ။ - သူသည် ထာဝရဘုရား ၏ ပရောဖက်စစ် ဖြစ်ကြောင်းကို ဣသရေလ အမျိုးသားအပေါင်းတို့သည် ၊ ဒန်မြို့မှစ ၍ ဗေရရှေဘမြို့တိုင်အောင် သိကြ ၏ ။ ထာဝရဘုရားသည် ရှိလောမြို့ ၌ အထပ်ထပ် ထင်ရှားတော်မူ ၍ ၊ ထာဝရဘုရား ၏ နှုတ်ကပတ်တော် အားဖြင့် ရှမွေလအား ဗျာဒိတ်ပေးတော်မူ ၏ ။ ရှမွေလ စကားသည်လည်း ၊ ဣသရေလအမျိုးတရှောက် လုံးကို နှံ့ပြားလေ ၏ ။ တဖန် ဣသရေလ အမျိုးသားတို့သည် ဖိလိတ္တိလူတို့ကို တိုက်ခြင်းငှါ ချီသွား ၍ ၊ ဧဗနေဇာမြို့နားမှာ တပ်ချလျက် ၊ ဖိလိတ္တိလူတို့သည် အာဖက်မြို့ ၌ တပ်ချလျက်နေကြ ၏ ။ ဖိလိတ္တိလူတို့သည် ဣသရေလအမျိုးကို စစ်ခင်းကျင်း ၍ တိုက်ကြသောအခါ ၊ ဣသရေလအမျိုးသည် စစ်ရှုံး ၍ ရန်သူလက်တွင် သူရဲလေးထောင်ခန့်မျှ သေကြ ၏ ။ လူများတို့သည် တပ်ထဲသို့ ရောက်သောအခါ ၊ ဣသရေလအမျိုး အသက်ကြီးသူတို့က ၊ ယနေ့ ထာဝရ ဘုရားသည် ငါတို့ကို ဖိလိတ္တိလူတို့ရှေ့မှာ အဘယ်ကြောင့် ရှုံးစေတော်မူသနည်း ။ ထာဝရဘုရား ၏ ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်သည် လာ ၍ ၊ ငါတို့ကို ရန်သူလက်မှ ကယ်တင်စေခြင်းငှါ ၊ ရှိလောမြို့မှ ဆောင်ခဲ့ ကြကုန်အံ့ဟု ဆိုကြသည်အတိုင်း ၊ လူများတို့သည် ရှိလောမြို့သို့ လူကို စေလွှတ် ၍ ၊ ခေရုဗိမ်စပ်ကြားမှာနေသော ကောင်းကင်ဗိုလ်ခြေ အရှင်ထာဝရဘုရား ၏ ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်ကို ဆောင်ခဲ့သဖြင့် ၊ ဘုရားသခင် ၏ ပဋိညာဉ်သေတ္တာ တော်နှင့်အတူ ဧလိ ၏ သားဟောဖနိနှင့်ဖိနဟတ်နှစ်ယောက်တို့သည် ပါကြ ၏ ။ ထာဝရဘုရား ၏ ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်သည် တပ်ထဲသို့ ရောက်သောအခါ ၊ မြေကြီး အသံမြည် သည်တိုင်အောင် တပ်သားအပေါင်းတို့သည် ကြွေးကြော်ကြ ၏ ။ ကြွေးကြော်သံကို ဖိလိတ္တိလူတို့သည် ကြားလျှင် ၊ ဟေဗြဲတပ် ၌ ပြုသော ကြွေးကြော်သံကြီးကား အဘယ်သို့နည်းဟု မေးလျက် ၊ ထာဝရဘုရား ၏ သေတ္တာတော်သည် ထိုတပ်ထဲသို့ ရောက်ကြောင်း ကို သိကြ ၏ ။ ဖိလိတ္တိလူတို့သည် ကြောက် ၍ ၊ ဘုရားသခင်သည် ဟေဗြဲတပ်ထဲသို့ ရောက်လေပြီ တကား ။ ငါတို့ သည် အမင်္ဂလာရှိကြ ၏ ။ တခါမျှ ဤသို့ မဖြစ်စဖူး ။ ငါတို့သည် အမင်္ဂလာရှိကြ ၏ ။ တန်ခိုးကြီးသော ဤဘုရားသခင် ၏ လက်မှ ငါတို့ကို အဘယ်သူ ကယ် တင်လိမ့်မည်နည်း ။ တော ၌ အဲဂုတ္တုလူတို့ကို ဘေးအပေါင်းနှင့် ဒဏ်ခတ်သော ဘုရားကား ၊ အခြား မဟုတ် ဤဘုရားပေတည်း ။ အို ဖိလိတ္တိလူတို့ ၊ ဣသရေလလူတို့သည် သင်တို့ထံ ၌ ကျွန်ခံရသကဲ့သို့ ၊ သူတို့ထံ ၌ ငါတို့သည် ကျွန် မခံရမည်အကြောင်း ၊ အားယူ ၍ ယောက်ျားပြုကြလော့ ။ ယောက်ျားပြု ၍ တိုက်ကြလော့ဟု ပြောဆို ကြ ၏ ။ ဖိလိတ္တိလူတို့သည် စစ်တိုက်သဖြင့် ၊ ဣသရေလအမျိုး ရှုံးပြန် ၍ ၊ လူတိုင်း မိမိနေရာသို့ ပြေးလေ ၏ ။ ကြီးစွာသော လုပ်ကြံခြင်းဖြစ် ၍ ၊ ဣသရေလခြေသည် သူရဲ သုံးသောင်းတို့သည် သေကြ ၏ ။ ဘုရားသခင် ၏ သေတ္တာတော်သည် ရန်သူလက်သို့ ရောက် ၍ ၊ ဧလိ ၏ သား ဟောဖနိနှင့် ဖိနဟတ် နှစ်ယောက်တို့သည် အသက်ဆုံးလေ ၏ ။ ဗင်္ယာမိန် အမျိုးသားတယောက်သည် ၊ စစ်တိုက်ရာထဲက ပြေးလာ ၍ ၊ မိမိအဝတ်ကို ဆုတ်လျက် ၊ မိမိခေါင်းပေါ်မှာ မြေမှုန့်ကိုတင်လျက် ၊ ထိုနေ့ခြင်းတွင် ရှိလောမြို့သို့ ရောက်လေ ၏ ။ ရောက်သောအခါ ၊ ဧလိသည် လမ်းနား ၌ ခုံပေါ်မှာထိုင် ၍ ၊ ဘုရားသခင် ၏ သေတ္တာတော်အတွက် စိတ်နှလုံးတုန်လှုပ်လျက် စောင့်နေ ၏ ။ ပြေးသောသူသည် မြို့ထဲသို့ရောက် ၍ သိတင်းပြောသဖြင့် ၊ တမြို့လုံး အော်ဟစ်ကြ ၏ ။ အော်ဟစ်သံကို ဧလိကြားသော် ၊ အုတ်အုတ်ကျက်ကျက်သော အသံကား ၊ အဘယ်သို့နည်းဟုမေးလျှင် ၊ ထိုသူသည် အလျင်အမြန်လာ ၍ ဧလိအား လျှောက်လေ ၏ ။ ထိုအခါ ဧလိသည် အသက် ကိုးဆယ်ရှစ်နှစ်ရှိ ၍ မျက်စိမမြင်နိုင်အောင် မျက်ကြောသေနှင့်ပြီ ။ ပြေးသောသူက ၊ အကျွန်ုပ်သည် စစ်တိုက်ရာမှ ရောက်လာသောသူ ဖြစ်ပါ ၏ ။ စစ်တိုက်ရာထဲက ယနေ့ အကျွန်ုပ်ပြေး ၍ လာပါ ၏ ဟု လျှောက်လျှင် ၊ ဧလိက ၊ ငါ့သား ၊ အမှုကားအဘယ်သို့နည်းဟု မေးလေသော် ၊ တမန်က ၊ ဣသရေလအမျိုးသည် ဖိလိတ္တိလူတို့ရှေ့မှာပြေး ၍ ကြီးစွာသော လုပ်ကြံခြင်းကို ခံရကြပါပြီ ။ ကိုယ်တော် ၏ သား ၊ ဟောဖနိနှင့် ဖိနဟတ်နှစ်ယောက်တို့သည် သေပါပြီ ။ ဘုရားသခင် ၏ သေတ္တာတော် သည်လည်း ရန်သူလက်သို့ ရောက်ပါပြီဟု ပြန်လျှောက်လေ ၏ ။ ဘုရားသခင် ၏ သေတ္တာတော် သိတင်းကိုကြားသောအခါ ၊ ဧလိသည် တံခါးနားမှာ ထိုင်သောခုံပေါ်က နောက်သို့လန်ကျသဖြင့် ၊ လည်ပင်းကျိုး ၍ သေလေ ၏ ။ အသက်ကြီး ၍ ကိုယ်လေးသောသူ ဖြစ် ၏ ။ ထိုသူသည် ဣသရေလအမျိုးကို အနှစ်လေးဆယ် အုပ်စိုးသတည်း ။ သူ ၏ ချွေးမဖိနဟတ် ၏ မယားသည် ပဋိသန္ဓေအရင့်အမာရှိ ၍ အချိန်နီးလျက် ၊ ဘုရားသခင် ၏ သေတ္တာတော်သည် ရန်သူလက်သို့ ရောက်ကြောင်း ၊ ယောက္ခမနှင့် လင်သေကြောင်းကို ကြားသောအခါ ၊ ကျောကုန်း ၍ သားဘွားခြင်း ဝေဒနာကို ချက်ခြင်းခံရ ၏ ။ သေလုသောအခါ အနားမှာရှိသော မိန်းမတို့က ၊ မစိုးရိမ်နှင့် ။ သားယောက်ျားကို ဘွားမြင်ပြီဟု ဆိုသော်လည်း ပြန်မပြော ၊ အမှုမထားဘဲနေ ၏ ။ တဖန် ဘုရားသခင် ၏ သေတ္တာတော်သည် ရန်သူလက်သို့ ရောက်သောကြောင့် ၎ င်း ၊ မိမိယောက္ခမ နှင့် လင်အမှုကြောင့် ၎ င်း ၊ ဣသရေလဘုန်းအသရေ ပျောက်ခဲ့ပြီဟုဆိုလျက် ၊ ထိုသူငယ်ကို ဣခဗုဒ် အမည်ဖြင့် မှည့် ၍ ၊ - ဣသရေလအမျိုး ၏ ဘုရားသခင့် သေတ္တာတော်သည် ရန်သူလက်သို့ ရောက်သောကြောင့် ၊ ဣသရေလ ဘုန်းအသရေ ပျောက်ခဲ့ပြီဟု ဆိုလေ ၏ ။ ဖိလိတ္တိလူတို့သည် ဘုရားသခင် ၏ သေတ္တာတော်ကို ယူ ၍ ဧဗနေဇာမြို့မှ အာဇုတ်မြို့သို့ ဆောင်သွား ကြ ၏ ။ ဘုရားသခင် ၏ သေတ္တာတော်ကို ဒါဂုန်ကျောင်းထဲသို့ သွင်း ၍ ဒါဂုန်အနားမှာ ထားကြ ၏ ။ အာဇုတ်မြို့သားတို့သည် နံနက်စောစော ထကြသောအခါ ၊ ဒါဂုန်သည် ထာဝရဘုရား ၏ သေတ္တာ တော်ရှေ့ ၌ မြေပေါ်မှာလဲ ၍ ပြပ်ဝပ်လျက်ရှိသည်ကို တွေသဖြင့် ၊ သူ့ကိုယူ ၍ သူ ၏ နေရာ ၌ တင်ထား ပြန်ကြ ၏ ။ တဖန် နက်ဖြန်နံနက် စောစောထကြသောအခါ ၊ ဒါဂုန်သည် ထာဝရဘုရား ၏ သေတ္တာတော်ရှေ့ ၌ မြေပေါ်မှာ လဲ ၍ ပြပ်ဝပ်လျက် ၊ ခေါင်းနှင့် လက်ဝါးနှစ်ဘက် ပြတ် ၍ တံခါးခုံပေါ်မှာတင်လျက် ၊ ဒါဂုန် ၌ ကိုယ်တိတိရှိသည်ကို တွေ့ကြ ၏ ။ ထိုကြောင့် ဒါဂုန် ၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်များ ၊ ဒါဂုန်ကျောင်းသို့ ဝင်သောသူများတို့သည် ၊ အာဇုတ်မြို့ ၌ ရှိသော ဒါဂုန်ကျောင်းတံခါးခုံကို ယနေ့တိုင်အောင် ကျော်နင်းလေ့မရှိကြ ။ အာဇုတ်မြို့နှင့်မြို့နယ် ၌ နေသော သူတို့အပေါ်မှာ ၊ ထာဝရဘုရားသည် လေးသောလက်တော်နှင့် ဖျက်တော်မူ ၏ ။ မြင်းသရိုက် အနာနှင့်လည်း ဒဏ်ခတ်တော်မူ ၏ ။ အာဇုတ်မြို့သားတို့သည် ထိုအမှုကို မြင်လျှင် ၊ ဣသရေလအမျိုး ၏ ဘုရားသခင်သည် ငါတို့နှင့် ငါတို့ဘုရား ဒါဂုန်အပေါ်မှာ လေးသောလက်တော်ကို တင်တော်မူသည်ဖြစ် ၍ ၊ ထိုဘုရားသခင် ၏ သေတ္တာတော်ကို ငါတို့တွင် မရှိစေရဟု ဆိုလျက် ၊ လူကိုစေလွှတ် ၍ ဖိလိတ္တိမင်းအပေါင်းတို့ကို စုဝေးစေပြီးလျှင် ၊ ဣသရေလအမျိုး ၏ ဘုရားသခင့် သေတ္တာတော်ကို အဘယ်သို့ ပြုရပါမည်နည်းဟု မေးကြ ၏ ။ မင်းများကလည်း ၊ ဣသရေလအမျိုး ၏ ဘုရားသခင့်သေတ္တာတော်ကို ဂါသမြို့သို့ ဆောင်သွားစေဟု စီရင်သည်အတိုင်း ဆောင်သွားကြ ၏ ။ ထိုမြို့သို့ ဆောင်သွားသောနောက် ၊ ထာဝရဘုရား ၏ လက်တော်သည် ထိုမြို့ ၌ ကြီးစွာသော ဖျက်ဆီးခြင်းကို ပြု ၍ ၊ မြို့သူမြို့သား အကြီးအငယ်တို့ကို ဒဏ်ခတ်တော်မူသဖြင့် ၊ ကိုယ်အတွင်း ၌ မြင်းသရိုက်အနာကို ခံရကြ ၏ ။ တဖန် ဘုရားသခင် ၏ သေတ္တာတော်ကို ဧကြုန်မြို့သို့ ပို့လိုက်သဖြင့် ၊ ထိုမြို့သို့ ရောက်သောအခါ ၊ မြို့သူမြို့သားတို့က ၊ ငါတို့နှင့် ငါတို့လူများကို သတ်စေခြင်းငှါ ၊ ဣသရေလအမျိုး ၏ ဘုရားသခင့် သေတ္တာတော်ကို ဆောင်ခဲ့ပါသည်တကားဟု ဟစ်ကြော်လျက် ၊ လူကိုစေလွှတ် ၍ ဖိလိတ္တိမင်းအပေါင်းတို့ကို စုဝေးစေပြီးလျှင် ၊ ဣသရေလအမျိုး ၏ ဘုရားသခင့် သေတ္တာတော်သည် ငါတို့နှင့်ငါတို့လူများကို မသတ်စေခြင်းငှါ လွှတ်လိုက်ကြကုန်အံ့ ၊ မိမိနေရင်း အရပ်သို့ သွားပါလေစေဟု ဆိုကြ ၏ ။ အကြောင်းမူကား ၊ ဘုရားသခင်သည် အလွန်လေးသော လက်တော်ကို တင်တော်မူသဖြင့် ၊ တမြို့လုံးသေစေတတ်သော အနာရောဂါ နှံ့ပြားလေ ၏ ။ သေဘေးနှင့်လွတ်သော်လည်း မြင်းသရိုက်နာဖြင့် ဒဏ်ခတ်ခြင်းကိုခံရ ၍ ၊ ထိုမြို့အော်ဟစ်သော အသံ သည် မိုဃ်းကောင်းကင်သို့ တက်လေ ၏ ။ ထာဝရဘုရား ၏ သေတ္တာတော်သည် ဖိလိတ္တိပြည် ၌ ခုနှစ်လနေပြီးမှ ၊ ဖိလိတ္တိလူတို့သည် ယဇ်ပုရောဟိတ်များ ၊ ပရောဖက်လုပ်သူများတို့ကို ခေါ် ၍ ထာဝရဘုရား ၏ သေတ္တာ တော်ကို အဘယ်သို့ ပြုရပါမည်နည်း ။ သူနေရင်းအရပ်သို့ အဘယ်သို့သော ပူဇော်သက္ကာနှင့် လွှတ် လိုက်ရပါမည်နည်းဟု မေးမြန်းကြ ၏ ။ သူတို့ကလည်း ၊ ဣသရေလအမျိုး ၏ ဘုရားသခင့်သေတ္တာတော်ကို လွှတ်လိုက်လျှင် ကိုယ်ချည်း မလွှတ် လိုက်ကြနှင့် ။ ဒုစရိုက်ပူဇော်သက္ကာကို ဆက်ဆက် ပေးလိုက်ရမည် ။ သို့ပြုလျှင် ရောဂါငြိမ်းလိမ့်မည် ။ အဘယ်ကြောင့် လက်တော်မရွေ့သေးသည်ကို သိကြလိမ့်မည်ဟု ဆိုကြ ၏ ။ အဘယ်အရာကို ဒုစရိုက်ဖြေရာ ပူဇော်သက္ကာဘို့ ပြန်ပေးလိုက်ရပါမည်နည်းဟု မေးလျှင် ၊ ဖိလိတ္တိမင်း အရေအတွက်အတိုင်း ရွှေမြင်းသရိုက်ပုံငါးခုနှင့် ရွှေကြွက်ငါးကောင်ကို ပေးလိုက်ရမည် ။ သင်တို့ နှင့် သင်တို့မင်းများ ၌ ရောဂါတပါးတည်း စွဲလျက်ရှိ ၏ ။ ထိုကြောင့် မြင်းသရိုက်ပုံ ၊ မြေကို ဖျက်တတ်သော ကြွက်ပုံတို့ကို လုပ် ၍ ဣသရေလအမျိုး ၏ ဘုရားသခင်ဂုဏ်တော်ကို ချီးမွမ်းရကြမည် ။ လက်တော်သည် သင်တို့နှင့် သင်တို့ဘုရားအပေါ် ၊ သင်တို့မြေအပေါ်မှာ ပေါ့ကောင်းပေါ့လိမ့်မည် ။ သို့ဖြစ် ၍ ဖာရောဘုရင်နှင့် အဲဂုတ္တုလူတို့သည် ခိုင်မာသော စိတ်နှလုံးရှိသကဲ့သို့ အဘယ်ကြောင့် ခိုင်မာသော စိတ်နှလုံးရှိကြသနည်း ။ သူတို့တွင် အထူးသဖြင့် ပြုတော်မူသောအခါ ၊ သူတို့သည် လွှတ် လိုက် ၍ ဣသရေလလူတို့သည် သွားကြ ၏ ။ ယခုမှာ လှည်းသစ်ကိုလုပ်ပြီးမှ ထမ်းပိုးမတင် ၊ သားငယ်ရှိသော နွားမနှစ်ကောင်ကို လှည်း ၌ က ၍ ၊ နွားသငယ်တို့ကို သူ့နေရာသို့ ပို့ကြလော့ ။ ထာဝရဘုရား ၏ သေတ္တာတော်ကို လှည်းပေါ်မှာ တင် ၍ ပြန်ပေးလိုက်သော ဒုစရိုက်ဖြေရာ ပူဇော် သက္ကာတည်းဟူသော ရွှေတန်ဆာတို့ကို သေတ္တာတော်နားမှာ အခြားသောသေတ္တာ ၌ ထားပြီးလျှင် လွှတ်လိုက် ၍ သွားပါလေစေ ။ သေတ္တာတော်သည် မိမိပြည်သို့ သွားသောလမ်း ဗက်ရှေမက်မြို့သို့လိုက်လျှင် ၊ ထိုဘုရားသခင်သည် ဤဘေးကြီးကို ငါတို့ ၌ ဖြစ်စေပြီ ။ သို့မဟုတ် ဒဏ်ခတ်တော်မူသောကြောင့် ငါတို့မခံ ၊ အလိုလို ခံရ သည်ကို သိရကြမည်ဟု စီရင်သည်အတိုင်း ၊ - လူများတို့သည် ပြုသဖြင့် ၊ သားငယ်ရှိသော နွားမနှစ်ကောင်ကို လှည်း ၌ က ၍ ၊ နွားသငယ်တို့ကို သူ့ နေရာ ၌ ချုပ်ထားကြ ၏ ။ ထာဝရဘုရား ၏ သေတ္တာတော်နှင့်တကွ ရွှေကြွက်များ ၊ မင်းသရိုက်ပုံများပါသော သေတ္တာတော်ကို လှည်းပေါ်မှာ တင်ကြ ၏ ။ နွားမတို့သည် ဗက်ရှေမက်လမ်းသို့ တည့်တည့်လိုက် ၍ မြည်တွန်လျက် သွားကြ ၏ ။ လက်ျာဘက် လက်ဝဲဘက်သို့မလွှဲ လမ်းမသို့သာ လိုက်ကြ ၏ ။ ဖိလိတ္တိမင်းတို့သည် ဗက်ရှေမက်မြို့နယ်တိုင်အောင် လိုက်ကြ ၏ ။ ဗက်ရှေမက်မြို့သားတို့သည် ချိုင့် ၌ ဂျုံ ၊ စပါးကိုရိတ်လျက် မြော်ကြည့် ၍ သေတ္တာတော်ကို မြင်သော အခါ ဝမ်းမြောက်ကြ ၏ ။ လှည်းသည် ဗက်ရှေမက်မြို့သား ယောရှု ၏ လယ်ကွက်ထဲသို့ ဝင် ၍ ကျောက်ကြီးအနားမှာ ရပ်နေ ၏ ။ ထိုသူတို့သည် လှည်းကို ချိုးခွဲပြီးလျှင် နွားမတို့ကို ထာဝရဘုရားအား မီးရှို့ရာယဇ်ပြု ၍ ပူဇော်ကြ ၏ ။ ထိုအခါ လေဝိသားတို့သည် ထာဝရဘုရား ၏ သေတ္တာတော်နှင့် ရွှေတန်ဆာပါသောသေတ္တာကိုချ ၍ ကျောက်ကြီးပေါ်မှာ တင်ထားပြီးလျှင် ၊ ဗက်ရှေမက်မြို့သားတို့သည် ထိုနေ့ခြင်းတွင် မီးရှို့ရာယဇ်မှ စ ၍ ယဇ်မျိုးကို ထာဝရဘုရားအား ပူဇော်ကြ ၏ ။ ထိုအမှုကို ဖိလိတ္တိမင်းငါးယောက်တို့သည် မြင်ပြီးမှ ၊ ထိုနေ့ခြင်းတွင် ဧကြုန်မြို့သို့ ပြန်သွားကြ ၏ ။ ထာဝရဘုရားအား ပြန်ပေးသော ဒုစရိုက်ဖြေရာ ပူဇော်သက္ကာတည်းဟူသော ရွှေမြင်းသရိုက်ပုံတို့ကား ၊ အာဇုတ်မြို့ဘို့တခု ၊ ဂါဇမြို့ဘို့တခု ၊ အာရှကေလုန်မြို့ဘို့တခု ၊ ဂါသမြို့ဘို့တခု ၊ ဧကြုန်မြို့ဘို့တခု ဖြစ်သတည်း ။ ရွှေကြွက်တို့ကား ၊ ထာဝရဘုရား ၏ သေတ္တာတော်ကို တင်ထားသော ကျောက်ကြီးတိုင်အောင် ခိုင်ခံ့သော မြို့ဖြစ်စေ ၊ တောရွာဖြစ်စေ ၊ ဖိလိတ္တိမင်းငါးပါးဆိုင်သမျှသော မြို့ရွာအရေအတွက်အတိုင်း ဖြစ်သတည်း ။ ထိုကျောက်ကား ယနေ့တိုင်အောင် ဗက်ရှေမက်မြို့သား ယောရှု ၏ လယ်ကွက် ၌ ရှိ ၏ ။ ဗက်ရှေမက်မြို့သားတို့သည် ထာဝရဘုရား ၏ သေတ္တာတော်ထဲသို့ ကြည့်ရှုမိသောကြောင့် ၊ လူခုနစ်ဆယ်နှင့်လူငါးသောင်းတို့သည် ဒဏ်ခတ်တော်မူခြင်းကို ခံရကြ ၏ ။ ထိုသို့ ထာဝရဘုရားသည် ကြီးစွာသော လုပ်ကြံခြင်းအားဖြင့် ဒဏ်ပေးတော်မူသောကြောင့် ၊ လူများတို့သည် ငိုကြွေးမြည်တမ်း ကြ ၏ ။ ဗက်ရှေမက်မြို့သားတို့က ၊ သန့်ရှင်းတော်မူသော ဤဘုရားသခင် ထာဝရဘုရားရှေ့တော် ၌ အဘယ်သူ ရပ်နေနိုင်သနည်း ။ ငါတို့အရပ်က ၊ အဘယ်သူရှိရာသို့ ကြွသွားတော်မူမည်နည်းဟု ဆိုသဖြင့် ၊ - ကိရယတ် ယာရိမ်မြို့သားတို့ထံသို့ လူကိုစေလွှတ် ၍ ဖိလိတ္တိလူတို့သည် ထာဝရဘုရား ၏ သေတ္တာ တော်ကို တဖန်ပို့ကြပြီ ။ သင်တို့လာ ၍ ဆောင်သွားကြပါတော့ဟု မှာလိုက်ကြ ၏ ။ ကိရယတ်ယာရိမ်မြို့သားတို့သည် လာ ၍ ထာဝရဘုရား ၏ သေတ္တာတော်ကို ဆောင်သွားသဖြင့် ၊ တောင်ပေါ်မှာရှိသော အမိနဒပ်အိမ် ၌ ထား ၍ သေတ္တာတော်ကို စောင့်စေခြင်းငှါ ၊ သူ ၏ သား ဧလာဇာကို သန့်ရှင်းစေကြ ၏ ။ သေတ္တာတော်သည် အနှစ်နှစ်ဆယ်ပတ်လုံး ကြာမြင့်စွာ ကိရယတ်ယာရိမ်မြို့ ၌ ရှိစဉ်အခါ ၊ ဣသရေလ အမျိုးသား အပေါင်းတို့သည် ထာဝရဘုရားကို အောက်မေ့ ၍ မြည်တမ်းကြ ၏ ။ တဖန် ရှမွေလက ၊ သင်တို့သည် အခြားတပါးသော ဘုရားတည်းဟူသော ဗာလဘုရား ၊ အာရှတရက် ဘုရားတို့ကို ပယ် ၍ ထာဝရဘုရားအဘို့ သင်တို့စိတ်နှလုံးကို ပြင်ဆင်လျက် ၊ ထာဝရဘုရားထံတော်သို့ စိတ်နှလုံး အကြွင်းမဲ့ပြန်လာသဖြင့် ၊ ထိုဘုရားကိုသာ ဝတ်ပြုကြလျှင် ၊ ဖိလိတ္တိလူတို့လက်မှ ကယ်တင် တော်မူမည်ဟု ဣသရေလအမျိုးသားအပေါင်းတို့အား ဆုံးမသည်အတိုင်း ၊ - ဣသရေလအမျိုးသားတို့သည် ဗာလဘုရား ၊ အာရှတရက်ဘုရားတို့ကို ပယ် ၍ ထာဝရဘုရားကိုသာ ဝတ်ပြုကြ ၏ ။ ရှမွေလကလည်း ဣသရေလအမျိုးသားအပေါင်းတို့ကို မိဇပါမြို့ ၌ စုဝေးစေကြလော့ ။ သင်တို့အဘို့ ထာဝရဘုရားကို ငါဆုတောင်းမည်ဟု မှာခဲ့သည်အတိုင်း ၊ သူတို့သည် မိဇပါမြို့ ၌ စည်းဝေးသဖြင့် ၊ ရေကို ခပ် ၍ ထာဝရဘုရားရှေ့တော် ၌ သွန်းလောင်းခြင်း ၊ အစာရှောင်ခြင်း အကျင့်တို့ကို ကျင့်လျက် ၊ အကျွန်ုပ်တို့သည် ထာဝရဘုရားကို ပြစ်မှားပါပြီဟု ဝန်ခံ ကြ ၏ ။ ရှမွေလသည် မိဇပါမြို့ ၌ ဣသရေလအမျိုးသားတရားမှုတို့ကို စစ်ကြောစီရင်လေ ၏ ။ ဣသရေလအမျိုးသားတို့သည် မိဇပါမြို့ ၌ စည်းဝေးကြောင်းကို ဖိလိတ္တိလူတို့သည် ကြားလျှင် ၊ ဖိလိတ္တိမင်းတို့သည် ဣသရေလအမျိုးရှိရာသို့ စစ်ချီကြ ၏ ။ ထိုသိတင်းကို ဣသရေလလူတို့သည် ကြားလျှင် ၊ ဖိလိတ္တိလူတို့ကို ကြောက် ၍ ၊ ရှမွေလအား ၊ အကျွန်ုပ်တို့ ၏ ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရားသည် အကျွန်ုပ်တို့ကို ဖိလိတ္တိလူတို့လက်မှ ကယ်တင်တော်မူမည်အကြောင်း အကျွန်ုပ်တို့အဘို့ အစဉ်မပြတ် ဆုတောင်းပါလော့ဟု ဆိုကြ ၏ ။ ရှမွေလသည်လည်း နို့စို့သိုးသငယ်ကိုယူ ၍ ထာဝရဘုရားအား တကောင်လုံး မီးရှို့ရာယဇ်ပူဇော်လျက် ၊ ဣသရေလအမျိုးအဘို့ ဆုတောင်း ၍ ထာဝရဘုရား နားထောင်တော်မူ ၏ ။ ရှမွေလသည် မီးရှို့ရာယဇ်ကို ပူဇော်စဉ်အခါ ၊ ဖိလိတ္တိလူတို့သည် ဣသရေလအမျိုးကို တိုက်ခြင်းငှါ ချဉ်းလာကြ ၏ ။ ထာဝရဘုရားသည်လည်း ၊ ထိုနေ့ ၌ ဖိလိတ္တိလူတို့အပေါ်မှာ ပြင်းစွာ မိုဃ်းချုန်းစေ ၍ ၊ သူတို့တပ်ကို ဖျက်တော်မူသဖြင့် ၊ ဣသရေလအမျိုးရှေ့မှာ ရှုံးကြ ၏ ။ ဣသရေလလူတို့သည် မိဇပါမြို့မှထွက် ၍ ဖိလိတ္တိလူတို့ကို လုပ်ကြံလျက် ၊ ဗက်ကာမြို့တိုင်အောင် လိုက်ကြ ၏ ။ ထိုအခါ ရှမွေလသည် ကျောက်ကို ယူ ၍ မိဇပါမြို့နှင့်ရှင်မြို့စပ်ကြားမှာ ထူထောင်သဖြင့် ၊ ထာဝရ ဘုရားသည် ငါတို့ကို ယခုတိုင်အောင် မစတော်မူပြီဟုဆိုလျက် ၊ ထိုကျောက်ကို ဧဗနေဇာအမည်ဖြင့် မှည့်လေ ၏ ။ ထိုသို့ ဖိလိတ္တိလူတို့သည် ရှုံးသဖြင့် ၊ နောက်တဖန် ဣသရေလအမျိုးနေရာအရပ်သို့ မလာကြ ။ ရှမွေလလက်ထက် ကာလပတ်လုံး ထာဝရဘုရား ၏ လက်တော်သည် ဖိလိတ္တိလူတို့ကို ဆီးတား တော်မူ ၏ ။ ဖိလိတ္တိလူတို့သည် သိမ်းယူသော ဣသရေလမြို့ရွာတို့ကို ဧကြုန်မြို့မှစ ၍ ဂါသမြို့တိုင်အောင် ပြန်ပေးရကြ ၏ ။ မြို့နယ်တို့ကိုလည်း ဣသရေလလူတို့သည် ဖိလိတ္တိလူတို့လက်မှ နှုတ်ယူကြ ၏ ။ ဣသရေလလူနှင့် အာမောရိလူတို့သည်လည်း စစ်မရှိ အသင့်အတင့် နေကြ ၏ ။ ရှမွေလသည် တသက်လုံး ဣသရေလအမျိုးကို အုပ်စိုးလေ ၏ ။ ဗေသလမြို့ ၊ ဂိလဂါလမြို့ ၊ မိဇပါမြို့တို့ကို နှစ်တိုင်းလှည့်ပတ် ၍ အရပ်ရပ်တွင် ဣသရေလအမျိုး ၌ စီရင်ရန် အမှုတို့ကို စစ်ကြောစီရင်လေ့ရှိ ၏ ။ ပြန်လာသောအခါ ၊ မိမိအိမ်ရှိသော ရာမမြို့သို့ ပြန်လာ ၍ ထိုမြို့မှာလည်း ဣသရေလအမျိုး ၌ စီရင် ရန် အမှုတို့ကို စစ်ကြောစီရင်လျက် ၊ ထာဝရဘုရားဘို့ ယဇ်ပလ္လင်ကိုတည်လျက် နေလေ ၏ ။ ရှမွေလသည် အသက်ကြီးသောအခါ ၊ မိမိသားတို့ကို ဣသရေလအမျိုး ၌ အုပ်စိုးရသော အခွင့်နှင့် ခန့်ထား ၏ ။ သားဦးအမည်ကား ယောလ ၊ ဒုတိယသားအမည်ကား အဘိရတည်း ။ ထိုသူတို့သည် ဗေရရှေဗမြို့ ၌ တရားသူကြီးလုပ်ကြ ၏ ။ သို့ရာတွင် အဘလမ်းသို့မလိုက် ။ ငွေကို တပ်မက်သော စိတ်နှင့် လွဲသွား ၍ တံစိုးစားလျက် တရားကို ဖျက်ကြ ၏ ။ ထိုအခါ ဣသရေလအမျိုး အသက်ကြီးသူအပေါင်းတို့သည် စည်းဝေး ၍ ၊ ရှမွေလရှိရာ အရပ် ရာမမြို့သို့လာပြီးလျှင် ၊ ကိုယ်တော်သည် အသက်ကြီးပါ ၏ ။ ကိုယ်တော် ၏ သားတို့သည် ကိုယ်တော်လမ်းသို့ မလိုက်ကြပါ ။ လူမျိုးအပေါင်းတို့ ၏ ထုံးစံရှိသည်အတိုင်း အကျွန်ုပ်တို့ကို အုပ်စိုးရသော ရှင်ဘုရင်ကို ချီးမြှောက်ပါ လော့ဟု လျှောက်ကြ ၏ ။ ထိုသို့ အကျွန်ုပ်တို့ကို အုပ်စိုးရသော ရှင်ဘုရင်ကို ပေးပါလော့ဟု လျှောက်သောအမှုကို ရှမွေလသည် မနှစ်သက်သောကြောင့် ထာဝရဘုရားအား ဆုတောင်းလေ ၏ ။ ထာဝရဘုရားကလည်း ၊ သင့်အား လူများတို့ ပြောဆိုသမျှသော စကားကို နားထောင်လော့ ။ သူတို့ သည် သင့်ကိုသာမပယ် ၊ ငါသည် သူတို့ကို မအုပ်စိုးစေခြင်းငှါ ငါ့ကိုလည်းပယ်ကြပြီ ။ သူတို့ကို အဲဂုတ္တုပြည်မှ ငါဆောင်ခဲ့သောနေ့မှစ ၍ ယနေ့တိုင်အောင် ငါ့ကိုစွန့် ၍ အခြားတပါးသော ဘုရားတို့ကို ဝတ်ပြုသဖြင့် ကျင့်မိသမျှသော အကျင့်အတိုင်း သင် ၌ လည်း ပြုကြ ၏ ။ ယခုမှာ သူတို့စကားကို နားထောင်လော့ ။ သို့ရာတွင် သတိပေး ၍ သူတို့ကို အုပ်စိုးသော ရှင်ဘုရင် ၏ ထုံးစံကို ပြလော့ဟု မိန့်တော်မူ ၏ ။ ရှမွေလသည်လည်း ၊ ရှင်ဘုရင်ကို တောင်းသောသူတို့အား ထာဝရဘုရား အမိန့်တော်ရှိသမျှကို ပြန်ပြော ၍ ၊ - သင်တို့ကို အုပ်စိုးသော ရှင်ဘုရင် ၏ ထုံးစံဟူမူကား ၊ သင်တို့သားများကိုယူ ၍ မိမိရထားထိန်း ၊ မြင်း ထိန်းအရာ ၌ ခန့်ထား ၍ ၊ အချို့တို့သည်လည်း သူ ၏ ရထားရှေ့မှာ ပြေးရကြမည် ။ လူတထောင်အုပ် ၊ တရာအုပ် ၊ ငါးဆယ်အုပ် ၊ တဆယ်အုပ်အရာ ၌ ခန့်ထား ၍ ၊ လယ်လုပ်ခြင်း ၊ စပါး ရိတ်ခြင်း ၊ စစ်တိုက်တန်ဆာ ၊ ရထားတန်ဆာကိုလုပ်ခြင်း အမှုများကို ဝေဖန်လိမ့်မည် ။ သင်တို့သမီးများကိုလည်း ယူ ၍ ၊ ခဲဘွယ်စားဘွယ်တို့ကို ပြင်ဆင်စေခြင်းငှါ ၎ င်း ၊ စားတော်ကဲ ၊ မုန့်သည် ဖြစ်စေခြင်းငှါ ၎ င်း ခန့်ထားလိမ့်မည် ။ သင်တို့လယ်ကွက် ၊ စပျစ်ဥယျာဉ် ၊ သံလွင်ဥယျာဉ် အကောင်းဆုံးတို့ကို ယူ ၍ မိမိကျွန်တို့အား ပေးလိမ့် မည် ။ သင်တို့မျိုးစေ့ စပျစ်သီးဆယ်ဘို့တဘို့ကို ယူ ၍ သူ ၏ အရာရှိ အမှုထမ်းတို့အား ပေးလိမ့်မည် ။ သင်တို့ကျွန် ၊ ကျွန်မ ၊ အကောင်းဆုံးသော လုလင် ၊ မြည်းများကို ယူ ၍ သူ ၏ အမှုကို လုပ်ကိုင်စေ လိမ့်မည် ။ သင်တို့သိုးစုဆယ်ဘို့ တဘို့ကိုလည်းယူ ၍ သင်တို့သည် သူ ၏ ကျွန်ခံရကြမည် ။ သင်တို့ ရွေးယူသော ရှင်ဘုရင်ကြောင့် ၊ ထိုနေ့ ၌ သင်တို့ အော်ဟစ်သော်လည်း ၊ ထာဝရဘုရားသည် နားထောင်တော်မမူဟု သတိပေးလေ ၏ ။ သို့သော်လည်း လူများတို့က ၊ မဟုတ်ပါ ။ အုပ်စိုးသော ရှင်ဘုရင်ကို လိုချင်ပါ ၏ ။ အကျွန်ုပ်တို့သည် တပါးအမျိုးသားအပေါင်းတို့နှင့် တူမည်အကြောင်း အကျွန်ုပ်တို့ကို အုပ်စိုးသော ရှင်ဘုရင်ရှိရမည် ။ အကျွန်ုပ်တို့ရှေ့မှာ ထွက်ကြွ ၍ စစ်တိုက်ရမည်ဟု ရှမွေလ ၏ စကားကို နားမထောင် ဘဲ ဆိုကြ ၏ ။ ထိုသူတို့ ၏ စကားများကို ရှမွေလသည် ကြားလျှင် ၊ ထာဝရဘုရားရှေ့တော် ၌ လျှောက်လေ ၏ ။ ထာဝရဘုရားကလည်း ၊ သူတို့စကားကို နားထောင် ၍ သူတို့အဘို့ ရှင်ဘုရင်ကို ချီးမြှောက်လော့ဟု မိန့်တော်မူသဖြင့် ၊ ရှမွေလက ၊ သင်တို့အသီးအသီး နေရာ မြို့ရွာသို့ ပြန်သွားကြလော့ဟု ဣသရေလ လူတို့အား ပြောဆိုလေ ၏ ။ ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? - ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? - ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ဆီဘူးကိုယူ ၍ ရှောလု ၏ ခေါင်းပေါ်မှာ လောင်းလေ ၏ ။ တဖန် သူ့ကိုနမ်းသဖြင့် ၊ ထာဝရဘုရားသည် သင့်ကို အမွေတော်လူမျိုး ၏ မင်းအရာ ၌ ခန့်ထား ၍ ဆီလောင်ခြင်း ဘိသိက်ကိုပေးတော်မူ ၏ ။ ယနေ့ ငါနှင့်ကွာ ၍ သွားသောအခါ ၊ ဗင်္ယာမိန်ခရိုင်စွန်း ၊ ဇေလဇရွာ ၊ ရာခေလသင်္ချိုင်းအနားမှာ လူနှစ်ယောက်ကို တွေ့လိမ့်မည် ။ သူတို့က ၊ သင်သွား ၍ ရှာသောမြည်းတို့ကို တွေ့ပြီ ။ သင် ၏ အဘသည် မြည်းတို့ကို အမှုမထား ၊ ငါ့သားအဘို့ အဘယ်သို့ ပြုရပါမည်နည်းဟု ဆိုလျက် စိုးရိမ်ကြောင်းကို ပြောကြလိမ့်မည် ။ ထိုအရပ်မှ လွန် ၍ တာဗော်လွင်ပြင်သို့ ရောက်လျှင် ၊ ဆိတ်သငယ်သုံးကောင်ကို ဆောင်သောသူ တယောက် ၊ မုန့်သုံးလုံးကို ဆောင်သော သူတယောက် ၊ စပျစ်ရည်ဘူးကိုဆောင်သောသူ တယောက်တည်းဟူသော ဗေသလမြို့ ဘုရားသခင့် ထံတော်သို့ သွားသောသူသုံးယောက်တို့နှင့် သင်သည် တွေ့ကြုံလိမ့်မည် ။ ထိုသူတို့သည် နှုတ်ဆက်ပြီးလျှင် မုန့်နှစ်လုံးကို ပေး ၍ ၊ သင်သည် သူတို့လက်မှ ခံယူရလိမ့်မည် ။ ထိုနောက်မှ ဖိလိတ္တိတပ်ရှိရာ ဘုရားသခင် ၏ တောင်သို့ ရောက် ၍ မြို့သို့ ချဉ်းကပ်သောအခါ ၊ ပရောဖက် အပေါင်းအသင်းသည် တယော ၊ ပတ်သာ ၊ ပုလွေ ၊ စောင်းပါလျက် ပရောဖက်ပြုလျက် ၊ မြင့်သောအရပ်မှ ဆင်းလာကြသည်ကို တွေ့လိမ့်မည် ။ ထိုအခါ ထာဝရဘုရား ၏ ဝိညာဉ်တော်သည် သင့်အပေါ်မှာ သက်ရောက်သဖြင့် ၊ သင်သည် သူတို့နှင့် အတူ ပရောဖက်ပြု ၍ ခြားနားသောသူ ဖြစ်လိမ့်မည် ။ ဤနိမိတ်လက္ခဏာတို့သည် သင် ၌ ဖြစ်သောအခါ ၊ အဆင်သင့်သည်အတိုင်း ပြုလော့ ။ ဘုရားသခင် သည် သင်နှင့်အတူ ရှိတော်မူ ၏ ။ သင်သည်လည်း ငါ့ရှေ့မှာ ဂိလဂါလမြို့သို့ သွားရမည် ။ ငါသည်လည်း မီးရှို့ရာယဇ် ၊ မိဿဟာယယဇ် တို့ကို ပူဇော်ခြင်းငှါ သင်ရှိရာသို့ လာမည် ။ ငါလာ ၍ သင်ပြုရသော အမှုကို မပြမှီတိုင်အောင် သင်သည် ငံ့နေရမည်ဟု ဆို ၏ ။ ရှောလုသည် ရှမွေလထံမှ ထွက်သွားမည်ဟု လှည့်သောအခါ ၊ ခြားနားသော စိတ်နှလုံးကို ဘုရားသခင် ပေးတော်မူ ၍ ၊ ထိုနိမိတ်လက္ခဏာ အလုံးစုံတို့သည် ထိုနေ့ခြင်းတွင် ဖြစ်လေ ၏ ။ တောင်တော်သို့ရောက်သောအခါ ၊ ပရောဖက် အပေါင်းအသင်းတို့သည် ဆီး ၍ ကြိုကြစဉ်တွင် ၊ ဘုရားသခင် ၏ ဝိညာဉ်တော်သည် ရှောလုအပေါ်သို့ သက်ရောက်တော်မူသဖြင့် ၊ သူတို့နှင့်အတူ ပရောဖက် ပြုလေ ၏ ။ ရှောလုသည် ပရောဖက်တို့နှင့်အတူ ပရောဖက်ပြုသည်ကို အထက်က သိကျွမ်းသောသူတို့သည် မြင်သောအခါ ၊ ကိရှ ၏ သား ၌ အဘယ်သို့ ဖြစ်သနည်း ။ ရှောလုသည်လည်း ပရောဖက်တို့ ၌ ပါသလော ဟု တယောက်ကိုတယောက် မေးမြန်းကြ ၏ ။ ထိုအရပ်သား တယောက်က ၊ သူတို့အဘကား အဘယ်သူနည်းဟုဆို ၍ ၊ ရှောလုသည်လည်း ပရော ဖက်တို့ ၌ ပါသလောဟူသော စကားသည် ပုံစကားဖြစ်လေ ၏ ။ ရှောလုသည် ပရောဖက်ပြုပြီးမှ မြင့်သောအရပ်သို့ သွား ၏ ။ ရှောလု ၏ ဘထွေးက ၊ သင်တို့သည် အဘယ်အရပ်သို့ သွားသနည်းဟု ရှောလုနှင့် ငယ်သားကို မေးလျှင် ၊ ရှောလုက ၊ မြည်းတို့ကို ရှာရအောင် သွား ၏ ။ မတွေ့သောအခါ ရှမွေလထံသို့ ရောက်သည်ဟု ပြန်ပြော ၏ ။ ဘထွေးကလည်း ၊ ရှမွေလသည် အဘယ်သို့ ပြောသနည်း ။ ငါ့အား ပြန်ပြောပါဟု တောင်းပန်သော် ၊ မြည်းတို့ကို တွေ့ပြီဟု ရှမွေလသည် အတပ်ပြောကြောင်းကိုသာ ရှောလုသည် ဘထွေးအာ ပြန်ပြော ၍ ၊ ရှမွေလပြောသော နိုင်ငံအမှုအရေးကို ဘထွေးအား မကြားမပြောဘဲနေ ၏ ။ တဖန် ရှမွေလသည် လူများတို့ကို မိဇပါမြို့ ထာဝရဘုရားထံတော်သို့ခေါ် ၍ စည်းဝေးစေပြီးလျှင် ၊ ဣသရေလအမျိုး ၏ ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရားမိန့်တော်မူသည်ကား ၊ ဣသရေလအမျိုးဖြစ်သော သင်တို့ကို အဲဂုတ္တုပြည်မှ ငါဆောင်ခဲ့ ၍ ၊ အဲဂုတ္တုမင်းအစရှိသော သင်တို့ကို ညှဉ်းဆဲသော မင်းအပေါင်း တို့ လက်မှ ကယ်နှုတ်သော်လည်း ၊ သင်တို့ကို ဒုက္ခဆင်းရဲဘေးဥပဒ် ရှိသမျှတို့အထဲက ကယ်တင်သော သင်တို့ ၏ ဘုရားသခင်ကို ယနေ့ သင်တို့သည် ပယ်ကြပြီ ။ အကျွန်ုပ်တို့အပေါ်မှာ ရှင်ဘုရင်ရှိစေခြင်းငှါ ချီးမြှောက်တော်မူပါဟု လျှောက်ကြ ပြီ ။ သို့ဖြစ် ၍ အမျိုးအသီးအသီး ၊ အဆွေအသီးအသီးအလိုက် ထာဝရဘုရားရှေ့တော်သို့ ချည်းကပ် ကြလော့ဟု ဣသရေလ အမျိုးသားတို့အား ဆိုသဖြင့် ၊ အမျိုးအနွယ်အပေါင်းတို့ကို ချဉ်းကပ်စေပြီးမှ ၊ ဗင်္ယာမိန်အမျိုးကို မှတ်တော်မူ ၏ ။ ဗင်္ယာမိန်အဆွေအမျိုးအလိုက် ချည်းကပ်စေပြီးမှ ၊ မာတရိ အဆွေအမျိုးကို ၎ င်း ၊ ကိရှ ၏ သား ရှောလု ကို ၎ င်း မှတ်တော်မူသဖြင့် သူ့ကိုရှာ ၍ မတွေ့ကြ ။ ထိုသူသည် လာရပါမည်လောဟု ထာဝရဘုရားအား မေးလျှောက်လျှင် ၊ ထာဝရဘုရားက ၊ လှည်းများ အစရှိသည်တို့ ၌ ပုန်း ၍ နေသည်ဟု မိန့်တော်မူ ၏ ။ သူတို့သည် ပြေး ၍ ခေါ်ခဲ့ကြ ၏ ။ ရှောလုသည် လူများတို့တွင် ရပ်သောအခါ ၊ ပခုံးအထက်မှာ အခြား သောသူထက် အရပ်သာ ၍ မြင့် ၏ ။ ရှမွေလကလည်း ၊ ထာဝရဘုရား ရွေးချယ်တော်မူသောသူကို ကြည့်ကြလော့ ။ လူခပ်သိမ်းတို့တွင် သူနှင့်တူသော သူတစုံတယောက်မျှမရှိဟု လူအပေါင်းတို့အား ပြောဆိုလျှင် ၊ လူအပေါင်းတို့က ၊ ရှင်ဘုရင် အသက်တော်မြဲပါစေဟု ကြွေးကြော်ကြ ၏ ။ ရှမွေလသည်လည်း မင်းကျင့်တရားကို လူများတို့အား ဟောပြော ၍ စာ ၌ ရေးမှတ်သဖြင့် ၊ ထာဝရ ဘုရားရှေ့တော် ၌ ထားပြီးမှ ၊ လူအပေါင်းတို့ကို အသီးအသီး မိမိတို့အိမ်သို့ လွှတ်လိုက်လေ ၏ ။ ရှောလုသည်လည်း ဂိဗာမြို့ မိမိအိမ်သို့သွား ၍ ၊ ဘုရားသခင် သွေးဆောင်တော်မူသော လူအပေါင်း အသင်းသည် သူနှင့်အတူ လိုက်သွားကြ ၏ ။ အဓမ္မလူတို့က ၊ ဤသူသည် ငါတို့ကို အဘယ်သို့ ကယ်တင်လိမ့်မည်နည်းဟု ဆိုလျက် ၊ လက်ဆောင်ကို မဆက်ဘဲ မထီမဲ့မြင်ပြုသော်လည်း ၊ ရှောလုသည် အမှုမထားဘဲနေ ၏ ။ ထိုနောက်မှ အမ္မုန်အမျိုးသား နာဟတ်သည်လာ ၍ ဂိလဒ်ပြည်ယာဗက်မြို့အနားမှာ တပ်ချလျှင် ၊ မြို့သားအပေါင်းတို့က အကျွန်ုပ်တို့နှင့် မိဿဟာယဖွဲ့တော်မူပါ ။ ကိုယ်တော်ထံ ၌ ကျွန်ခံပါမည်ဟု နာဟတ်မင်းအားလျှောက်သော်လည်း ၊ အမ္မုန်အမျိုးသား နာဟတ်က ၊ သင်တို့ ၌ လက်ျာမျက်စိရှိသမျှကို ဖောက် ၍ ဣသရေလအမျိုးတမျိုး လုံး ၌ ငါကဲ့ရဲ့ရသော အခွင့်ကို ပေးမှသာ မိဿဟာယဖွဲ့မည်ဟု ပြန်ပြောသော် ၊ ယာဗက်မြို့သား အသက်ကြီးသူတို့က ၊ အကျွန်ုပ်တို့သည် ဣသရေလပြည်တရှောက်လုံးသို့ တမန် တို့ကို စေလွှတ်ခြင်းငှါ ခုနှစ်ရက်မျှ ငံ့လင့်ပါ ။ ထိုအခါ ကယ်တင်သောသူ မပေါ်မရှိလျှင် မင်းကြီးထံ သို့ ထွက်ပါမည်ဟု ဆိုကြ ၏ ။ တမန်တို့သည် ရှောလုနေရာ ဂိဗာမြို့သို့လာ ၍ လူများတို့အား သိတင်းကြားပြောသော် ၊ လူအပေါင်းတို့သည် အသံကို လွှင့် ၍ ငိုကြွေးကြ ၏ ။ ရှောလုသည် နွားစုနောက်သို့ လိုက်လျက် လယ်လုပ်ရာမှ ရောက်လာသောအခါ ၊ လူတို့သည် အဘယ်ကြောင့် ငိုကြွေးကြသနည်းဟု မေးလျှင် ၊ ယာဗက်မြို့သားတို့ ၏ သိတင်းကို ပြောကြ ၏ ။ ထိုသိတင်းကို ရှောလုကြားသောအခါ ၊ ဘုရားသခင် ၏ ဝိညာဉ်တော် သက်ရောက် ၍ ထိုသူသည် ပြင်းစွာ အမျက်ထွက်လျက် ၊ နွားတရှဉ်းကို ယူ ၍ ခုတ်ဖြတ်ပြီးမှ ၊ သံတမန်တို့လက်တွင် ဣသရေလပြည် တရှောက်လုံးသို့ ပေးလိုက် ၍ ၊ ရှောလုနှင့်ရှမွေလနောက်သို့ ထွက် ၍ မလိုက်သောသူ ၏ နွားတို့ကို ဤကဲ့သို့ပြုမည်ဟု ကြော်ငြာစေသ ဖြင့် ၊ လူတို့သည် ထာဝရဘုရားကို ကြောက် ၍ တညီတညွတ်တည်း ထွက်လာကြ ၏ ။ ဗေဇက်မြို့ ၌ တပ်စာရင်းယူသောအခါ ၊ ဣသရေလအမျိုးသား သုံးသိန်း ၊ ယုဒအမျိုးသား သုံးသောင်း ရှိကြ ၏ ။ ဂိလဒ်ပြည်ယာဗက်မြို့မှ လာသော တမန်တို့အား နက်ဖြန်နေ့ နေပူချိန် ရောက်သောအခါ ချမ်းသာ ရမည် အကြောင်းကို ၊ မြို့သားတို့အား ကြားပြောလော့ဟု မှာလိုက်သည်အတိုင်း ၊ တမန်တို့သည် သွား ၍ သိတင်းကြားပြောသဖြင့် ယာဗက်မြို့သားတို့သည် ဝမ်းမြောက်ကြ ၏ ။ အကျွန်ုပ်တို့သည် နက်ဖြန်နေ့ ၌ ကိုယ်တော်ထံသို့ ထွက်ပါမည် ။ ကိုယ်တော်အလိုရှိသမျှအတိုင်း ပြုတော် မူပါဟု နာဟတ်မင်းအား လျှောက်ကြ ၏ ။ နက်ဖြန်နေ့ ၌ ရှောလုသည် လူတို့ကို သုံးတပ်ခွဲပြီးမှ ၊ နံနက်ယံအချိန် ၌ ရန်သူအလုံးအရင်းထဲသို့ ဝင် ၍ နေပူချိန်တိုင်အောင် အမ္မုန်အမျိုးသားတို့ကို လုပ်ကြံသဖြင့် ၊ ကျန်ကြွင်းသောသူတယောက်နှင့် တယောက်ပေါင်း ၍ မနေရသည်တိုင်အောင် လူအပေါင်းတို့သည် ကွဲပြားလျက် ရှိကြ ၏ ။ ဣသရေလလူတို့ကလည်း ၊ ရှောလုသည် ငါတို့ကို အုပ်စိုးရမည်လောဟု ဆိုမိသောသူကား အဘယ် သူနည်း ။ ထိုသို့ဆိုမိသောသူတို့ကိုခေါ် ၍ သတ်ကြကုန်အံ့ဟု ရှမွေလအားဆိုကြသော် ၊ ရှောလုက ၊ လူတယောက်ကိုမျှ ယနေ့မသတ်ရ ၊ ထာဝရဘုရားသည် ယနေ့ဣသရေလအမျိုးကို ကယ်တင်တော်မူပြီဟု ဆို ၏ ။ ရှမွေလကလည်း ၊ ဂိလဂါလမြို့သို့သွား ၍ နိုင်ငံတော်ကို ပြုပြင်ကြကုန်အံ့ဟု လူများတို့အား ပြောဆိုသည်အတိုင်း ၊ လူအပေါင်းတို့သည် ဂိလဂါလမြို့သို့ သွား ၍ ၊ ထိုမြို့ ၌ ထာဝရဘုရားရှေ့တော်မှာ ရှောလုကို ရှင်ဘုရင် အရာ ၌ ချီးမြှောက်ကြ ၏ ။ ထိုမြို့ ၌ လည်း ၊ ထာဝရဘုရားရှေ့တော်မှာ မိဿဟာယယဇ်ကို ပူဇော်သဖြင့် ၊ ရှောလုနှင့် ဣသရေလအမျိုးသားအပေါင်းတို့သည် အလွန်ပျော်မွေ့ခြင်းကို ပြုကြ ၏ ။ ရှမွေလကလည်း ၊ သင်တို့ပြောသမျှသော စကားကို ငါနားထောင် ၍ ၊ သင်တို့အပေါ်မှာ ရှင်ဘုရင်ကို ငါချီးမြှောက်လေပြီ ။ ယခုမှာ ရှင်ဘုရင်သည် သင်တို့ရှေ့ ၌ ကြွနေတော်မူ ၏ ။ ငါသည် အသက်ကြီး ၍ ဆံပင်ဖြူပြီ ။ ငါ့သားတို့ သည် သင်တို့ ၌ ရှိကြ ၏ ။ ငါသည် ငယ်သော အရွယ်မှ စ ၍ ယနေ့တိုင်အောင် သင်တို့ရှေ့ ၌ သွားပြီ ။ ဤအရပ် ၌ ယခု ငါရှိ ၏ ။ အဘယ်သူ ၏ နွားကို ငါယူဘူးပြီနည်း ။ အဘယ်သူ ၏ မြည်းကို ယူဘူးပြီ နည်း ။ အဘယ်သူကို လှည့်စားဘူးပြီနည်း ။ အဘယ်သူကို ညှဉ်းဆဲဘူးပြီနည်း ။ ကိုယ်မျက်စိကို ကွယ် စေခြင်းငှါ အဘယ်သူလက်မှ တံစိုးကို ခံဘူးပြီနည်း ။ ထာဝရဘုရားရှေ့ ၊ ဘိသိက်တော်ကို ခံသော သူရှေ့မှာ ငါ့တဘက် ၌ သက်သေခံကြလော့ ။ သူ့ဥစ္စာကို ငါယူမိလျှင် ပြန်ပေးပါမည်ဟု ဣသရေလ လူအပေါင်းတို့အား ပြောဆိုသော် ၊ သူတို့က ၊ ကိုယ်တော်သည် အကျွန်ုပ်တို့ကို မလှည့်စားပါ ။ မညှဉ်းဆဲပါ ။ အဘယ်သူ ၏ ဥစ္စာကိုမျှ မယူပါဟု ပြောဆိုကြ ၏ ။ ရှမွေလကလည်း ၊ သင်တို့သည် ငါ့လက် ၌ သူတပါး ၏ ဥစ္စာကို ရှာ ၍ မတွေ့ကြောင်းကို ထာဝရဘုရား သည် သင်တို့တဘက် ၌ သက်သေဖြစ်တော်မူ ၏ ။ ဘိသိက်တော်ကို ခံသောသူလည်း သက်သေဖြစ် ၏ ဟု ဆိုလျှင် ၊ သူတို့က ၊ သက်သေဖြစ်ပါသည်ဟု ဝန်ခံကြ ၏ ။ တဖန် ရှမွေလက ၊ ထာဝရဘုရားသည် မောရှေနှင့် အာရုန်ကို ချီးမြှောက် ၍ ၊ သင်တို့ဘိုးဘေးများကို အဲဂုတ္တုပြည်မှ ဆောင်ခဲ့တော်မူ ၏ ။ ယခုတွင် တိတ်ဆိတ်စွာနေကြလော့ ။ ထာဝရဘုရားသည် သင်တို့နှင့် သင်တို့ဘိုးဘေးများ ၌ တရား သဖြင့် ပြုတော်မူသောအမှုတို့ကို ထာဝရဘုရား ရှေ့တော်မှာ သင်တို့အား ငါဆွေးနွေး ဟောပြောမည် ။ ယာကုပ်သည် အဲဂုတ္တုပြည်သို့ ရောက် ၍ ၊ သင်တို့ဘိုးဘေးတို့သည် ထာဝရဘုရားအား အော်ဟစ်သော အခါ ၊ မောရှေနှင့် အာရုန်ကို စေလွှတ်သဖြင့် ဘိုးဘေးတို့ကို အဲဂုတ္တုပြည်မှ နှုတ်ဆောင် ၍ ဤပြည် ၌ နေရာချတော်မူ ၏ ။ သူတို့ ၏ ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရားကို မေ့လျော့သောအခါ ၊ ဟာဇော် ဗိုလ်ချုပ်မင်း သိသရလက်သို့ ၎ င်း ၊ ဖိလိတ္တိလူတို့ လက်သို့ ၎ င်း ၊ မောဘရှင် ဘုရင်လက်သို့ ၎ င်း ရောက်စေတော်မူသဖြင့် ၊ ထိုရန်သူတို့ ၏ တိုက်ဖျက်ခြင်းကို ခံရကြ ၏ ။ တဖန်သူတို့သည် ထာဝရဘုရားအား အော်ဟစ်လျက် ၊ အကျွန်ုပ်တို့သည် ကိုယ်တော်ကို စွန့် ၍ ၊ ဗာလ ဘုရားနှင့် အာရှတရက်ဘုရားတို့ကို ဝတ်ပြုသဖြင့် ပြစ်မှားပါပြီ ။ သို့ရာတွင် ရန်သူလက်မှ ကယ်ချွတ် တော်မူပါ ။ ကိုယ်တော်ကို ဝတ်ပြုပါမည်ဟု လျှောက်ကြသောအခါ ၊ - ထာဝရဘုရားသည် ယေရုဗ္ဗာလ ၊ ဗာရက် ၊ ယေဖသ ၊ ရှမွေလတို့ကို စေလွှတ် ၍ ၊ ပတ်ဝန်းကျင် ရန်သူတို့ လက်မှ ကယ်နှုတ်တော်မူသဖြင့် သင်တို့သည် ဘေးလွတ်ရကြ ၏ ။ နောက်တဖန် အမ္မုန်အမျိုးသားရှင်ဘုရင် နာဟတ်သည် စစ်ချီမည်အကြောင်းကို သိသောအခါ ၊ အကျွန်ုပ်တို့သည် အရင်ကဲ့သို့မဟုတ် ၊ ရှင်ဘုရင်သည် အကျွန်ုပ်တို့ကို အုပ်စိုးရမည်ဟု သင်တို့ ၏ ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရားသည် ရှင်ဘုရင် လုပ်လျက်ပင် ငါ့အား လျှောက်ထားကြ ၏ ။ ယခုမှာ သင်တို့လိုချင် ၍ ရွေးချယ်သော ရှင်ဘုရင်ကို ကြည့်ရှုကြလော့ ။ ထာဝရဘုရားသည် သင်တို့ အပေါ်မှာ ရှင်ဘုရင်ဖြစ်စေခြင်းငှါ ချီးမြှောက်တော်မူပြီ ။ - သင်တို့သည် ထာဝရဘုရားကို ကြောက်ရွံ့ ၍ ဝတ်ပြုခြင်းနှင့်တကွ အာဏာတော်ကို မဆန် ၊ စကား တော်ကို နားထောင်လျှင် သင်တို့နှင့် သင်တို့ကို အုပ်စိုးသော ရှင်ဘုရင်သည် သင်တို့ ၏ ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရားနောက်တော်သို့ အမြဲလိုက်ကြလိမ့်မည် ။ သို့မဟုတ် ထာဝရဘုရား ၏ စကားတော်ကို နားမထောင် ၊ အာဏာတော်ကို ဆန်လျှင် ၊ ထာဝရ ဘုရား ၏ လက်တော်သည် ဘိုးဘေးတို့ကို ဆီးတားသကဲ့သို့ သင်တို့ကို ဆီးတားတော်မူလိမ့်မည် ။ ယခုမှာ သင်တို့ မျက်မှောက် ၌ ထာဝရဘုရားပြုတော်မူ လတံ့သော အမှုကြီးကို ငြိမ်ဝပ်စွာ နေ ၍ ကြည့်ရှုလော့ ။ ယနေ့ ဂျုံစပါးရိတ်ရာ ကာလဖြစ်သည် မဟုတ်လော ။ သို့သော်လည်း ထာဝရဘုရားကို ငါဆုတောင်း ၍ မိုဃ်းချုန်းခြင်းနှင့်တကွ မိုဃ်းရွာစေတော်မူမည် ။ သို့ဖြစ် ၍ သင်တို့သည် ရှင်ဘုရင်ကို တောင်း သောအားဖြင့် ထာဝရဘုရားရှေ့တော် ၌ ပြစ်မှားမိသောအပြစ်သည် ကြီးကြောင်းကို ရိပ်မိသိမြင်ရ ကြမည်ဟု လူများတို့အား ပြောဆိုပြီးလျှင် ၊ - ထာဝရဘုရားကို ဆုတောင်း ၍ ၊ ထိုနေ့ ၌ ထာဝရဘုရားသည် မိုဃ်းချုန်းခြင်းနှင့်တကွ မိုဃ်းရွာစေ တော်မူ ၍ ၊ လူအပေါင်းတို့သည် ထာဝရဘုရားနှင့်ရှမွေလကို အလွန်ကြောက်ရွံ့ကြ ၏ ။ လူအပေါင်းတို့က ၊ ကိုယ်တော် ၏ ကျွန်တို့သည် မသေရမည်ကြောင်း ၊ ကိုယ်တော် ၏ ဘုရားသခင် ထာဝရ ဘုရားအား ကိုယ်တော်ကျွန်တို့အဘို့ ဆုတောင်းတော်မူပါ ။ အကျွန်ုပ်တို့သည် ရှင်ဘုရင်ကို တောင်း သောအားဖြင့် အထက်အပြစ်များတို့အပေါ်မှာ ထပ် ၍ ဒုစရိုက်ကို ပြုမိပါပြီဟု ရှမွေလအား တောင်း ပန်ကြ ၏ ။ ရှမွေလကလည်း မစိုးရိမ်ကြနှင့် ။ ဤဒုစရိုက်အပေါင်းကို ပြုမိသော်လည်း ၊ ထာဝရဘုရားနောက် တော်သို့ လိုက်ရာမှ မလွှဲကြနှင့် ။ ထာဝရဘုရားကို စိတ်နှလုံး အကြွင်းမဲ့ ဝတ်ပြုကြလော့ ။ ကျေးဇူးမပြု မကယ်တင်နိုင် ၊ အချည်းနှီးဖြစ်သော အရာတို့နောက်သို့ လမ်းလွှဲ ၍ မလိုက်ကြနှင့် ။ ထိုသို့သောအရာသည် အချည်းနှီး သက်သက်ဖြစ် ၏ ။ ထာဝရဘုရားသည် မဟာနာမတော်ကို ထောက် ၍ မိမိလူတို့ကို စွန့်တော်မမူ ။ ထာဝရဘုရားသည် သင်တို့ကို မိမိလူအရာ ၌ ခန့်ထားခြင်းငှါ အလိုရှိတော်မူပြီ ။ ငါမူကား သင်တို့အဘို့ ဆုမတောင်းဘဲ နေသဖြင့် ၊ ထာဝရဘုရားကို ပြစ်မှားခြင်းအမှုသည် ငါနှင့် ဝေးပါစေသော ။ ကောင်းမွန်ဖြောင့်မတ်သော လမ်းကိုလည်း သင်တို့အား ငါပြသဦးမည် ။ သို့ရာတွင် ထာဝရဘုရားကို ကြောက်ရွံ့ ၍ သစ္စာနှင့်တကွ စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ ဝတ်ပြုကြလော့ ။ သင်တို့အဘို့ အဘယ်မျှလောက် ပြုတော်မူပြီးသည်တို အောက်မေ့ကြလော့ ။ သို့မဟုတ် သင်တို့သည် ဒုစရိုက် ပြုမြဲပြုလျှင် ၊ ရှင်ဘုရင်နှင့်တကွ ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်ရကြလိမ့် မည်ဟု လူများတို့အား ပြောဆိုလေ ၏ ။ ရှောလုသည် တနှစ်ကျော် နှစ်နှစ်ခန့်လောက် ဣသရေလအမျိုး ၌ မင်းပြုပြီးမှ ၊ ဣသရေလအမျိုးသား သုံးထောင်တို့ကို ရွေးကောက်ပြီးလျှင် ၊ ကိုယ်တိုင်နေသော မိတ်မတ်မြို့နှင့် ဗေသလတောင်ပေါ်မှာ လူနှစ်ထောင် ၊ ဗင်္ယာမိန်ခရိုင် ၊ ဂိဗာမြို့ ၊ ယောနသန်ထံမှာ တထောင်ကိုထား ၍ ၊ အခြားသော သူတို့ကို မိမိတို့ အသီးအသီးရောအရပ်သို့ လွှတ်လိုက်လေ ၏ ။ ယောနသန်သည် ဂိဗာမြို့ ၌ ရှိသော ဖိလိတ္တိတပ်ကို လုပ်ကြံသဖြင့် ဖိလိတ္တိလူတို့သည် သိတင်းကြား ၏ ။ ရှောလုကလည်း မြစ်တဘက် ၌ နေသောသူတို့သည် ကြားသိစေဟု တပြည်လုံး တံပိုးမှုတ်စေ ၏ ။ ရှောလုသည် ဖိလိတ္တိတပ်ကို လုပ်ကြံကြောင်းနှင့် ဖိလိတ္တိလူတို့သည် ဣသရေလလူတို့ကို ရွံ့ရှာကြောင်း ကို ဣသရေလအမျိုးသား အပေါင်းတို့သည် ကြားသိ ၍ ၊ လူများတို့သည် ရှောလုနောက် ဂိလဂါလ မြို့ ၌ စည်းဝေးကြ ၏ ။ ဖိလိတ္တိလူတို့သည်လည်း ၊ ဣသရေလအမျိုးသားတို့ကို စစ်တိုက်ခြင်းငှါ ၊ ရထားသုံးထောင်နှင့် မြင်း ခြောက်ထောင်ကို ၎ င်း ၊ သမုဒ္ဒရာသဲလုံးနှင့်အမျှ ရှိသောလူများကို ၎ င်း စုဝေးစေပြီးလျှင် ၊ စစ်ချီဗေသဝင် မြို့အရှေ့ ၊ မိတ်မတ်မြို့ ၌ တပ်ချကြ ၏ ။ ဣသရေလအမျိုးသားတို့သည် အလွန် ဆင်းရဲခံရသဖြင့် ၊ မိမိတို့ ကျဉ်းမြောင်းလျက်ရှိသည်ကို သိမြင်သောအခါ ၊ ဥမင် ၊ တောအုံ ၊ ကျောက်ကြား ၊ တောင်ထိပ် ၊ မြေတွင်းတို့ ၌ ပုန်းရှောင် ၍ နေကြ ၏ ။ ယော်ဒန်မြစ်တဘက် ၌ နေသောသူအချို့တို့သည် ကူးပြန် ၍ ၊ ဂဒ်ပြည် ၊ ဂိလဒ်ပြည်သို့ သွားကြ ၏ ။ ရှောလုသည် ဂိလဂါလမြို့ ၌ နေသေး ၍ ၊ လူအပေါင်းတို့သည် သူ့နောက် ၌ တုန်လှုပ်လျက်ရှိကြ ၏ ။ ရှမွေလ ချိန်းချက်သည်အတွင်း ရှောလုသည် ခုနစ်ရက် ငံ့လင့် ၍ ၊ ရှမွေလသည် ဂိလဂါလမြို့သို့ မရောက် ၊ လူများတို့လည်း ထွက်ပြေးကြ ၏ ။ ရှောလုကလည်း ၊ မီးရှို့ရာယဇ်နှင့် မိဿဟာယ ပူဇော်သက္ကာတို့ကို ငါ့ထံသို့ ယူခဲ့ကြဟုဆိုသဖြင့် ၊ မီးရှို့ရာယဇ်ကို ပူဇော်လေ ၏ ။ မီးရှို့ရာယဇ်ပူဇော်ခြင်းအမှု ပြီးသည်အဆုံး ၌ ရှမွေလသည် လာ ၏ ။ ရှောလုသည် ကောင်းကြီးပေး ၍ ခရီးဦးကြို ပြုခြင်းငှါ ထွက်သွားလျှင် ၊ ရှမွေလက ၊ သင်သည် အဘယ်သို့ ပြုသနည်းဟု မေးသော် ၊ ရှောလုက ၊ လူများတို့သည် အကျွန်ုပ်ထံ မှ ထွက်ပြေးကြောင်း ၊ ကိုယ်တော်သည် ချိန်းချက်သော အချိန် ၌ မရောက်ကြောင်း ၊ ဖိလိတ္တိလူတို့ သည် မိတ်မတ်မြို့ ၌ စုဝေးကြောင်းများကို သိမြင်သောအခါ ၊ - ဖိလိတ္တိလူတို့သည် ငါရှိရာ ဂိလဂါလမြို့သို့ စစ်ချီကြလိမ့်မည် ။ ထာဝရဘုရားကို ငါမတောင်းပန်သေး ဟု အကျွန်ုပ်အောက်မေ့သဖြင့် ၊ ကိုယ်ကို အနိုင်ပြု ၍ မီးရှို့ရာယဇ်ကို ပူဇော်မိပြီဟု ပြန်ပြော ၏ ။ ရှမွေလကလည်း သင်သည် မှားပြီ ။ သင် ၏ ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရား ထားတော်မူသော ပညတ်တရားကို မစောင့်ပါတကား ။ စောင့်မိလျှင် ၊ ထာဝရဘုရားသည် ဣသရေလအမျိုး ၌ သင် ၏ အာဏာကို ယခုမှစ ၍ အစဉ်အမြဲ တည်စေတော်မူပြီ ။ ယခုမူကား သင် ၏ အာဏာမတည်ရ ။ ထာဝရဘုရားသည် စိတ်နှလုံးတော်နှင့် ညီညွတ်သော သူကို ရှာတော်မူ ၏ ။ ထိုသူသည် လူမျိုးတော်အပေါ်မှာ မင်းဖြစ်စေခြင်းငှါ ထာဝရဘုရား မိန့်တော်မူပြီ ။ အကြောင်းမူကား ၊ သင်သည် ထာဝရဘုရား မှာထားတော်မူသည်အတိုင်း မကျင့်ဟု ရှောလုအား ဆိုပြီးလျှင် ၊ ထ ၍ ဂိလဂါလမြို့မှ ဗင်္ယာမိန်ခရိုင် ၊ ဂိဗာမြို့သို့ သွား ၏ ။ ရှောလုသည် မိမိ ၌ ရှိသောလူတို့ကို ရေတွက် ၍ ခြောက်ရာခန့်မျှ ရှိ ၏ ။ သူနှင့် သားတော် ယောနသန် ၊ သူတို့ ၌ ရှိသော လူအပေါင်းတို့သည် ဗင်္ယာမိန်ခရိုင် ၊ ဂိဗာမြို့တွင် နေကြ ၏ ။ ဖိလိတ္တိလူတို့သည် မိတ်မတ်မြို့တွင် တပ်ချကြ ၏ ။ လုယူသော တပ်သုံးတပ်တို့သည် ၊ ဖိလိတ္တိတပ်မထဲကထွက် ၍ တတပ်သည် ရွာလပြည် ဩဖရမြို့ လမ်းသို့လိုက် ၏ ။ တတပ်သည် ဗေသောရုန်မြို့လမ်းသို့ လိုက် ၏ ။ တတပ်သည် တောဘက်မှာ ဇေဘိုင်ချိုင့်ကို မျက်နှာပြုသော ပြည်စွန်းလမ်းသို့ လိုက် ၏ ။ ဖိလိတ္တိလူတို့က ၊ ဟေဗြဲလူတို့သည် ထားလှံတို့ကို မလုပ်စေနှင့်ဟု စီရင်မြဲရှိသောကြောင့် ၊ ဣသရေလ ပြည်တရှောက်လုံးတွင် ပန်းပဲတယောက်မျှမရှိ ။ ဣသရေလလူအပေါင်းတို့သည် ထွန်သွား ၊ ပေါက်တူး ၊ ပုဆိန် ၊ တူးရွင်းကို ထက်စေခြင်းငှါ ၊ ဖိလိတ္တိ လူတို့ရှိရာသို့ သွားရကြ ၏ ။ နောက်တဖန် ထွန်သွား ၊ ပေါက်တူး ၊ သုံးခွခက်ရင်း ၊ ပုဆိန် ၊ ထိုးတံချွန် တုံးလျက်ရှိကြ ၏ ။ သို့ဖြစ် ၍ စစ်တိုက်ရာကာလ ရှောလုနှင့်သားတော် ယောနသန်မှတပါး အဘယ်သူ ၌ မျှ ထားလှံမရှိ ။ တဖန် ဖိလိတ္တိတပ်သားတို့သည် မိတ်မတ်မြို့ လမ်းဝသို့ ထွက် ၍ နေကြစဉ်တွင် ၊ တနေ့သ ၌ ရှောလု ၏ သားယောနသန်သည် ခမည်းတော်ထံ ၌ အခွင့်မပန်ဘဲ ၊ လက်နက်ဆောင် လုလင်ကို ခေါ် ၍ ၊ တဘက် ၌ နေသော ဖိလိတ္တိတပ်သို့ သွားကြကုန်အံ့ဟု ဆိုလေ ၏ ။ ရှောလုသည် ဂိဗာမြို့စွန်း ၊ မိဂြုန်ရွာ ၊ ရိမ္မုန်ကျောက်ဆောင်နားမှာ နေ ၍ ၊ အထံတော် ၌ လူခြောက် ရာခန့်မျှရှိ ၏ ။ သင်တိုင်းဝတ် ၍ ရှိလောမြို့ ၌ ထာဝရဘုရား ၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်ဖြစ်သောသူ ဧလိနှင့် ဖိနဟတ်တို့ မှ ဆင်းသက်သော ဣခဗုဒ် ၏ အစ်ကို အဟိတုပ် ၏ သား အဟိယလည်း ရှိ ၏ ။ ယောနသန်သွားကြောင်း ကို လူများ မသိကြ ။ ယောနသန်သည် ဖိလိတ္တိတပ်သို့ သွားစမ်းသော လမ်းကြားမှာ ၊ တဘက်တချက် ၌ ကျောက်ငူရှိ ၏ ။ ကျောက်ငူတခုသည် ဗောဇက် ၊ တခုသည် သေနအမည်ရှိ ၏ ။ တခုကား မြောက်ဘက် ၌ မိတ်မတ်မြို့သို့ ၎ င်း ၊ တခုကား တောင်ဘက် ၌ ဂိဗာမြို့သို့ ၎ င်း မျက်နှာပြု သတည်း ။ ယောနသန်က ၊ အရေဖျားလှီးခြင်းကို မခံသော တပ်သားတို့ဆီသို့ သွားကြကုန်အံ့ ။ ထာဝရဘုရား သည် ငါတို့အမှုကို စောင့်ကောင်း စောင့်တော်မူလိမ့်မည် ။ လူများသော် ၎ င်း ၊ နည်းသော် ၎ င်း ၊ ထာဝရ ဘုရား ကယ်တင်တော်မူခြင်းကို အဆီးအတား မရှိနိုင်ဟု လက်နက်ဆောင် လုလင်အား ပြောဆိုလျှင် ၊ လုလင်က ၊ စိတ်တော်ရှိသည်အတိုင်း ပြုပါ ။ လှည့်သွားပါ ။ အလိုတော်ရှိသည်အတိုင်း ကျွန်တော်လိုက် ပါမည်ဟု ပြန်ပြောသော် ၊ - ယောနသန်က ၊ ထိုလူတို့ဆီသို့ သွား ၍ ကိုယ်ကို ပြကြကုန်အံ့ ။ သူတို့ကနေကြ ။ ငါတို့လာမည်ဟုဆိုလျှင် သူတို့ဆီသို့မသွားဘဲ နေကြမည် ။ သို့မဟုတ် ၊ လာကြဟုဆိုလျှင် သွားကြမည် ။ ထာဝရဘုရားသည် သူတို့ကို ငါတို့လက်သို့ အပ်တော် မူ ၏ ။ ထိုသို့သော ပုပ္ပနိမိတ်ရှိရ ၏ ဟု ဆိုသည်နှင့်အညီ ၊ နှစ်ယောက်တို့သည် ဖိလိတ္တိတပ်သားတို့အား ကိုယ်ကိုပြသော အခါ ၊ ဖိလိတ္တိလူတို့က ၊ ဟေဗြဲလူတို့ သည် ပုန်းရှောင်ရာတွင်းထဲက ထွက်လာပါသည်တကား ဟုဆိုလျက် ၊ တပ်သားတို့က ၊ လာကြ ။ တစုံတခုကို ပြမည်ဟု ယောနသန်နှင့် လက်နက်ဆောင်လုလင်အားဆိုလျှင် ၊ ယောနသန်က ၊ ငါ့နောက်သို့ လိုက်လော့ ။ ထာဝရဘုရားသည် သူတို့ကို ဣသရေလလူတို့ လက်သို့ အပ်တော်မူပြီဟု လုအင်အား ဆိုသဖြင့် ၊ လေးဘက်တွားလျက် တက် ၍ ၊ လုလင်လည်းလိုက် ၏ ။ ယောနသန်ရှေ့မှာ ဖိလိတ္တိလူတို့သည် လဲ ၍ လုလင်သည် သူ့သခင့် နောက်မှာ လုပ်ကြံလေ ၏ ။ ယောနသန်နှင့်လုလင်ပြုသော ပဌမ လုပ်ကြံခြင်းအားဖြင့် နွားတရှဉ်းထွန်နိုင်သော မြေကွက် အတွင်း တွင် လူနှစ်ဆယ်ခန့်မျှ သေကြ ၏ ။ စစ်သူရဲများ ၊ လယ်လုပ်သူများ ၊ အခြားသူများအပေါင်းတို့သည် တပ်သားများ ၊ လုယူသောသူများနှင့် တကွ တုန်လှုပ်ကြ ၍ ၊ မြေကြီးလည်း လှုပ်သဖြင့် ၊ အလွန်ကြီးသော တုန်လှုပ်ခြင်းရှိ ၏ ။ ဗင်္ယာမိန်ခရိုင် ဂိဗာမြို့ ၌ ရှောလု ၏ ကင်းစောင့်တို့သည် ကြည့်ရှုသောအခါ ၊ ဖိလိတ္တိလူအလုံးအရင်း သည် လျော့ ၍ တယောက်ကိုတယောက် ထိုးရိုက်လျက်သွားကြ ၏ ။ ရှောလုကလည်း ၊ အဘယ်သူ ထွက်သွားသည်ကို သိခြင်းငှါ လူများကို ရေတွက်ကြလော့ဟု အထံတော် ၌ ရှိသောသူတို့အား စီရင်သည်အတိုင်း ရေတွက် ၍ ၊ ယောနသန်နှင့် သူ ၏ လက်နက်ဆောင် လုလင် မရှိ ။ ထိုကာလအခါ ဘုရားသခင် ၏ သေတ္တာတော်သည် ဣသရေလအမျိုးသားတို့ ၌ ရှိသည်ဖြစ် ၍ ၊ ရှော လုက ၊ ဘုရားသခင် ၏ သေတ္တာတော်ကိုယူခဲ့ပါဟု အဟိယအား ဆို ၏ ။ ရှောလုသည် ယဇ်ပုရောဟိတ်နှင့် စကားပြောစဉ်တွင် ၊ ဖိလိတ္တိတပ် ၌ အုတ်အုတ်ကျက်ကျက်သော အသံတိုးပွားသောကြောင့် ၊ ရှောလုက နေဦးတော့ဟု ယဇ်ပုရောဟိတ်အား ဆိုသဖြင့် ၊ မိမိနှင့်လူအပေါင်းတို့သည် တယောက်ကိုတယောက် နှိုးဆော်လျက် စစ်ချီ ၍ ရောက်သောအခါ ၊ ဖိလိတ္တိလူတို့သည် တယောက်ကိုတယောက် ခုတ်သဖြင့် အလွန် တပ်ပျက်လေ ၏ ။ အထက်ကာလ ၌ ဖိလိတ္တိလူတို့ဘက်မှာနေ ၍ အရပ်ရပ်တို့က တပ်သို့ လိုက်လာသော ဟေဗြဲလူတို့ သည်လည်း ရှောလုနှင့် ယောနသန် ၌ ပါသောဣသရေလလူတို့ဘက်သို့ ဝင်ကြ ၏ ။ ဧဖရိမ်တောင် ၌ ပုန်းရှောင် ၍ နေသော ဣသရေလလူအပေါင်းတို့သည်လည်း ၊ ဖိလိတ္တိလူ ပြေးကြောင်း ကို ကြားသောအခါ စစ်ချီ ၍ ကျပ်ကျပ်လိုက်ကြ ၏ ။ ထိုသို့ ထာဝရဘုရားသည် ဣသရေလအမျိုးကို ထိုနေ့ ၌ ကယ်တင်တော်မူသဖြင့် ၊ စစ်မှုသည် ဗေသ ဝင်မြို့သို့ လွန်သွားလေ ၏ ။ ထိုနေ့ ၌ ဣသရေလလူတို့သည် ဆင်းရဲခံရကြ ၏ ။ အကြောင်းမူကား ၊ ရှောလုက ၊ ငါသည် ငါ့ရန်သူတို့ ၌ ငါ့စိတ်ပြေမည်အကြောင်း ၊ ညဦးချိန်မရောက်မှီ အစာစားသောသူတိုင်း ကျိန်ဆဲအပ်စေဟု လူတို့ အား အကျိန်ပေးသောကြောင့် အဘယ်သူမျှ အစာမစားရ ။ လူအပေါင်းတို့သည် မြေပေါ် ၌ ပျားရည်ရှိရာတောသို့ ရောက်သဖြင့် ၊ တောထဲသို့ ဝင်သောအခါ ပျားရည်စက်စက်ကျလျက်ရှိသော်လည်း ၊ အကျိန်တော်ကို ကြောက်သော ကြောင့် ၊ အဘယ်သူမျှ မိမိလက်ကို မိမိ ပါးစပ် ၌ မထည့် ။ သို့ရာတွင် ခမည်းတော်သည် လူများတို့အား အကျိန်ပေးသည်ကို ယောနသန်မကြားသောကြောင့် ၊ မိမိကိုင်သော လှံတံဖျားကို ပျားလပို့ ၌ နှစ် ၍ မိမိလက်နှင့် ယူစားသဖြင့် မျက်စိကြည်လင်လေ ၏ ။ ခမည်းတော်က ၊ ယနေ့ အစာစားသောသူတိုင်း ကျိန်ဆဲအပ်စေဟု လူများတို့အား ကျပ်ကျပ် အကျိန် ပေးတော်မူပြီဟု လူတယောက်ကြားလျှောက် ၏ ။ လူတို့သည်လည်း မောလျက်နေကြ ၏ ။ ယောနသန်ကလည်း ၊ ငါ့အဘသည် ပြည်သားတို့ကို နှောင့်ရှက်လေပြီ ။ ဤပျားရည် အနည်းငယ်ကို ငါစားသောကြောင့် ငါ့မျက်စိ ကြည်လင်သည်ကို ကြည့်ပါတော့ ။ လူများတို့သည် ယနေ့ တွေ့မိသော ရန်သူ ၏ ဥစ္စာကို စားချင်တိုင်းစားလျှင် ၊ အဘယ်မျှလောက် အကျိုးကြီးလိမ့်မည်တကား ။ ဖိလိတ္တိလူတို့ကို သာ ၍ လုပ်ကြံကြလိမ့်မည်တကားဟု ဆိုလေ ၏ ။ ထိုနေ့ ၌ ဖိလိတ္တိလူတို့ကို မိတ်မတ်မြို့မှ အာဇလုန်မြို့တိုင်အောင် လုပ်ကြံကြ ၏ ။ ဣသရေလလူတို့ သည် အလွန်ပင်ပန်းသဖြင့် ၊ - ရန်သူ ၏ ဥစ္စာကို လုယူ ၍ ၊ သိုး ၊ နွား ၊ နွားသငယ်တို့ကို မြေပေါ်မှာ သတ်ပြီးလျှင် အသွေးနှင့်တကွ စားကြ ၏ ။ ထိုသို့ လူများတို့သည် အသွေးနှင့်တကွစား ၍ ထာဝရဘုရားကို ပြစ်မှားသည်ဟု ရှောလုအား ကြား လျှောက်လျှင် ၊ သင်တို့သည် သစ္စာပျက်ကြပြီ ။ ကြီးစွာသော ကျောက်ကို ငါ့ထံသို့ ယနေ့ လှိမ့်ခဲ့ ။ လူများတို့တွင် အရပ်ရပ်သွား ၍ လူအသီးအသီး မိမိတို့ သိုးနွားကို ဤအရပ်သို့ ယူခဲ့ပြီးလျှင် ၊ ဤ အရပ် ၌ သတ်စားကြစေ ။ အသွေးနှင့်တကွစား ၍ ထာဝရဘုရားကို မပြစ်မှားစေနှင့်ဟု မိန့်တော် မူသည်အတိုင်း ၊ လူများတို့သည် အသီးအသီး မိမိတို့ သိုးနွားကို ထိုညဉ့် ၌ ယူခဲ့ ၍ ထိုအရပ် ၌ သတ် ကြ ၏ ။ ရှောလုသည်လည်း ထာဝရဘုရားအဘို့ ယဇ်ပလ္လင်ကို တည်လေ ၏ ။ ထိုပလ္လင်ကား ထာဝရ ဘုရားအဘို့ တည်သော ပဌမပလ္လင် ဖြစ်သတည်း ။ တဖန်ရှောလုက ၊ ညဉ့်အခါ ငါတို့သည် ဖိလိတ္တိ လူတို့ကို လိုက် ၍ တယောက်ကိုမျှ မကျန်ကြွင်းစေ ဘဲ ၊ မိုဃ်းလင်းသည်တိုင်အောင် ဖျက်ဆီးကြကုန်အံ့ဟု စီရင် ၍ ၊ လူများတို့က စိတ်တော်ရှိသည် အတိုင်း ပြုတော်မူပါဟု ဝန်ခံကြသော် ၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်က ၊ ဘုရားသခင့်အထံတော်သို့ ချည်းကပ်ကြကုန်အံ့ ဟု ဆိုလေ ၏ ။ ရှောလုကလည်း ၊ အကျွန်ုပ်သည် ဖိလိတ္တိလူတို့ကို လိုက်ရပါမည်လော ။ သူတို့ကို ဣသရေလလူတို့ လက်သို့ အပ်တော်မူမည်လောဟု ဘုရားသခင့်ထံ အခွင့်ပန်သော်လည်း ၊ ထိုနေ့တွင် ပြန်တော်မမူ ။ ရှောလုကလည်း ၊ လူတို့တွင် အရာရှိအပေါင်းတို့ ၊ ယနေ့ အဘယ်သူ ပြစ်မှားမိသည်ကို သိမြင်အံ့သော ငှါ ချဉ်း ၍ လာကြလော့ ။ ဣသရေလအမျိုးကို ကယ်တင်သော ထာဝရဘုရား အသက်ရှင်တော်မူသည်အတိုင်း ၊ ငါ့သား ယော နသန် ဖြစ်သော်လည်း ၊ ဆက်ဆက် သေရမည်ဟုဆိုသော် ၊ အဘယ်သူမျှ ပြန် ၍ မလျှောက်ဝံ့ ။ ရှောလုကလည်း ၊ သင်တို့သည် တဘက် ၊ ငါနှင့်ငါ့သား ယောနသန်သည် တဘက်နေရကြမည်ဟု ဆိုလျှင် ၊ လူများတို့က စိတ်တော်ရှိသည်အတိုင်း ပြုတော်မူပါဟု လျှောက်ကြသော် ၊ ရှောလုက ၊ ဖြောင့်မတ်စွာ စီရင်တော်မူပါဟု ဣသရေလအမျိုး ၏ ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရားအား ဆုတောင်းသဖြင့် ၊ လူများတို့သည် လွတ်ကြ ၍ ၊ ရှောလုနှင့် ယောနသန်ကို မှတ်တော်မူ ၏ ။ ရှောလုကလည်း ၊ ငါနှင့် ငါ့သား ယောနသန်အို့ စာရေးတံပြုလော့ဟု ဆိုသဖြင့် ၊ ယောနသန်ကို မှတ်တော်မူ ၏ ။ - ရှောလုကလည်း ၊ သင်ပြုသော အမှုကို ပြောလော့ဟု ယောနသန်အားဆိုလျှင် ၊ ယောနသန်က ၊ အကျွန်ုပ်ကိုင်သော လှံဖျားနှင့် ပျားရည်အနည်းငယ်ကို ယူ ၍ မြည်းစမ်းမိပါပြီ ။ ထိုအမှုကြောင့်သာ သေရပါမည်ဟု ပြန်ပြော ၏ ။ ရှောလုကလည်း ၊ ယောနသန် ၊ သင်သည် ဆက်ဆက်မသေလျှင် ၊ ဘုရားသခင်သည် ထိုမျှမက ငါ ၌ ပြုတော်မူပါစေသောဟု ဆိုသော်လည်း ၊ - လူများတို့က ၊ ဣသရေလအမျိုး ၌ ဤကယ်တင်ခြင်း ကျေးဇူးကို ပြုပြီးသော ယောနသန်သည် သေရမည်လော ။ ထိုသို့ မဖြစ်ပါစေနှင့် ။ ထာဝရဘုရား အသက်ရှင်တော်မူသည်အတိုင်း သူ ၏ ဆံခြည်တပင်မျှ မြေပေါ်မှာ မကျရ ။ သူသည် ဘုရားသခင်နှင့်အတူ ယနေ့ ဝိုင်း ၍ ပြုပါပြီဟု ဆိုသဖြင့် ၊ အသက်ချမ်းသာစေခြင်းငှါ ယောနသန်ကို ကယ်နှုတ်ကြ ၏ ။ ထိုနောက် ရှောလုသည် ဖိလိတ္တိလူတို့ကို မလိုက် ။ သူတို့သည် နေရင်းအရပ်သို့ ပြန်သွားကြ ၏ ။ ထိုသို့ ရှောလုသည် ဣသရေလအမျိုးကို စိုးစံ ၍ ပတ်ဝန်းကျင် ရန်သူ ၊ မောဘပြည်သား ၊ အမ္မုန်ပြည် သား ၊ ဧဒုံပြည်သား ၊ ဇောဘမင်းများ ၊ ဖိလိတ္တိလူများတို့ကို စစ်တိုက် ၍ စစ်ချီလေရာရာ ၌ သူတို့ကို အောင်လေ ၏ ။ ဗိုလ်ခြေများကို နှိုးဆော် ၍ အာမလက်အမျိုးသားတို့ကို လုပ်ကြံသဖြင့် ၊ ဣသရေလအမျိုးသားတို့ကို လုယက်ဖျက်ဆီးသော သူတို့လက်မှ ကယ်နှုတ်လေ ၏ ။ သားတော် ကားယောနသန် ၊ ဣရွှိ ၊ မေလခိရွှတည်း ။ သမီးတော်နှစ်ယောက်တွင် အကြီးကားမေရပ် ။ အငယ်ကား ၊ မိခါလတည်း ။ မြောက်သားတော်ကား အဟိမတ် ၏ သမီးအဟိနောင်တည်း ။ ဗိုလ်ချုပ်မင်းကား ၊ ဘထွေးတော် နေရသား အာဗနာတည်း ။ ခမည်းတော် ကိရှနှင့် အာဗနာ ၏ အဘနေရသည် အဗျေလ ၏ သား ဖြစ် ၏ ။ ရှောလုလက်ထက် ကာလပတ်လုံး ၊ ဖိလိတ္တိလူတို့ကို ကျပ်ကျပ်စစ်တိုက်ရကြ ၏ ။ ခွန်အားကြီးသော သူ ၊ ရဲရင့်သောသူ တွေ့သမျှတို့ကို ရှောလုသည် ရွေးကောက်ခန့်ထားလေ့ရှိ ၏ ။ တဖန်ရှမွေလက ၊ ထာဝရဘုရား ၏ လူ ဣသရေလအမျိုးကို အုပ်စိုးစေခြင်းငှါ သင့်ကို ဘိသိက်ပေးမည် အကြောင်း ၊ ငါ့ကို အထက်စေလွှတ်တော်မူသည်ဖြစ် ၍ ၊ ယခုမှာ ထာဝရဘုရား ၏ စကားတော်ကို နားထောင်လော့ ။ ကောင်းကင်ဗိုလ်ခြေအရှင်ထာဝရဘုရား မိန့်တော်မူသည်ကား ၊ အဲဂုတ္တုပြည်မှ ထွက်လာသော ဣသရေလအမျိုး ၌ ၊ အာမလက်အမျိုးပြုသော ဆီးတားခြင်းအမှုကို ငါမှတ်လျက်ရှိ ၏ ။ - ယခုသွား ၍ ထိုအမျိုးကို လုပ်ကြံလော့ ။ နှမြောခြင်းမရှိဘဲ ၊ ရှင်းရှင်းဖျက်ဆီး ၍ ၊ ယောက်ျား ၊ မိန်းမ ၊ သူငယ် ၊ နို့စို့မှစ ၍ ၊ သိုး ၊ နွား ၊ ကုလားအုပ် ၊ မြည်းတို့ကို သတ်လော့ဟု ရှောလုအား ဆင့်ဆိုသည် အတိုင်း ၊ ရှောလုသည် လူတို့ကို စုဝေးစေ ၍ တေလိမ်မြို့မှာ စာရင်းယူသဖြင့် ၊ ခြေသည်သူရဲနှစ်သိန်း ၊ ယုဒ စစ်သူရဲတသောင်း ရှိကြ ၏ ။ ရှောလုသည်လည်း အာမလက်မြို့သို့ စစ်ချီ ၍ ချိုင့် ၌ တပ်ချပြီးမှ ၊ ကေနိလူတို့ရှိရာသို့ စေလွှတ်လျက် ၊ သင်တို့ကို အာမလက်လူတို့နှင့်အတူ ငါဖျက်ဆီးမည်ဟု စိုးရိမ် စရာရှိသောကြောင့် ၊ သူတို့အထဲက ထွက်သွား ၍ နေရာ ပြောင်းကြလော့ ။ ဣသရေလအမျိုးသား တို့သည် အဲဂုတ္တုပြည်မှ ထွက်လာသောအခါ သင်တို့သည် ကျေးဇူးပြုကြပြီဟု မှာလိုက်သည် အတိုင်း ၊ ကေနိလူတို့သည် အာမလက်လူတို့အထဲက ထွက်သွားကြ ၏ ။ ရှောလုသည် ဟဝိလမြို့မှစ ၍ အဲဂုတ္တုပြည် တဘက်တချက် ၌ နေသော ရှုရမြို့တိုင်အောင် အာမလက် လူတို့ကို လုပ်ကြံလေ ၏ ။ အာမလက်ရှင်ဘုရင်အာဂတ်ကို အရှင်ဘမ်းမိ ၏ ။ လူအပေါင်းတို့ကို ထားဖြင့် ရှင်းရှင်းဖျက်ဆီးလေ ၏ ။ သို့ရာတွင် ရှောလုနှင့် လူများတို့သည် အာဂတ်မင်းနှင့်တကွ ၊ သိုး နွားအမြတ်အလတ် ၊ ဆူသော သိုးသငယ် ၊ ကောင်းသော ဥစ္စာရှိသမျှကို နှမြော ၍ ရှင်းရှင်း မဖျက်ဆီးကြ ။ အသုံးမဝင် ယုတ်မာ သော ဥစ္စာရှိသမျှကိုသာ ရှင်းရှင်းဖျက်ဆီးကြ ၏ ။ ထာဝရဘုရား ၏ နှုတ်ကပတ်တော်သည် ရှမွေလသို့ ရောက်လာ ၍ ၊ - ငါသည် ရှောလုကို ရှင်ဘုရင်အရာ ၌ ခန့်ထားသည်အမှုကြောင့် နောင်တရ ၏ ။ သူသည် ငါ ၏ ပညတ်တို့ကို မကျင့် ၊ ငါ့နောက်သို့မလိုက် ၊ လမ်းလွှဲပြီဟု မိန့်တော်မူ ၏ ။ ရှမွေလသည် ဝမ်းနည်း ၍ တညဉ့်လုံး ထာဝရဘုရားအား ဟစ်ကြော်ပြီးလျှင် ၊ နံနက်စောစောထ ၍ ရှောလုကို ကြိုဆိုခြင်းငှါ သွားသောအခါ ၊ ရှောလုသည် ကရမေလမြို့သို့ ရောက် ၍ အောင်တိုင်ကို စိုက်ပြီးမှ ၊ လှည့်လည်သဖြင့် ဂိလဂါလမြို့သို့ လွန်သွားကြောင်းကို ကြားသောကြောင့် ၊ ရှောလုရှိရာသို့ သွားလေ ၏ ။ ရှောလုကလည်း ၊ ထာဝရဘုရားသည် ကိုယ်တော်ကို ကောင်းကြီးပေးတော်မူပါစေသော ။ အကျွန်ုပ် သည် ထာဝရဘုရားအမိန့်တော်အတိုင်း ပြုပါပြီဟု ဆို ၏ ။ ရှမွေလကလည်း ၊ သို့ဖြစ်လျှင် ငါကြားရသော သိုးမြည်သံ ၊ နွားမြည်သံကား အဘယ်သို့နည်းဟု မေးသော် ၊ ရှောလုက ၊ အာမလက်ပြည်မှ ဆောင်ခဲ့ပါပြီ ။ လူများတို့သည် ကိုယ်တော် ၏ ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရား အား ယဇ်ပူဇော်လိုသောငှါ အကောင်းဆုံးသော သိုးနွားတို့ကို နှမြော ၍ ၊ ကြွင်းသော အရာရှိသမျှ တို့ကို ရှင်းရှင်းဖျက်ဆီးပါပြီဟု ဆို ၏ ။ ရှမွေလကလည်း ၊ နေပါဦးလော့ ။ မနေ့ညမှာ ထာဝရဘုရား မိန့်တော်မူသောစကားကို ပြန်ပြောပါ မည်ဟု ရှောလုအားဆိုလျှင် ၊ ရှောလုက ပြောပါတော့ဟုဆို ၏ ။ ရှမွေလကလည်း ၊ သင်သည် ကိုယ်အထင်အတိုင်း ငယ်သောသူဖြစ်လျက်ပင် ၊ ဣသရေလအမျိုးတို့ ၏ အထွဋ်သို့ ရောက် ၍ ၊ ဣသရေလရှင်ဘုရင်အရာနှင့် ထာဝရဘုရား ဘိသိက် ပေးတော်မူသည် မဟုတ်လော ။ ထာဝရဘုရားက ၊ သွားလော့ ။ အပြစ်များသော အာမလက်အမျိုးသားတို့ကို ရှင်းရှင်း ဖျက်ဆီးလော့ ။ မဖျက်ဆီးမှီ တိုင်အောင် စစ်တိုက်လော့ဟု သင့်ကို ဝေးသော အရပ်သို့ စေလွှတ်တော်မူ ၏ ။ သို့ဖြစ် ၍ သင်သည် ထာဝရဘုရား ၏ အမိန့်တော်ကို နားမထောင်ဘဲ ၊ ရန်သူ ၏ ဥစ္စာကို လုယူ ၍ ထာဝရဘုရားရှေ့တော် ၌ ဤဒုစရိုက်ကို အဘယ်ကြောင့် ပြုဘိသနည်းဟု ပြောဆိုသော် ၊ ရှောလုက ၊ အကျွန်ုပ်သည် ထာဝရဘုရား ၏ အမိန့်တော်ကို ဧကန်အမှန် နားထောင်ပါပြီ ။ ထာဝရ ဘုရား စေခိုင်းတော်မူသော လမ်းသို့ လိုက်ပါပြီ ။ အာမလက်ရှင်ဘုရင် အာဂတ်ကို ဆောင်ခဲ့ ၍ ၊ အာမလက် အမျိုးသားတို့ကို ရှင်းရှင်း ဖျက်ဆီးပါပြီ ။ သို့ရာတွင် လူများတို့သည် ဂိလဂါလမြို့ ၌ ကိုယ်တော် ၏ ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရားအား ယဇ်ပူဇော် လိုသောငှါ လုယူသော သိုး နွား ၊ ရှင်းရှင်းဖျက်ဆီးအပ်သောအရာ အကောင်းဆုံးတို့ကို သိမ်းယူ ကြပါပြီဟု ပြောဆိုပြန် ၏ ။ ရှမွေလကလည်း ၊ ထာဝရဘုရား ၏ အမိန့်တော်ကို နားထောင်ခြင်း ၌ အားရတော်မူသကဲ့သို့ ၊ မီးရှို့ရာ ယဇ်အစရှိသော ယဇ်မျိုးတို့ကို ပူဇော်ခြင်း ၌ အားရတော်မူမည်လော ။ အလိုတော်သို့ လိုက်ခြင်းသည် ယဇ်မျိုးထက်သာ ၍ ကောင်း ၏ ။ နားထောင်ခြင်းသည် သိုးထီးဆီဥထက်သာ ၍ ကောင်း ၏ ။ ငြင်းဆန်သော သဘောသည် နတ်ဆိုးနှင့်ပေါင်းခြင်းကဲ့သို့ ၎ င်း ၊ ခိုင်မာသော သဘောသည် ဗေဒင်တန် ဆာကို သုံးခြင်းကဲ့သို့ ၎ င်း အပြစ်ကြီး ၏ ။ သင်သည် ထာဝရဘုရား ၏ စကားတော်ကို ပယ်သောကြောင့် ၊ ထာဝရဘုရားသည် ရှင်ဘုရင်အရာကို နှုတ် ၍ သင့်ကို ပယ်တော်မူပြီဟု ဆို ၏ ။ ရှောလုကလည်း ၊ အကျွန်ုပ်သည် ပြစ်မှားပါပြီ ။ လူများကို ကြောက် ၍ သူတို့စကားကို နားထောင်သော ကြောင့် ၊ ထာဝရဘုရား ၏ အမိန့်တော်ကို ၎ င်း ၊ ကိုယ်တော် ၏ စကားကို ၎ င်း လွန်ကျူးပါပြီ ။ အကျွန်ုပ်အပြစ်ကို သည်းခံတော်မူပါ ။ အကျွန်ုပ်သည် ကိုယ်တော် ၏ ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရားကို ကိုးကွယ်မည်အကြောင်း ၊ အကျွန်ုပ်နှင့်အတူ ပြန်လာပါဟု တောင်းပန်သော်လည်း ၊ ရှမွေလက ၊ သင်နှင့်အတူ ငါမပြန် ။ သင်သည် ထာဝရဘုရား ၏ အမိန့်တော်ကို ပယ်သောကြောင့် ၊ ထာဝရဘုရားသည် ဣသရေလ ရှင်ဘုရင်အရာကို နှုတ် ၍ သင့်ကို ပယ်တော်မူပြီဟု ရှောလုအား ဆိုပြီးမှ ၊ လှည့်သွားသောအခါ ရှောလုသည် ရှမွေလ ၏ ဝတ်လုံစွန်းကို ကိုင်ဆွဲ ၍ ဝတ်လုံစုတ်လေ ၏ ။ ရှမွေလကလည်း ၊ ယနေ့ထာဝရဘုရားသည် ဣသရေလနိုင်ငံကို သင်မှ ဆုတ်ယူ ၍ ၊ သင့်ထက်ကောင်း သော သင် ၏ အိမ်နီးချင်းအား ပေးတော်မူပြီ ။ ထိုမှတပါး ဣသရေလအမျိုး ၏ အစွမ်းသတ္တိဖြစ်သော ဘုရားသည် မုသာသုံးခြင်း ၊ နောင်တရခြင်း နှင့် ကင်းလွတ်တော်မူ ၏ ။ နောင်တရအံ့သောငှါ လူဖြစ်တော်မမူဟုဆိုသော် ၊ ရှောလုက အကျွန်ုပ်ပြစ်မှားပါပြီ ။ သို့သော်လည်း အကျွန်ုပ်အမျိုးသားချင်း အသက်ကြီးသူတို့ ရှေ့ ၌ ၎ င်း ၊ ဣသရေလအမျိုးရှေ့ ၌ ၎ င်း ၊ အကျွန်ုပ် ၏ ဂုဏ်အသရေကို မဖျက်ပါနှင့် ။ အကျွန်ုပ်သည် ကိုယ်တော် ၏ ဘုရားသခင်ထာဝရဘုရားကို ကိုးကွယ်ရမည်အကြောင်း ၊ အကျွန်ုပ်နှင့်အတူ ပြန်လာပါဟု တောင်းပန်သည်အတိုင်း ၊ ရှမွေလသည် ရှောလုနောက်သို့ လိုက် ၍ ၊ ရှောလုသည် ထာဝရဘုရားကို ကိုးကွယ်လေ ၏ ။ ထိုအခါ ရှမွေလက ၊ အာမလက်ရှင်ဘုရင် အာဂတ်ကို ငါ့ထံသို့ခေါ်ခဲ့ကြဟု ဆိုသည်အတိုင်း ၊ အာဂတ် က သေဘေးသည် စင်စစ်လွန်သွားပြီဟု ဆိုလျက် ရွှင်လန်းစွာလာ ၏ ။ ရှမွေလက ၊ မိန်းမများတို့သည် သင် ၏ ထားကြောင့် သားဆုံးသကဲ့သို့ ၊ သင် ၏ အမိသည် သားဆုံး သော မိန်းမဖြစ်ရမည်ဟုဆိုလျက် ၊ ဂိလဂါလမြို့မှာ ထာဝရဘုရားရှေ့တော် ၌ အာဂတ်ကို အပိုင်းပိုင်း ဖြတ်စေ ၏ ။ ထိုနောက် ရှမွေလသည် ရာမမြို့သို့သွား ၍ ရှောလုသည် မိမိနေရာ ဂိဗာမြို့ ၊ နန်းတော်သို့ ပြန်သွား လေ ၏ ။ ရှောလု အနိစ္စမရောက်မှီတိုင်အောင် ၊ ရှမွေလသည် နောက်တဖန် အကြည့်အရှုမလာ ။ သို့ရာတွင် ရှမွေလသည် ရှောလုအတွက် စိတ်မသာ ညည်းတွားလျက်နေ ၏ ။ ထာဝရဘုရားသည် ရှောလုကို ဣသရေလရှင်ဘုရင်အရာ ၌ ခန့်ထားသော အမှုကို နောင်တရတော်မူ ၏ ။ တဖန် ထာဝရဘုရားက ၊ ရှောလုကို ဣသရေလရှင်ဘုရင်အရာမှ ငါပယ်သောကြောင့် ၊ သင်သည် အဘယ်မျှ ကာလပတ်လုံး စိတ်မသာ ညည်းတွားလျက် နေလိမ့်မည်နည်း ။ သင် ၏ ဘူးကို ဆီနှင့် ပြည့်စေလော့ ။ ဗက်လင်မြို့သား ယောရှဲရှိရာသို့ ငါစေလွှတ်မည် ။ သူ ၏ သားတို့တွင် ငါ့အဘို့ ရှင်ဘုရင် တပါးကို ငါပြင်ဆင်ပြီဟု ရှမွေလအား မိန့်တော်မူ ၏ ။ ရှမွေလက ၊ အကျွန်ုပ်သည် အဘယ်သို့ သွားနိုင်ပါမည်နည်း ။ ရှောလုကြားလျှင် သတ်ပါလိမ့်မည်ဟု လျှောက်သော် ၊ ထာဝရဘုရားက ၊ နွားမတန်းကိုယူ ၍ ငါသည် ထာဝရဘုရားအား ယဇ်ပူဇော်ခြင်းငှါ လာပြီဟု ပြောလော့ ။ ယေရှဲကိုလည်း ယဇ်ပွဲသို့ ခေါ်ဘိတ်လော့ ။ ထိုအခါ သင်သည် အဘယ်သို့ ပြုရမည်ကို ငါပြမည် ။ ငါသည် နာမဖြင့် ထုတ်ပြသောသူကို ငါ့အဘို့ ဘိသိက်ပေးရမည်ဟု မိန့်တော်မူသည်အတိုင်း ၊ - ရှမွေလပြု ၍ ဗက်လင်မြို့သို့ သွားလေ ၏ ။ ဗက်လင်မြို့ သားအသက်ကြီးသူတို့သည် ရှမွေလနှင့် တွေ့သောအခါ တုန်လှုပ် ၍ ၊ ကိုယ်တော်သည် ချမ်းသာပေးလျက် လာတော်မူသလောဟု မေးလျှောက် ကြသော် ၊ ချမ်းသာပေးလျက် ထာဝရဘုရားအား ယဇ်ပူဇော်ခြင်းငှါ ငါလာပြီ ။ မိမိတို့ကို သန့်ရှင်းစေပြီးမှ ငါနှင့်အတူ ယဇ်ပွဲသို့လာကြဟု ဆိုသဖြင့် ၊ ယေရှဲနှင့် သူ ၏ သားတို့ကို သန့်ရှင်းစေ ၍ ယဇ်ပွဲသို့ ခေါ်လေ ၏ ။ သူတို့သည် ရောက်လာသောအခါ ဧလျာဘကို ကြည့်ရှု ၍ ၊ စင်စစ်ထာဝရဘုရားအခွင့်နှင့် ဘိသက်ခံရသော သူသည် ငါ့ရှေ့မှာရှိ ၏ ဟု ဆိုလေသော် ၊ ထာဝရဘုရားက ၊ သူ ၏ မျက်နှာ ၊ သူ ၏ အရပ်ကို မကြည့်မရှုနှင့် ။ သူ့ကို ငါပယ်ပြီ ။ ထာဝရဘုရားသည် လူမြင်သကဲ့သို့ မြင်တော်မူသည် မဟုတ် ။ လူသည် အဆင်းသဏ္ဌာန်ကို ကြည့်ရှုတတ် ၏ ။ ထာဝရဘုရား မူကား နှလုံးကို ကြည့်ရှုတတ်သည်ဟု ရှမွေအား မိန့်တော်မူ ၏ ။ တဖန် ယေရှဲသည် အဘိနဒပ်ကို ခေါ် ၍ ရှမွေလရှေ့မှာ သွားစေသဖြင့် ၊ ရှမွေလက ၊ ဤသူကိုလည်း ထာဝရဘုရား ရွေးတော်မမူဟုဆို ၏ ။ တဖန်ယေရှဲသည် ရှိမာကို သွားစေသဖြင့် ၊ ဤသူကိုလည်း ထာဝရဘုရားရွေးတော်မမူဟု ဆို ၏ ။ တဖန်ယေရှဲသည် သားခုနစ်ယောက်တို့ကို ရှမွေလရှေ့မှာ သွားစေသဖြင့် ၊ ရှမွေလက ၊ ဤသူတို့ကို လည်း ထာဝရဘုရား ရွေးတော်မမူ ။ သင် ၌ သားမရှိပြီလောဟု ယေရှဲအား မေးလျှင် ၊ ယေရှဲက အငယ်ဆုံးသော သားရှိပါသေး ၏ ။ သိုးတို့ကို ထိန်းကျောင်းလျက် နေပါသည်ဟု ပြောဆိုသော် ၊ ရှမွေလက သူ့ကို ခေါ်စေခြင်းငှါ လူကို စေလွှတ် ပါ ။ သူမရောက်မှီ ပွဲသို့ ဝင် ၍ မထိုင်ရဟု ဆိုသည်အတိုင်း ၊ စေလွှတ် ၍ သူ့ကို ခေါ်ခဲ့ ၏ ။ သူသည် နီသောဆံပင်ရှိ ၏ ။ လှသောအဆင်းနှင့် ချစ်ဘွယ်သော မျက်နှာ လည်းရှိ ၏ ။ ထာဝရဘုရားက ဤသူပေတည်း ။ ထ ၍ ဘိသိက်ပေးလော့ဟု မိန့်တော်မူ ၏ ။ ရှမွေလသည်လည်း ၊ ဆီဘူးကိုယူ ၍ သူ ၏ အစ်ကိုစုထဲမှာ သူ့ကို ဘိသိက်ပေးလေ ၏ ။ ထိုနေ့မှစ ၍ ထာဝရဘုရား ၏ ဝိညာဉ်တော်သည် ဒါဝိဒ်အပေါ်မှာ သက်ရောက်လေ ၏ ။ ရှမွေသည် ထ ၍ ရာမ မြို့သို့ ပြန်သွား ၏ ။ ထာဝရဘုရား ၏ ဝိညာဉ်တော်သည် ရှောလုမှ ထွက်သွား ၍ ၊ ထာဝရဘုရားထံတော်က ဆိုးသော ဝိညာဉ်သည် နှောင့်ရှက်တတ် ၏ ။ ရှောလု ၏ ကျွန်တို့ကလည်း ၊ ယခုမှာ ဘုရားသခင်ထံတော်က ဆိုးသော ဝိညာဉ်သည် ကိုယ်တော်ကို နှောင့်ရှက်တတ်ပါ ၏ ။ ခစားသော ကိုယ်တော် ၏ ကျွန်တို့သည် ၊ သာယာစွာ စောင်းတီးတတ်သောသူကို ရှာဖွေရမည် အကြောင်း အရှင်အမိန့်ရှိတော်မူပါ ။ ဘုရားသခင့်ထံတော်က ဆိုးသောဝိညာဉ် လာသောအခါ ၊ သူသည် စောင်းတီးသဖြင့် ကိုယ်တော်သည် ချမ်းသာရတော်မူမည်ဟု လျှောက်လျှင် ၊ ရှောလုက ၊ သာယာစွာ တီးတတ်သောသူကို ငါ့အဘို့ ရှာဖွေ ၍ ငါ့ထံသို့ ခေါ်ခဲ့ကြဟု ကျွန်တို့အား မိန့်တော်မူသော် ၊ ကျွန်တယောက်က ၊ ကျွန်တော်တွေ့ဘူးသော ဗက်လင်မြို့သား ယေရှဲသားသည် စောင်းတီးသောအတတ် ၊ ရဲရင့်ခြင်းအစွမ်းသတ္တိနှင့် ပြည့်စုံ ၍ ၊ စစ်မှု ၌ ၎ င်း ၊ ပညာစကား ၌ ၎ င်း လေ့ကျက်ပါ ၏ ။ အဆင်းလည်း လှပါ ၏ ။ ထာဝရဘုရားသည်သူနှင့်အတူ ရှိတော်မူ ၏ ဟု လျှောက်သောကြောင့် ၊ ရှောလုက ၊ ယေရှဲရှိရာသို့ လူကိုစေလွှတ် ၍ ၊ သိုးထိန်းဖြစ်သော သင် ၏ သားဒါဝိဒ်ကို ငါ့ထံသို့ စေလွှတ် ရမည်ဟု အမိန့်တော်ရှိ ၏ ။ ယေရှဲသည် မုန့်တင်သော မြည်း ၊ စပျစ်ရည်ဘူး ၊ ဆိတ်သငယ်ကို ယူ ၍ မိမိသားဒါဝိဒ်တွင် ရှောလုထံ သို့ ပေးလိုက်လေ ၏ ။ ဒါဝိဒ်သည် ရှောလုထံသို့ ရောက် ၍ ခစားသဖြင့် ၊ ရှောလုသည် အလွန်ချစ် ၍ လက်နက်တော်ဆောင် အရာ ၌ ခန့်ထား ၏ ။ ရှောလုသည်လည်း ယေရှဲရှိရာသို့ လူကိုစေလွှတ် ၍ ၊ ဒါဝိဒ်ကို ငါ့စိတ်နှင့်တွေ့သောကြောင့် ငါ့ထံ ၌ ခစားပါစေဟု အခွင့်တောင်းလေ ၏ ။ ဘုရားသခင့်ထံတော်က ဆိုးသောဝိညာဉ်သည် ရှောလုအပေါ်မှာ ရောက်သောအခါ ၊ ဒါဝိဒ်သည် စောင်းကိုယူ ၍ တီးသဖြင့် ဆိုးသောဝိညာဉ်ထွက်သွား ၍ ၊ ရှောလုသည် သက်သာလျက် ပကတိ ကျန်းမာ လျက်ရှိတတ် ၏ ။ ဖိလိတ္တိ လူတို့သည် ဗိုလ်ခြေများကို နှိုးဆော် ၍ ယုဒခရိုင် ရှောခေါမြို့ ၌ စုဝေးသဖြင့် ၊ ရှောခေါမြို့နှင့် အဇေကာမြို့စပ်ကြား ဒမိမ်အရပ်မှာ တပ်ချကြ ၏ ။ ရှောလုနှင့်ဣသရေလ လူတို့သည် စုဝေး ၍ ဧလာချိုင့်နားမှာ တပ်ချ ၍ ဖိလိတ္တိလူတို့ကို တိုက်မည်ဟု စစ်ခင်းကျင်းကြ ၏ ။ ဖိလိတ္တိလူအချို့တို့သည် ချိုင့်တဘက် ၌ တောင်ပေါ်မှာရပ်လျက် ၊ ဣသရေလလူအချို့တို့သည် ချိုင့်တဘက် ၌ တောင်ပေါ်မှာ ရပ်လျက်ရှိကြ ၏ ။ ခြောက်တောင်နှင့်တထွာ အရပ်မြင့်သော ဂါသမြို့သားဂေါလျတ် အမည်ရှိသော သူရဲသည် ဖိလိတ္တိ တပ်ထဲက ထွက်လာ ၏ ။ သူသည် ခေါင်းပေါ်မှာ ကြေးဝါခမောက်လုံးကို ဆောင်း ၍ အခွက်ငါးဆယ် အချိန်ရှိသော ကြေးဝါ ချပ်အင်္ကျီကို ဝတ် ၏ ။ ကြေးဝါခြေစွပ်ကို စွပ်လျက် ပခုံးကြားမှာ ကြေးဝါကိဒုန် လက်နက်ကို ဆွဲလျက်ရှိ ၏ ။ လှံရိုးကား ရက်ကန်းလက်လိပ်နှင့် အမျှကြီး ၏ ။ လှံကိုယ်ကား သံခြောက်ပိဿာ အချိန်ရှိ ၏ ။ သူ့ရှေ့ မှာ ဒိုင်းလွှားကို ဆောင်သောသူတယောက်သည် သွားရ ၏ ။ ထိုသူရဲသည် ရပ်လျက် သင်တို့သည် စစ်ပြိုင်ခြင်းငှါ အဘယ်ကြောင့် ထွက်လာကြသနည်း ။ ငါသည် ဖိလိတ္တိလူ ၊ သင်တို့သည် ရှောလု ၏ ကျွန်ဖြစ်ကြသည် မဟုတ်လော ။ လူတယောက်ကို ရွေးကောက် ၍ ငါနှင့်တိုက်ခြင်းငှါ လာပါစေ ။ သူသည် ငါ့ကို တိုက် ၍ သတ်နိုင်လျှင် ငါတို့သည် သင်တို့ ၏ ကျွန်ခံမည် ။ သို့မဟုတ် ထိုသူကို ငါနိုင် ၍ သတ်လျှင် ၊ သင်တို့သည် ငါတို့ ၏ ကျွန်ခံ ၍ ငါတို့အမှုကို ဆောင်ရွက်ရကြမည်ဟု ဣသရေလ ဗိုလ်ခြေတို့ကို ဟစ် ၍ ပြောဆို ၏ ။ တဖန် ထိုဖိလိတ္တိလူက ၊ ဣသရေလဗိုလ်ခြေတို့ကို ယနေ့ ငါကြိမ်းပ ၏ ။ လူချင်းတိုက်စေခြင်းငှါ လူတယောက်ကို ပေးကြလော့ဟု ဆို ၏ ။ ဖိလိတ္တိလူပြောသော ထိုစကားကို ရှောလုနှင့် ဣသရေလလူအပေါင်းတို့သည် ကြားလျှင် စိတ်ပျက် ၍ အလွန်ကြောက်ရွံ့ကြ ၏ ။ ယုဒပြည် ၊ ဗက်လင်မြို့ ၊ ဧဖရတ်အရပ်သားဖြစ်သော ဒါဝိဒ် ၏ အဘယေရှဲသည် သားရှစ်ယောက် ရှိ ၏ ။ ရှောလုလက်ထက် ၌ ထိုသူသည် အသက်ကြီးသော သူ ၏ အရာရှိ ၏ ။ ယေရှဲ ၏ သားတို့တွင် အသက် အကြီးဆုံးသောသူ သုံးယောက်တို့သည် စစ်မှုကို ထမ်း ၍ ရှောလုနောက် သို့ လိုက်ကြ ၏ ။ သူတို့အမည်ကား သားဦးဧလျာဘ ၊ ဒုတိယသားအဘိနဒပ် ၊ တတိယသားရှိမာတည်း ။ ဒါဝိဒ်သည် အငယ်ဆုံးသော သားဖြစ် ၏ ။ သားကြီးသုံးယောက်တို့သည် ရှောလုနောက်တော်သို့ လိုက်ကြသော်လည်း ၊ - ဒါဝိဒ်သည် မလိုက် ၊ ဗက်လင်မြို့မှာ မိမိအဘ ၏ သိုးတို့ကို ထိန်းကျောင်းခြင်းငှါ ပြန်သွားလေ ၏ ။ ဖိလိတ္တိလူသည် အရက်လေးဆယ်ပတ်လုံး ၊ နံနက်တခါ ၊ ညဦးတခါ ချဉ်းကပ် ၍ ကိုယ်ကို ပြ ၏ ။ ထိုအခါ ယေရှဲသည် မိမိသား ဒါဝိဒ်ကို ခေါ် ၍ ၊ သင့်အစ်ကိုတို့အဘို့ ဤပေါက်ပေါက် တဧဖာနှင့် ဤမုန့်ဆယ်လုံးတို့ကို ယူ ၍ အစ်ကိုတို့ရှိရာ တပ်တော်သို့ ပြေးသွားလော့ ။ ဤဒိန်ခဲဆယ်လုံးကိုလည်း ယူ ၍ သူတို့တပ်မှူးအား ဆက်လော့ ။ သင့်အစ်ကိုတို့သည် ကျန်းမာခြင်း ရှိသည် မရှိသည်ကို ကြည့်ရှုပြီးမှ ၊ သူတို့ထံမှာ သက်သေတစုံတခုကို ခံယူလော့ဟုမှာလိုက်လေ ၏ ။ ထိုကာလ ၌ ရှောလုမှစ ၍ ဒါဝိဒ်အစ်ကိုတို့နှင့် ဣသရေလလူအပေါင်းတို့သည် ဧလာချိုင့်မှာ ဖိလိတ္တိ လူတို့ကို စစ်တိုက်လျက် ရှိကြ ၏ ။ ဒါဝိဒ်သည် နံနက်စောစောထ ၍ သိုးတို့ကို သိုးထိန်း ၌ အပ်ပြီးလျှင် ၊ အဘမှာလိုက်သည် အတိုင်း စားစရာကို ယူသွား ၍ ၊ ရိက္ခာလှည်းထားရာသို့ ရောက်သောအခါ ၊ - ဣသရေလ တပ်သားတို့နှင့် ဖိလိတ္တိတပ်သားတို့သည် စစ်ခင်းကျင်း ၍ စစ်တလင်းသို့ ချီလျက် ၊ စစ် တိုက်မည်အသံနှင့် ကြွေးကြော်ကြ ၏ ။ ဒါဝိဒ်သည် မိမိ ၌ ပါသောအရာတို့ကို ရိက္ခာစောင့်လက် ၌ အပ်ထားပြီးလျှင် ၊ တပ်သားစုထဲသို့ ပြေး ၍ မိမိအစ်ကိုတို့ကို နှုတ်ဆက် ၏ ။ သူတို့နှင့် ပြောစဉ်တွင် ၊ ဖိလိတ္တိလူ ၊ ဂါသမြို့သား ဂေါလျတ်အမည်ရှိသော သူရဲသည် ဖိလိတ္တိတပ်ထဲ က ထွက်လာ ၍ ယမန်ကဲ့သို့ ပြောဆိုသည်ကို ဒါဝိဒ်သည် ကြားလေ ၏ ။ ဣသရေလလူအပေါင်းတို့သည် ထိုသူကို မြင်သောအခါ အလွန်ကြောက်ရွံ့ ၍ ပြေးကြ ၏ ။ အချို့တို့ကလည်း ၊ ထိုလူထွက်လာသည်ကို မြင်သလော ။ ဣသရေလအမျိုးကို ကြိမ်းပလျက်ထွက်လာ ပါသည်တကား ။ သူ့ကို သတ်သောသူအား ရှင်ဘုရင်သည် ကြီးသော စည်းစိမ်နှင့် ချီးမြှောက် ၍ သမီးတော်ကိုလည်း ပေးစားတော်မူမည် ။ ထိုသူ ၏ အဆွေအမျိုးကိုလည်း ဣသရေလနိုင်ငံတွင် မင်းမှု လွှတ်တော်မူမည်ဟု ပြောဆိုကြ ၏ ။ ဒါဝိဒ်ကလည်း ၊ ထိုဖိလိတ္တိလူကို သတ် ၍ ဣသရေလအမျိုးခံသော အရှက်ကွဲခြင်းကို ပယ်ရှင်းသော သူသည် အဘယ်အကျိုးကို ရလိမ့်မည်နည်း ။ အသက်ရှင်တော်မူသော ဘုရားသခင် ၏ ဗိုလ်ခြေ တို့ကို ကြိမ်းပရမည်အကြောင်း ၊ အရေဖျားလှီးခြင်းကို မခံသော ထိုဖိလိတ္တိလူသည် အဘယ်သို့သော သူဖြစ်သနည်းဟု မိမိအနားမှာရှိသော သူတို့အား မေးမြန်းလျှင် ၊ - သူတို့က ၊ ထိုလူကို သတ်သောသူသည် ဤမည်သော အကျိုးကို ရလိမ့်မည်ဟု ယမန်ကဲ့သို့ ပြန်ပြောကြ ၏ ။ ထိုသူတို့နှင့် ဒါဝိဒ်ပြောသည်ကို အစ်ကိုအကြီး ဧလျာဘကြားလျှင် ဒါဝိဒ်ကို အမျက်ထွက် ၍ ၊ သင်သည် အဘယ်ကြောင့် ဤအရပ်သို့ လာသနည်း ။ ထိုနည်းသော သိုးတို့ကို တောတွင် အဘယ်သူလက် ၌ အပ်ခဲ့သနည်း ။ သင့်မာနကြီးခြင်း ၊ သင့်စိတ်နှလုံးဆိုးညစ်ခြင်းကို ငါသိ ၏ ။ စစ်ပွဲကို ကြည့်ရှုခြင်းငှါ သာလာပြီဟု ဆို ၏ ။ ဒါဝိဒ်ကလည်း ၊ အကျွန်ုပ်သည် အဘယ်အမှုကို ပြုမိသနည်း ။ ယခုပြောစရာ အကြောင်းမရှိလောဟု ဆိုသောနောက် ၊ အခြားသောသူတို့ထံသို့ လှည့် ၍ ယမန်ကဲ့သို့ မေးမြန်းလျှင် ၊ သူတို့သည် ရှေ့အတူ ပြန်ပြောကြ ၏ ။ ထိုသို့ ဒါဝိဒ်ပြောသော စကားကို ကြားသော သူတို့သည် ရှောလုထံတော် ၌ ကြားလျှောက်သော် ၊ ဒါဝိဒ်ကို ခေါ်တော်မူ ၏ ။ ဒါဝိဒ်ကလည်း ထိုလူကြောင့် အဘယ်သူမျှ စိတ်မပျက်ပါစေနှင့် ။ ကိုယ်တော်ကျွန်သွား ၍ ထိုဖိလိတ္တိ လူကို တိုက်ပါမည်ဟု ရှောလုအား လျှောက်လျှင် ၊ - ရှောလုက ၊ သင်သည် ထိုဖိလိတ္တိလူကို သွား ၍ မတိုက်နိုင် ။ သင်သည် နုပျိုသောသူဖြစ် ၏ ။ ထိုသူသည် ပျိုသောအရွယ်မှစ ၍ စစ်သူရဲဖြစ်ခဲ့ပြီဟု ဒါဝိဒ်အား ဆိုသော် ၊ - ဒါဝိဒ်က ၊ ကိုယ်တော်ကျွန်သည် အဘ ၏ သိုးတို့ကို ထိန်းကျောင်းစဉ်အခါ ၊ ခြင်္သေ့နှင့်ဝံသည်လာ ၍ သိုးသငယ်ကို သိုးစုထဲက ကိုက်ချီပါ ၏ ။ ကျွန်တော်လိုက် ၍ သတ်သဖြင့် သိုးသငယ်ကို သူ့ပစပ်ထဲက နှုတ်ပါ ၏ ။ ဝံသည် ကျွန်တော်ကို ပြန် ၍ ကိုက်သောအခါ ၊ ဝံ ၏ မုတ်ဆိတ်ကို ကိုင် ၍ ရိုက်သတ်ပါ ၏ ။ ကိုယ်တော် ကျွန်သည် ခြင်္သေ့နှင့်ဝံနှစ်ကောင်လုံးကို သတ်ပါ ၏ ။ အရေဖျားလှီးခြင်းကို မခံသော ထိုဖိလိတ္တိလူသည် အသက်ရှင်တော်မူသော ဘုရားသခင် ၏ ဗိုလ်ခြေတို့ကို ကြိမ်းပသောကြောင့် ၊ ထိုအကောင် တကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်ပါလိမ့်မည် ။ ခြင်္သေ့လက် ၊ ဝံလက်မှ ကျွန်တော်ကို ကယ်နှုတ်တော်မူသော ထာဝရဘုရားသည် ၊ ထိုဖိလိတ္တိလူလက်မှ ကယ်နှုတ်တော်မူလိမ့်မည်ဟု ရှောလုအား လျှောက်လေသော် ၊ ရှောလုကသွားလော့ ။ ထာဝရဘုရား သည် သင်နှင့်အတူ ရှိတော်မူပါစေသောဟု ဒါဝိဒ်အား ဆိုလေ ၏ ။ ရှောလုသည်လည်း ဒါဝိဒ်ကို မိမိအဝတ်နှင့်ဝတ်စေသဖြင့် ၊ သူ ၏ ခေါင်းပေါ်မှာ ကြေးဝါခလောက်လုံး ကိုတင် ၍ ၊ သံချပ်အင်္ကျီကိုလည်း ဝတ်စေ ၏ ။ ဒါဝိဒ်သည် ထားတော်ကို အဝတ်ပေါ်မှာ စည်း ၍ သွားမည်ဟု အားထုတ်သော်လည်း ၊ ထိုလက်နက် များကို မစုံစမ်းသေး ။ သို့ဖြစ် ၍ ဒါဝိဒ်က ဤလက်နက်တို့နှင့် ကျွန်တော် မသွားနိုင်ပါ ၊ မစုံစမ်းပါသေး ဟု ရှောလုအား လျှောက် ၍ ချွတ်ပြန်လေ ၏ ။ တဖန် မိမိတောင်ဝေးကို ကိုင်လျက် ၊ ချောသောကျောက်ငါးလုံးကို ချောင်းထဲက ရွေး ၍ ၊ သိုးထိန်း တန်ဆာတည်းဟူသော လွယ်အိတ် ၌ ထည့်ပြီးမှ ၊ လောက်လွှဲကိုလည်းကိုင် ၍ ဖိလိတ္တိလူရှိရာသို့ ချဉ်းလေ ၏ ။ ဖိလိတ္တိလူသည်လည်း ဒါဝိဒ်ရှိရာသို့ ချဉ်း ၍ သူ့ရှေ့မှာ ဒိုင်းလွှားကို ဆောင်သောသူလည်း သွား ၏ ။ ဖိလိတ္တိလူသည် ကြည့် ၍ ဒါဝိဒ်ကို မြင်သောအခါ မထီမဲ့မြင်ပြု ၏ ။ အကြောင်းမူကား ၊ သူသည် နုပျိုသောသူ ၊ ဆံပင်နီ ၍ မျက်နှာလှသောသူ ဖြစ် ၏ ။ ဖိလိတ္တိလူက ၊ သင်သည် တောင်ဝေးနှင့် ငါ့ထံသို့ လာရမည်အကြောင်း ၊ ငါသည် ခွေးဖြစ်သလောဟု မေးလျက် ၊ မိမိဘုရားတို့ကို တိုင်တည် ၍ ဒါဝိဒ်ကို ကျိန်ဆဲလေ ၏ ။ တဖန် ဖိလိတ္တိလူက လာခဲ့ ။ သင့်အသားကို မိုဃ်းကောင်းကင် ငှက်နှင့်တောသားရဲတို့အား ငါပေးမည်ဟု ဒါဝိဒ်ကိုဆို ၏ ။ ဒါဝိဒ်ကသင်သည် ထား ၊ လှံ ၊ ကိဒုန်ပါလျက် ငါ့ထံသို့ လာ ၏ ။ ငါသည် သင် ကြိမ်းပသော ဣသရေလ ဗိုလ်ခြေတို့ ၏ ဘုရားသခင် ၊ ကောင်းကင်ဗိုလ်ခြေ အရှင်ထာဝရဘုရား ၏ နာမတော်ပါလျက် သင်ရှိ ရာသို့လာ ၏ ။ ထာဝရဘုရားသည် သင့်ကို ငါ့လက် ၌ ယနေ့ အပ်တော်မူသဖြင့် ၊ သင့်ကို ငါသတ် ၍ လည်ပင်းကို ဖြတ်မည် ။ ဖိလိတ္တိဗိုလ်ခြေ အသေကောင်များကို မိုဃ်းကောင်းကင်ငှက်နှင့် တောသားရဲတို့အား ယနေ့ ငါပေးမည် ။ ဣသရေလအမျိုး ၌ ဘုရားသခင် ရှိတော်မူသည်ကို မြေကြီးသားအပေါင်းတို့ သည်သိရကြလိမ့်မည် ။ ထာဝရဘုရားသည် ထားလှံအားဖြင့် ကယ်တင်တော်မမူကြောင်းကို ၊ ဤပရိသတ်အပေါင်းတို့သည် သိရကြလိမ့်မည် ။ အကြောင်းမူကား ၊ ထာဝရဘုရားသည် စစ်မှုကို ပိုင် ၍ ၊ ငါတို့လက်သို့ အပ်နှံတော် မူမည်ဟု ဖိလိတ္တိလူအား ဆို ၏ ။ ဖိလိတ္တိလူသည် ထ ၍ ဒါဝိဒ်နှင့်တွေ့ခြင်းငှါ ချဉ်းလာသောအခါ ၊ ဒါဝိဒ်သည်လည်း ဖိလိတ္တိလူနှင့် တွေ့ခြင်းငှါ ဗိုလ်ခြေရှိရာသို့ အလျင်အမြန် ပြေးပြီးမှ ၊ - လွယ်အိတ်ထဲက ကျောက်တလုံးကို နှိုက်ယူ ၍ လွှဲပစ် ၏ ။ ဖိလိတ္တိလူ ၏ နဖူးကို မှန် ၍ နဖူးပေါက် သဖြင့် သူသည် မြေပေါ်မှာ ငိုက်စိုက်လဲလေ ၏ ။ ထိုသို့ ဒါဝိဒ်သည် လောက်လွှဲနှင့် ကျောက်တလုံးအားဖြင့် နိုင်လျက် ထိခိုက် ၍ သတ်လေ ၏ ။ ထိုအခါ ဒါဝိဒ်သည် ထားမပါသောကြောင့် ပြေး ၍ ဖိလိတ္တိလူကို နင်းလျက် ၊ သူ ၏ ထားကို ထားအိမ်မှ နှုတ်ဆွဲပြီးလျှင် လည်ပင်းကို ဖြတ် ၍ အပြီးသတ်လေ ၏ ။ ဖိလိတ္တိလူတို့သည် သူတို့ ၏ သူရဲသေကြောင်းကို မြင်သောအခါ ပြေးကြ ၏ ။ ထိုအခါ ဣသရေလအမျိုး ၊ ယုဒအမျိုးသားတို့သည် ထ ၍ ကြွေးကြော်လျက် ချိုင့်တိုင်အောင် ၎ င်း ၊ ဧကြုန်မြို့ တံခါးတိုင်အောင် ၎ င်း ၊ ဖိလိတ္တိလူတို့ကို လိုက်ကြ ၏ ။ ထိခိုက်သော ဖိလိတ္တိလူတို့သည် ရှာရိမ်မြို့ လမ်းနားမှစ ၍ ဂါသမြို့ ၊ ဧကြုန်မြို့တိုင်အောင် လဲကြ ၏ ။ ဣသရေလ အမျိုးသားတို့သည် ဖိလိတ္တိလူတို့ကို လိုက်ရာမှ ပြန်လာ ၍ သူတို့တဲများကို လုယူကြ ၏ ။ ဒါဝိဒ်သည် ဖိလိတ္တိလူ ၏ ဦးခေါင်းကို ယူ ၍ ယေရုရှလင်မြို့သို့ ဆောင်သွား ၏ ။ သူ ၏ လက်နက်များ ကို မိမိတဲ ၌ ထား ၏ ။ ဒါဝိဒ်သည် ဖိလိတ္တိလူကို တိုက်ခြင်းငှါ ထွက်သွားသည်ကို ရှောလုသည်မြင်လျှင် ၊ ထိုလုလင်ကား အဘယ်သူ ၏ သာဖြစ်သနည်းဟု ဗိုလ်ချုပ်မင်းအာဗနာကို မေး ၏ ။ အာဗနာကလည်း ၊ အရှင်မင်းကြီး အသက်တော် ရှင်သည်အတိုင်း ကျွန်တော် မသိပါဟု လျှောက်လျှင် ၊ - ရှင်ဘုရင်က ၊ ထိုလုလင်သည် အဘယ်သူ ၏ သားဖြစ်လိမ့်မည်ကို မေးစစ်လော့ဟု မိန့်တော်မူ ၏ ။ ဒါဝိဒ်သည် ဖိလိတ္တိလူကို သတ်ပြီးမှ ၊ သူ ၏ ဦးခေါင်းကို ကိုင်လျက် ပြန်လာသောအခါ ၊ အာဗနာသည် ခေါ် ၍ ရှောလုထံသို့ ဆောင်သွားပြီးလျှင် ၊ - ရှောလုက ၊ အချင်း လုလင် ၊ သင်သည် အဘယ်သူ ၏ သားဖြစ်သနည်းဟု မေးတော်မူ ၏ ။ ဒါဝိဒ်ကလည်း ကျွန်တော်သည် ကိုယ်တော်ကျွန် ၊ ဗက်လင်မြို့သား ယေရှဲ ၏ သား ဖြစ်ပါသည်ဟု လျှောက်လေ ၏ ။ ထိုသို့ လျှောက်ပြီးသည်နောက် ၊ ရှောလု ၏ သားယောနသန် စိတ်နှလုံးသည် ဒါဝိဒ်စိတ်နှလုံးနှင့် စွဲကပ်လျက် ရှိ ၍ ဒါဝိဒ်ကို ကိုယ်နှင့်အမျှချစ်လေ ၏ ။ ထိုနေ့ ၌ ရှောလုသည် ဒါဝိဒ်ကို သိမ်းဆည်း ၍ သူ့အဘ ၏ အိမ်သို့ နောက်တဖန် သွားနေရသော အခွင့်ကို ပေးတော်မမူ ။ ယောနသန်သည်လည်း ၊ ဒါဝိဒ်ကို ကိုယ်နှင့်အမျှ ချစ်သောကြောင့် သူနှင့်အတူ မိဿဟာယ ဖွဲ့ပြီးလျှင် ၊ - မိမိဝတ်သော ဝတ်လုံကို ချွတ် ၍ မိမိအဝတ်တန်ဆာများနှင့် ထား ၊ လေး ၊ ခါးစည်းတို့ကိုပင် ဒါဝိဒ်အား ပေးလေ ၏ ။ ဒါဝိဒ်သည် ရှောလုစေခိုင်းသမျှကို သွား ၍ သတိပညာနှင့်ပြုမှုသောကြောင့် ၊ စစ်သူရဲအုပ်အရာ ၌ ခန့်ထားတော်မူသဖြင့် ၊ ဒါဝိဒ်သည် ကျွန်တော်မျိုးမှစ ၍ လူအပေါင်းတို့တွင် မျက်နှာရ ၏ ။ ဒါဝိဒ်သည် ဖိလိတ္တိလူကို သတ်ပြီးမှ ပြန်လာ ၍ ၊ ရောက်လေရာရာ ၌ မိန်းမများတို့သည် ရှောလုမင်း ကြီးကို ခရီးဦးကြိုပြုအံ့သောငှါ ရွှင်လန်းသောစိတ်နှင့် သီချင်းဆိုလျက် ၊ ကလျက် ၊ ပတ်သောအစရှိ သည်တို့ကို တီးလျက် ၊ ဣသရေလမြို့ရွာများထဲက ထွက်လာသဖြင့် ၊ ရှောလု အထောင်ထောင် ၊ ဒါဝိဒ် အသောင်းသောင်း သတ်လေစွတကားဟု အလှည့်လှည့် သီချင်းဆိုကြ ၏ ။ ရှောလုက ၊ သူတို့သည် ဒါဝိဒ်အား အသောင်းသောင်း ၊ ငါ့အား အထောင်ထောင်သာ ပေးကြပြီ ။ နိုင်ငံတော်မှတပါး အဘယ်အရာကို ပေးနိုင်သေးသနည်းဟု အလွန်အမျက်ထွက် ၍ ထိုစကားကြောင့် စိတ်ပျက်လေ ၏ ။ ထိုနေ့မှစ ၍ ဒါဝိဒ်ကို အစဉ်ချောင်းမြောင်းလျက် နေ ၏ ။ နက်ဖြန်နေ့ထာဝရဘုရားထံတော်က ၊ ဆိုးသောဝိညာဉ်သည် ရှောလုအပေါ်မှာရောက်သဖြင့် ၊ ရှောလု သည် နန်းတော်အလယ် ၌ ပရောဖက်ပြုသောကြောင့် ၊ ဒါဝိဒ်သည် အရင်ကဲ့သို့ စောင်းတီးလေ ၏ ။ ရှောလုသည် လှံတို့ကို ကိုင်လျက်ရှိ ၍ ၊ - ဒါဝိဒ်ကို ထရံနားမှာထိုးမည်ဟု အကြံရှိသည်အတိုင်း လှံတို့ကို ထိုးပစ်သော်လည်း ၊ ဒါဝိဒ်သည် အထံတော်မှ နှစ်ကြိမ်ရှောင်လွှဲလေ ၏ ။ ထိုသို့ ထာဝရဘုရားသည် ရှောလုထံမှထွက် ၍ ဒါဝိဒ်နှင့်အတူ ရှိတော်မူသောကြောင့် ၊ ရှောလုသည် ဒါဝိဒ်ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် ၊ - အထံတော်မှ ရွှေ့ ၍ လူတထောင်အုပ်အရာကို ပေး ၏ ။ ဒါဝိဒ်သည် လူများရှေ့ ၌ ထွက်ဝင်ရ ၏ ။ ဒါဝိဒ်သည် အရာရာ ၌ သတိပညာနှင့်ပြုမူ ၍ သူနှင့်အတူ ထာဝရဘုရားရှိတော်မူ ၏ ထိုသို့ အလွန်သတိပညာနှင့် ပြုမူသည်ကို ရှောလုသည် မြင်လျှင် သာ ၍ ကြောက်ရွံ့လေ ၏ ။ ဣသရေလအမျိုး ၊ ယုဒအမျိုးသားအပေါင်းတို့သည် ဒါဝိဒ်ကို ချစ်ကြ ၏ ။ အကြောင်းမူကား ၊ သူတို့ ရှေ့ ၌ ဒါဝိဒ်သည် ထွက်ဝင်တတ် ၏ ။ တဖန်ရှောလုသည် ဒါဝိဒ်ကိုခေါ် ၍ ငါ့သမီးကြီး မေရပ်ကို သင့်အား ငါပေးစားမည် ။ သင်သည် ငါ့အဘို့ ရဲရင့် ၍ ထာဝရဘုရားအဘို့ စစ်တိုက်ခြင်းကိုသာ ပြုလော့ဟု မိန့်တော်မူ ၏ ။ အကြောင်းမူကား ၊ ငါ့လက်သည် သူ့အပေါ်သို့ မရောက်စေနှင့် ။ ဖိလိတ္တိလူတို့ လက်သည် ရောက်ပါစေသောဟု ရှောလု အကြံရှိ ၏ ။ ဒါဝိဒ်ကလည်း ၊ ကျွန်တော်သည် ရှင်ဘုရင် ၏ သမက်တော်ဖြစ်ရပါမည်အကြောင်း အဘယ်သို့သော သူဖြစ်ပါသနည်း ။ ကျွန်တော်အသက်နှင့် ကျွန်တော် အဆွေအမျိုးသည် ၊ ဣသရေလနိုင်ငံ ၌ အဘယ်သို့ မြတ်ပါသနည်းဟု ရှောလုအား လျှောက် ၏ ။ သို့ရာတွင် ၊ ရှောလု ၏ သမီး မေရပ်ကို ဒါဝိဒ်အား ပေးစားရသော အချိန်ရောက်သောအခါ ၊ မေဟော လသိအမျိုး အဒြေလအား ပေးစားလေ ၏ ။ တဖန် ရှောလုသမီး မိခါလသည် ဒါဝိဒ်ကို ချစ် ၏ ။ ထိုအကြောင်းကို လျှောက်သောအခါ ၊ ရှောလု သည် အားရလျက် ၊ - ငါ့သမီးသည် ဒါဝိဒ်ကိုကျော့မိ ၍ ဖိလိတ္တိလူတို့ လက်သို့ ရောက်စေခြင်းငှါ ပေးစားမည်ဟု အကြံရှိ ၏ ။ နန်းတော်သားအချို့ကို ခေါ် ၍ ၊ သင်တို့သည် ဒါဝိဒ်နှင့် တိတ်ဆိတ်စွာ စကားပြောရမည်မှာ ၊ ရှင်ဘုရင် သည် သင့်ကို စုံမက် ၍ ၊ ရှင်ဘုရင် ၏ ကျွန်အပေါင်းတို့သည်လည်း ချစ်ကြ ၏ ။ သို့ဖြစ် ၍ ရှင်ဘုရင် ၏ သမက်တော်ဖြစ်ကောင်းပါ ၏ ဟု မှာထားသည်အတိုင်း ၊ - ရှောလု ၏ ကျွန်တို့သည် ဒါဝိဒ်အား ပြောကြ ၏ ။ ဒါဝိဒ်ကလည်း ၊ ကျွန်ုပ်သည် အသရေမရှိသော ဆင်းရဲသားဖြစ်လျက်နှင့် ရှင်ဘုရင် ၏ သမက်တော်လုပ်ရသောအမှုသည် သာမညအမှု ထင် သလောဟု ပြောဆို ၏ ။ ရှောလုကျွန်တို့ကလည်း ၊ ဒါဝိဒ်သည် ဤသို့ပြောဆိုပါသည်ဟု လျှောက်လျှင် ၊ - သင်တို့သည် တဖန်ပြောရမည်မှာ ၊ ရှင်ဘုရင်သည် ရန်သူတို့ ၌ စိတ်တော်ပြေမည်အကြောင်း ၊ ဖိလိတ္တိ လူတို့ ၏ အရေဖျားတရာမှ တပါးအခြားသော လက်ဖွဲ့ရာကို အလိုတော်မရှိဟု မှာထား ၏ ။ သို့ရာတွင် ဒါဝိဒ်ကို ဖိလိတ္တိလူတို့လက်ဖြင့် ဆုံးစေမည်ဟု ရှောလုအကြံရှိ ၏ ။ ရှောလု ကျွန်တို့သည် ထိုစကားကို ဒါဝိဒ်အား ပြန်ပြောသောအခါ ၊ ဒါဝိဒ်သည် ရှင်ဘုရင် ၏ သမက် တော်ဖြစ်ခြင်းငှါ အလိုရှိ ၏ ။ ထို့ကြောင့် ချိန်းချက်သော အချိန်မစေ့မှီထ ၍ ၊ - မိမိလူတို့နှင့်အတူသွားသဖြင့် ၊ ဖိလိတ္တိ လူနှစ်ရာတို့ကို သတ်ပြီးမှ ၊ ရှင်ဘုရင် ၏ သမက်တော် ဖြစ်လို သောငှါ ၊ သူတို့အရေဖျားများကို ယူခဲ့ ၍ ၊ စုံလင်သော အရေအတွက်အားဖြင့် ရှင်ဘုရင်အား ဆက် လေ ၏ ။ ရှောလုသည်လည်း သမီးတော်မိခါလကို ပေးစားရ ၏ ။ ထာဝရဘုရားသည် ဒါဝိဒ်နှင့်အတူ ရှိတော်မူကြောင်းကို ၎ င်း ၊ မိမိသမီးသည် ချစ်ကြောင်းကို ၎ င်း ၊ ရှောလုသည် မြင် ၍ ၊ - ကြောက်ရွံ့သော စိတ်စွဲလမ်းလျက် အစဉ်အမြဲ ရန်ငြိုးဖွဲ့လေ ၏ ။ တဖန် ဖိလိတ္တိမင်းတို့သည် ချီသွားကြ ၏ ။ ချီသွားကြသည်နောက် ဒါဝိဒ်သည် ရှောလု ၏ ကျွန်အပေါင်း တို့ထက်သာ ၍ သတိပညာနှင့် ပြုမှုသဖြင့် အလွန်ဂုဏ်အသရေနှင့် ပြည့်စုံ ၏ ။ ထို့ကြောင့် ရှောလုသည် ဒါဝိဒ်ကို သတ်စေခြင်းငှါ ၊ သားတော် ယောနသန်နှင့် မိမိကျွန်အပေါင်း တို့ကို မှာထားလေ ၏ ။ သားတော် ယောနသန်သည် ဒါဝိဒ်ကို အလွန်ချစ် ၍ ၊ ငါ့အဘရှောလုသည် သင့်ကို သတ်ခြင်းငှါ ရှာကြံ ၏ ။ သို့ဖြစ် ၍ နံနက်တိုင်အောင် ကိုယ်ကို သတိပြုသဖြင့် ဆိတ်ကွယ်ရာအရပ် ၌ ပုန်းရှောင် ၍ နေပါလော့ ။ ငါထွက် ၍ သင်ရှိရာတော ၌ ငါ့အဘထံ ခစားလျက် ၊ သင့်အမှု ၌ စကားပြောမည် ။ တွေမြင်သမျှကို သင့်အား ငါပြန်ကြားမည်ဟု ဒါဝိဒ်အား ပြောဆို ၏ ။ ယောနသန်သည် အဘရှောလုထံ ၌ ၊ ဒါဝိဒ်ဘက်မှာပြော ၍ ၊ ရှင်ဘုရင်သည် ကျွန်တော်ဒါဝိဒ်ကို မပြစ်မှားပါစေနှင့် ။ သူသည် ကိုယ်တော်ကို မပြစ်မှားပါ ။ ကိုယ်တော် ၌ အလွန်ကျေးဇူးပြုပါပြီ ။ မိမိအသက်ကို မနှမြောဘဲ ဖိလိတ္တိလူကိုသတ် ၍ ထာဝရဘုရားသည် ဣသရေလအမျိုးတမျိုးလုံးအဘို့ ကြီးစွာသော ကယ်တင်ခြင်း ကျေးဇူးကို ပြုတော်မူ ၏ ။ ကိုယ်တော်သည် မြင် ၍ ဝမ်းမြောက်ပါ ၏ ။ သို့ဖြစ် ၍ အကြောင်းမရှိဘဲ ဒါဝိဒ်ကို သတ်သဖြင့် အဘယ်ကြောင့် အပြစ်မရှိသောသူ ၏ အသက်ကို သတ်သောအပြစ် သင့်ရောက်စေချင်ပါသနည်းဟု အဘရှောလုအားဆိုသော် ၊ ရှောလုသည် ယောနသန် ၏ စကားကို နားထောင် ၍ ၊ ထာဝရဘုရား အသက်ရှင်တော်မူသည်အတိုင်း ၊ သူသည် အသေမခံရဟု ကျိန်ဆိုလေ ၏ ။ ယောနသန်သည် ဒါဝိဒ်ကို ခေါ် ၍ အကြောင်းအရာ ၊ အလုံးစုံတို့ကို ပြောပြီးမှ ၊ ရှောလုထံသို့သွင်းပြန် ၍ အထံတော် ၌ အရင်နေသကဲ့သို့ နေရ ၏ ။ တဖန်စစ်မှုပေါ်ပြန်သောအခါ ၊ ဒါဝိဒ်ထွက် ၍ ဖိလိတ္တိလူတို့ကို တိုက်လျက် ၊ ကြီးစွာသော လုပ်ကြံ ခြင်းအားဖြင့် သတ် ၍ သူတို့သည် ပြေးကြ ၏ ။ ရှောလုသည် လှံတို့ကို ကိုင် ၍ နန်းတော် ၌ ထိုင်စဉ်တွင် ၊ ထာဝရဘုရားထံတော်မှ ဆိုးသောဝိညာဉ် သက်ရောက် ၍ ၊ ဒါဝိဒ်သည် စောင်းတီးလျက်နေသောအခါ ၊ သူ့ကိုလှံတိုနှင့် ထရံနားမှာ ထိုးစမ်းသော်လည်း ၊ အထံတော်မှ ရှောင်ပြေးသဖြင့် လှံတိုသည် ထရံကို စူးလျက် နေ ၏ ။ ဒါဝိဒ်သည် ပြေး ၍ ထိုညဉ့်ကို လွတ်ရ ၏ ။ ရှောလုသည် သူ့ကို စောင့် ၍ နံနက်ချိန် ၌ သတ်စေခြင်းငှါ သူ့အိမ်သို့လူကို လွှတ်စေ ၏ ။ ဒါဝိဒ်မယား မိခါလက ၊ သင်သည် ယနေ့ညမှာ ကိုယ်အသက်ကို မကယ်မလျှင် ၊ နက်ဖြန်နေ့ ၌ အသေခံရလိမ့်မည်ဟု ဆိုလျက် ၊ ဒါဝိဒ်ကို ပြတင်းပေါက်မှ လျှော့ချ ၍ သူသည် အလွတ်ထွက်ပြေးလေ ၏ ။ မိခါလသည်လည်း ၊ တေရပ်ရုပ်တုကို ယူ ၍ ခုတင်ပေါ်မှာ ထားပြီးလျှင် ၊ ဆိတ်မွေးဖြင့်ရက်သော ကုလားကာနှင့် ခေါင်းရင်းရှေ့ ၌ ကာ ၍ စောင်နှင့် ခြုံလေ ၏ ။ ဒါဝိဒ်ကို ဘမ်းဆီးစေခြင်းငှါ ရှောလု စေလွှတ်သောလုလင် ရောက်သောအခါ ၊ ဒါဝိဒ်နာ ၍ နေပါသည်ဟု မယားပြောဆို ၏ ။ ရှောလုကလည်း ၊ သူ့ကို ငါသတ်မည်အကြောင်း ခုတင်နှင့်တကွ ဆောင်ခဲ့ကြဟု ဒါဝိဒ်ကို အကြည့်အရှု စေလွှတ် ၍ ၊ တမန်တို့သည်ဝင်ကြသောအခါ ဆိတ်မွေးနှင့် ရက်သော ကုလားကာနှင့် ခေါင်းရင်းရှေ့ ၌ ကာလျက် ၊ ခုတင်မှာ တေရပ်ရုပ်တု ရှိပါသည်တကား ။ ရှောလုကလည်း ငါ့ကို လှည့်စား ၍ အဘယ်ကြောင့် ရန်သူကို လွှတ်လိုက်သနည်း ။ ယခုလွတ်အောင် ပြေးပါပြီတကားဟု မိခါလအားပြောဆိုလျှင် ၊ မိခါလက ငါသွားမည် ။ သို့မဟုတ် သင့်ကို ငါသတ်မည်ဟု သူပြောပါသည်ဟု ရှောလုအား ပြန်လျှောက်လေ ၏ ။ ထိုသို့ ဒါဝိဒ် ပြေး ၍ ရှောလုလက်မှ လွတ်သဖြင့် ၊ ရှမွေလရှိရာ ရာမမြို့သို့ ရောက်လေ ၏ ။ ရှောလု ပြုလေသမျှတို့ကို ပြန်ကြားပြီးမှ ၊ ရှမွေလသည် သွား ၍ နာယုတ်ရွာမှာ နေ ၏ ။ ဒါဝိဒ်သည် ရာမမြို့နယ် ၊ နာယုတ်ရွာမှာ ရှိကြောင်းကို ရှောလုသည် ကြား ၍ ၊ ဒါဝိဒ်ကို ဘမ်းဆီးစေခြင်းငှါ စေလွှတ်ပြန် ၏ ။ ပရာဖက် အပေါင်းအသင်းတို့သည် ပရောဖက်ပြုလျက် ၊ ရှမွေလစီရင်လျက်နေသည်ကို တမန်တို့သည် တွေ့မြင်သောအခါ ၊ ဘုရားသခင် ၏ ဝိညာဉ်တော်သည် ရှောလု ၏ တမန်တော်တို့အပေါ်မှာ သက်ရောက် ၍ ၊ သူတို့သည်လည်း ပရောဖက်ပြုရကြ ၏ ။ ထိုသိတင်းကို ရှောလုသည်ကြားလျှင် အခြားသောသူတို့ကို စေလွှတ် ၍ ၊ သူတို့သည်လည်း ပရောဖက် ပြုရကြ ၏ ။ တတိယအကြိမ် ရှောလုသည် စေလွှတ် ၍ ၊ ထို့အတူပြုကြရ ၏ ။ ထိုအခါ ကိုယ်တိုင်ရာမမြို့သို့ သွား ၍ ၊ စေခုရွာ ၌ ရှိသော ရေတွင်းကြီးသို့ရောက်သော် ၊ ရှမွေလနှင့် ဒါဝိဒ်တို့သည် အဘယ်မှာရှိသနည်းဟု မေးလျှင် ၊ ရာမမြို့နယ် ၊ နာယုတ်ရွာမှာ ရှိပါသည်ဟု ကြားလျှောက်လေသော် ၊ ထိုအရပ်သို့သွား ၍ ၊ ဘုရားသခင် ၏ ဝိညာဉ်တော်သည် သူ့အပေါ်မှာ သက်ရောက်သဖြင့် ၊ နာယုတ်ရွာ တိုင်အောင် ပရောဖက်ပြုလျက်သွားလေ ၏ ။ အဝတ်တော်ကိုလည်း ချွတ် ၍ ၊ ရှမွေလရှေ့မှာ ထိုအတူပရောဖက်ပြုလျက် ၊ အဝတ်မပါဘဲ တနေ့နှင့် တညဉ့် လဲလျက်နေ ၏ ။ ထိုကြောင့် ရှောလုသည်လည်း ပရောဖက်တို့ ၌ ပါသလောဟု ဆိုလေ့ရှိကြ ၏ ။ ဒါဝိဒ်သည် ရာမမြို့ ၊ နာယုတ်ရွာမှပြေး ၍ ယောနသန်ထံသို့ ရောက်ပြီးလျှင် ၊ ကျွန်ုပ်သည် အဘယ်သို့ ပြုဘိသနည်း ။ အဘယ်အပြစ် ရှိသနည်း ။ ခမည်းတော်သည် ကျွန်ုပ်အသက်ကို ရှာမည်အကြောင်း ၊ ကျွန်ုပ်သည် အဘယ်ဒုစရိုက်ကို ပြုဘိသနည်းဟု မေးသော် ၊ ယောနသန်က ၊ ဤအမှုဝေးပါစေသော ။ သင်သည် မသေရ ။ ကျွန်ုပ်အဘသည် ကျွန်ုပ်အား မပြောဘဲ အမှုအကြီးအငယ် တစုံတခုကိုမျှ မပြုတတ် ။ ဤအမှုမှန်လျှင် ကျွန်ုပ်မသိစေခြင်းငှါ အဘယ်ကြောင့် ဝှက်ထားမည်နည်း ။ ဤအမှုမမှန်ဘူးဟု ပြန်ပြော ၏ ။ ဒါဝိဒ်ကလည်း ၊ ကျွန်ုပ်သည် သင် ၏ မိတ်ဆွေဖြစ်ကြောင်းကို သင် ၏ အဘသည် အမှန်သိသဖြင့် ၊ ယောနသန်စိတ်မသာ ရှိမည်စိုးရိမ် ၍ သူသည် ဤအမှုကို မသိစေနှင့်ဟု ပြောဆိုပါပြီ ။ အကယ်စင်စစ် ထာဝရဘုရား အသက်ရှင်တော်မူသည်အတိုင်း ၊ သင့်အသက်လည်း ရှင်သည်အတိုင်း ၊ ကျွန်ုပ်နှင့် သေဘေးစပ်ကြားမှာ အသွားတလှမ်းသာ ရှိပါသည်ဟု အကျိန်နှင့် ဆို ၏ ။ ယောနသန်ကလည်း ၊ သင့်စိတ်နှလုံး အလိုရှိသည်အတိုင်း ကျွန်ုပ်ပြုပါမည်ဟု ဒါဝိဒ်အားဆိုလျှင် ၊ ဒါဝိဒ်က ၊ နက်ဖြန်နေ့သည် လဆန်းနေ့ဖြစ် ၍ ၊ ကျွန်ုပ်သည် ရှင်ဘုရင်နှင့်အတူ စားတော်ပွဲနားမှာ မထိုင်ဘဲ မနေသင့် ။ သို့သော်လည်း ကျွန်ုပ်သွား ၍ သုံးရက်နေ့ ညဦးတိုင်အောင် တော ၌ ပုန်းရှောင်လျက် နေပါရစေ ။ သင် ၏ အဘသည် ကျွန်ုပ်မရှိသည်ကို မှတ်မိလျှင် ၊ ဒါဝိဒ် ၏ အဆွေအမျိုးအပေါင်းတို့သည် နှစ်စဉ်ပွဲ ခံချိန်ရှိသောကြောင့် ၊ မိမိနေရာ ဗက်လင်မြို့သို့ သွားရမည်အကြောင်း ၊ ကျပ်ကျပ်အခွင့်ပန်ပါ ၏ ဟု လျှောက်ပါ ။ အဘက ကောင်းပြီဟုဆိုလျှင် ၊ ကိုယ်တော်ကျွန်သည် ချမ်းသာရပြီ ။ သို့မဟုတ် အလွန်စိတ်ဆိုးလျှင် ၊ ဘေးပြုမည် အကြံရှိသည်ကို သဘောကျပါ ။ ကိုယ်တော်ကျွန် ၌ ကျေးဇူးပြုပါ ။ ထာဝရဘုရား ၏ ပဋိညာဉ်ကို ကိုယ်တော်ကျွန်နှင့် ဖွဲ့ပါပြီ ။ သို့သော်လည်း ကျွန်ုပ် ၌ အပြစ်ရှိလျှင် ကိုယ်တော်တိုင် သတ်ပါ ။ အဘယ်ကြောင့် အဘထံသို့ ဆောင်သွားရပါမည်နည်းဟု ယောနသန်အားဆို ၏ ။ ယောနသန်က ထိုသို့သောအမှု ဝေးပါစေသော ။ ကျွန်ုပ်အဘသည် သင် ၌ ဘေးပြုမည်ဟု အကြံ ရှိသည်ကို ကျွန်ုပ်သည် အမှန်သိလျှင် သင့်အား မပြောဘဲနေလိမ့်မည်လောဟု ဆို ၏ ။ ဒါဝိဒ်ကလည်း ၊ ခမည်းတော်သည် ကြမ်းတမ်းစွာ ပြန်ပြောလျှင် ၊ ကျွန်ုပ်အား အဘယ်သူ ကြားပြောလိမ့်မည်နည်းဟု မေးသော် ၊ ယောနသန်က ၊ ငါတို့သည် တောသို့ သွားကြကုန်အံ့ဟု ဒါဝိဒ်အား ဆိုလျက် ၊ နှစ်ယောက်တို့သည် တောသို့ထွက်သွားကြ ၏ ။ ယောနသန်ကလည်း ၊ ဣသရေလအမျိုး ၏ ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရား အသက်ရှင်တော်မူသည်အတိုင်း ၊ နက်ဖြန်နေ့ ၊ သဘက်နေ့ ၌ ကျွန်ုပ်အဘကို စုံစမ်းသောအခါ သူသည် ဒါဝိဒ် ၌ ကောင်းသော အကြံရှိ ၍ သင့်ကို ကျွန်ုပ်မကြားလိုက်ဘဲ နေသော် ၎ င်း ၊ သို့မဟုတ် ကျွန်ုပ်အဘသည် ဘေးပြုခြင်းငှါ အလိုရှိ ၍ သင်သည် ငြိမ်ဝပ်စွာ သွားရမည်အကြောင်း ၊ ကျွန်ုပ် သတိမပေး မလွှတ်လိုက်ဘဲ နေသော် ၎ င်း ၊ ထာဝရဘုရားသည် ထိုမျှမက ယောနသန်ကို ပြုတော်မူစေသတည်း ။ ထာဝရဘုရားသည် ကျွန်ုပ်အဘနှင့် အတူရှိခဲ့ပြီးသကဲ့သို့ သင်နှင့်အတူ ရှိပါစေသော ။ သင်သည် ကျွန်ုပ်အသက်ရှင်စဉ် အခါ ၌ သာ အသက်ချမ်းသာစေခြင်းငှါ ထာဝရဘုရား အလိုတော် အတိုင်း ကျေးဇူးပြုရမည်မက ၊ ထာဝရဘုရားသည် ဒါဝိဒ် ၏ ရန်သူအပေါင်းတို့ကို မြေကြီးပေါ်က ပယ်ရှင်းတော်မူသော နောက်မှာလည်း ၊ ကျွန်ုပ်အမျိုးအနွယ် ၌ အစဉ်အမြဲ ကျေးဇူးပြုရမည်ဟု ဒါဝိဒ်အားဆိုသဖြင့် ၎ င်း ၊ သစ္စာပျက်လျှင် ဒါဝိဒ် ၏ ရန်သူတို့အားဖြင့် ထာဝရဘုရား အပြစ်ပေးတော်မူစေသတည်းဟု ဒါဝိဒ် ၏ အမျိုးအနွယ်နှင့် ပဋိညာဉ်ဖွဲ့သဖြင့် ၎ င်း ၊ ကိုယ်ဝိညာဉ်ကို ချစ်သကဲ့သို့ ဒါဝိဒ်ကို ချစ်သောကြောင့် ၊ ချစ်သောစိတ်အားကြီး ၍ ဒါဝိဒ်အား အထပ်ထပ်ကျိန်ဆို ၏ ။ တဖန် ယောနသန်က ၊ နက်ဖြန်နေ့သည် လဆန်းနေ့ဖြစ် ၍ ၊ သင်ထိုင်ရာအရပ် လပ်လျှင် သင်မရှိကြောင်း ထင်ရှားလိမ့်မည် ။ သင်သည် သုံးရက်နေပြီးမှ အလျင်အမြန် ဆင်းလာသဖြင့် ၊ အရင်အမှုရှိစဉ် ပုန်းရှောင် ၍ နေရာအရပ်သို့ ရောက်လျှင် ၊ ဧဇေလ ကျောက်နားမှာ နေရမည် ။ ကျွန်ုပ်သည်လည်း ၊ စက်ကို ပစ်ဟန်ပြု ၍ ၊ ထိုကျောက်နားသို့ မြှားသုံးစင်းပစ်မည် ။ မြှားတို့ကို သွား ၍ ရှာချေဟု လူကလေးကို စေခိုင်းသောအခါ ၊ မြှားတို့သည် နင့်အနားမှာရှိ ၏ ။ ကောက်တော့ဟု သေချာစွာ ပြောလျှင်လာခဲ့ပါ ။ ထာဝရဘုရား အသက်ရှင်တော်မူသည်အတိုင်း ဘေးမရှိ ၊ ချမ်းသာရပြီ ။ သို့မဟုတ် ၊ မြှားတို့သည် နင့်ကို လွန်ပြီဟု လုလင်အား ဆိုလျှင် သွားလော့ ။ ထာဝရဘုရားသည် သင့်ကို လွှတ်လိုက်တော်မူ ၏ ။ ယခု ငါတို့နှစ်ယောက် ပြောသော အမှုသည်ကား ၊ ထာဝရဘုရားသည် သင်နှင့် ကျွန်ုပ်စပ်ကြားမှာ အစဉ်ရှိတော်မူစေသတည်းဟု ဒါဝိဒ်အား ပြောဆိုလေ ၏ ။ ဒါဝိဒ်သည် တော ၌ ပုန်းရှောင် ၍ နေ ၏ ။ လဆန်းနေ့ရောက်မှ ရှင်ဘုရင်သည် စားတော်ခေါ်ခြင်းငှါ ထိုင် ၏ ။ ထုံးစံအတိုင်းထရံနားမှာ ရှင်ဘုရင်ထိုင်လျှင် ၊ ယောနသန်ထ ၍ အာဗနာသည် ရှောလုအနားမှာ ထိုင် ၏ ။ ဒါဝိဒ် ၏ နေရာ ထိုင်ရာသည် လပ် ၏ ။ သို့ရာတွင် ရှောလုက အကြောင်းတစုံတခုရှိလိမ့်မည် ။ သူသည် မစင်ကြယ် ။ အကယ် ၍ သူသည် မစင်ကြယ်ဟု ထင်မှတ် ၍ ထိုနေ့ ၌ တိတ်ဆိတ်စွာနေ ၏ ။ နက်ဖြန်နေ့ လဆန်းနှစ်ရက်နေ့ ၌ ဒါဝိဒ် ၏ နေရာထိုင်ရာသည် လပ်သောကြောင့် ရှောလုက ၊ ယေရှဲသားသည် စားပွဲတော်သို့ မနေ့ကမလာ ၊ ယနေ့လည်း မလာဘဲ အဘယ်ကြောင့်နေသနည်းဟု သားတော် ယောနသန်အား မေးလျှင် ၊ ယောနသန်က ၊ ဒါဝိဒ်သည် ဗက်လင်မြို့သို့ သွားရမည်အကြောင်း ကျပ်ကျပ်အခွင့်ပန်လျက် ၊ အကျွန်ုပ် သွားရသော အခွင့်ကို ပေးပါလော့ ။ အကျွန်ုပ် အဆွေအမျိုးတို့သည် ထိုမြို့ ၌ ယဇ်ပွဲကို ဆောင်ကြပါ ၏ ။ အကျွန်ုပ် အစ်ကိုလည်းမှာလိုက်ပါပြီ ။ စိတ်တော်နှင့် တွေ့သည်မှန်လျှင် အကျွန်ုပ်သွား ၍ အစ်ကိုတို့ကို မြင်ရမည်အကြောင်း အခွင့်ပေးပါလော့ဟု တောင်းပန်ပါ ၏ ။ ထို့ကြောင့် စားပွဲတော်သို့ မလာပါဟု ရှောလုအား လျှောက်လေ ၏ ။ ထိုအခါရှောလုသည် ယောနသန်ကို အမျက်ထွက် ၍ ၊ မြောက်မထားသော မိန်းမ ၏ သား ၊ သင်သည် ကိုယ်တိုင် အရှက်ကွဲသည်တိုင်အောင် ၎ င်း ၊ သင့်အမိအဝတ်ကျွတ် ၍ အရှက်ကွဲသည့်တိုင်အောင် ၎ င်း ၊ ယေရှဲ ၏ သား ဘက် ၌ နေသည်ကို ငါမသိသလော ။ ယေရှဲ ၏ သားသည် မြေကြီးပေါ်မှာ အသက်ရှင်သည်ကာလပတ်လုံး သင်နှင့် သင် ၏ နိုင်ငံ မတည်ရ ။ ယခုစေလွှတ် ၍ သူကိုခေါ်ခဲ့ ။ သူသည် အသေခံရမည်ဟုဆိုလျှင် ၊ ယောနသန်က ၊ ဒါဝိဒ်သည် အဘယ်ကြောင့် အသေခံရမည်နည်း ။ အဘယ်သို့ပြုဘိသနည်းဟု အဘရှောလုအား မေးလေသော် ၊ ရှောလုသည် ယောနသန်ကို မှန်စေခြင်းငှါ လှံတို့ကို လက်လွှတ် ၍ ထိုးလေ ၏ ။ သို့ဖြစ် ၍ အဘသည် ဒါဝိဒ်ကို သတ်မည်အကြံရှိသည်ကို ယောနသန်သည် သိသဖြင့် ၊ အမျက်ထွက် ၍ ၊ ထိုလဆန်းနှစ်ရက်နေ့ ၌ အစာမစားဘဲ ထသွား ၏ ။ မိမိအဘသည် ဒါဝိဒ်ကို အရှက်ခွဲသောကြောင့် ဒါဝိဒ်အတွက် ညှိုးငယ်သောစိတ် ရှိ ၏ ။ နံနက်ရောက်မှ ဒါဝိဒ်နှင့် ချိန်းချက်သော အချိန် ၌ ၊ ယောနသန်သည် လူကလေးကို ခေါ် ၍ တောသို့ သွား ၏ ။ လူကလေးအား လည်းပြေးတော့ ။ ငါပစ်သော မြှားတို့ကို ရှာတော့ဟုဆို ၍ လူကလေးသည် ပြေးသောအခါ သူ့ကို လွန်အောင်မြှားတစင်းကို ပစ်လေ ၏ ။ ယောနသန်ပစ်သော မြှားကျရာ အရပ်သို့ လူကလေးရောက်သောအခါ ၊ ယောနသန်က ၊ မြှားတစင်းသည် နင့်ကို လွန်ပြီမဟုတ်လော ။ ကြိုးစား ၍ အလျင်အမြန်ပြေးတော့ ။ မနေနှင့်ဟု လူကလေးနောက်မှာ ဟစ်လေ ၏ ။ လူကလေးသည်လည်း မြှားတို့ကို ကောက် ၍ မိမိသခင့်ထံသို့ ပြန်လာ ၏ ။ သို့ရာတွင် လူကလေးသည် ထိုအမှုကို နားမလည် ။ ယောနသန်နှင့် ဒါဝိဒ်သာ နားလည်ကြ ၏ ။ ယောနသန်သည် မိမိလက်နက်တို့ကို လူကလေး ၌ အပ် ၍ မြို့ထဲသို့ယူသွားတော့ဟု ဆို ၏ ။ လူကလေးသွားသောနောက် ၊ ဒါဝိဒ်သည် တောင်မျက်နှာ အရပ်က ထ ၍ မြေပေါ်မှာ ပြပ်ဝပ်လျက် သုံးကြိမ်တိုင်အောင် ဦးညွှတ်ပြီးလျှင် ၊ သူတို့သည် တယောက်ကို တယောက်နမ်းလျက် မျက်ရည် ကျလျက် ၊ ဒါဝိဒ်သည်သာ ၍ ပြုသည်တိုင်အောင် ပြုကြ ၏ ။ ယောနသန်ကလည်း ၊ ထာဝရဘုရားသည် သင်နှင့် ကျွန်ုပ်စပ်ကြား ၊ သင့်အမျိုးအနွယ်နှင့် ကျွန်ုပ် အမျိုးအနွယ်စပ်ကြားမှာ အစဉ်အမြဲ ရှိတော်မူစေသတည်းဟူ ၍ ထာဝရဘုရား ၏ နာမတော်ကို တိုင်တည်သဖြင့် ၊ ငါတို့နှစ်ယောက်သည် ကျိန်ဆိုကြသည်ကို ထောက် ၍ ၊ ငြိမ်ဝပ်စွာ သွားတော့ဟု ဒါဝိဒ်အား ဆိုလျှင် ၊ ဒါဝိဒ်သည် ထသွား ၍ ယောနသန်လည်း မြို့ထဲသို့ ဝင်လေ ၏ ။ ဒါဝိဒ်သည် ယဇ်ပုရောဟိတ် အဟိမလက် ရှိရာ နောဗမြို့သို့ ရောက် ၍ ၊ အဟိမလက်သည် ဒါဝိဒ်နှင့် တွေ့သောအခါ ကြောက် ၍ ၊ သင်သည် လူတယောက်မျှ မပါဘဲ အဘယ်ကြောင့် တကိုယ်တည်း လာသနည်းဟု မေးသော် ၊ ဒါဝိဒ်က ၊ ရှင်ဘုရင် အမှုတော်တခုကို အပ် ၍ ၊ ငါစေခိုင်းမှာထားသော အမှုကို အဘယ်သူမျှ မသိစေနှင့်ဟု မိန့်တော်မူသောကြောင့် ၊ ငါ့ကျွန်တို့ကို ဤမည်သောအရပ် ဤမည်သောအရပ် ၌ ဆိုင်းလင့်စေခြင်းငှါ အရင်စေလွှတ်လေပြီ ။ သို့ဖြစ် ၍ ကိုယ်တော်လက် ၌ ရှိသော မုန့်ငါးလုံးကိုသော် ၎ င်း ၊ တွေ့သမျှကို သော် ၎ င်း ၊ ကျွန်ုပ်လက်သို့ အပ်ပေးပါဟု ယဇ်ပုရောဟိတ် အဟိမလက်အား တောင်း ၏ ။ ယဇ်ပုရောဟိတ်က ၊ ငါ့လက် ၌ လူတိုင်းစားရသော မုန့်မရှိ ။ လုလင်တို့သည် မိန်းမကိုသာ ရှောင်လျှင် ၊ သန့်ရှင်းသော မုန့်ရှိသည်ဟု ဒါဝိဒ်အားဆို ၏ ။ ဒါဝိဒ်ကလည်း ၊ ကျွန်ုပ်ထွက်ကတည်းက အဘယ်သူမျှ မိန်းမနှင့် မပေါင်းဘော် ၊ လုလင်တန်ဆာ တို့သည် သန့်ရှင်းပါ ၏ ။ ထိုမုန့်လည်း လူတိုင်းစားရသော မုန့်ကဲ့သို့ ဖြစ်ပါ ၏ ။ အကြောင်းမူကား ၊ ယနေ့ သန့်ရှင်းသောမုန့်သစ်ကို တင်ထားလျက်ရှိပါ ၏ ဟု ယဇ်ပုရောဟိတ် အား ပြန်ပြောသော် ၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်သည် ရှေ့တော်မုန့်မှ တပါးအခြားသော မုန့်မရှိသောကြောင့် သန့်ရှင်းသော မုန့်ကိုပေး ၏ ။ ထိုရှေ့တော်မုန့်စား ၌ မုန့်သစ်ကို တင်ထားအံ့သောငှါ ထာဝရဘုရားရှေ့တော်မှ နှုတ်ပယ် နှင့်ပြီ ။ ထိုနေ့ ၌ အမှုတော်ထမ်းအဝင် သိုးတော်ထိန်းအုပ် ဧဒုံအမျိုးသား ၊ ဒေါဂအမည်ရှိသော သူသည် ထာဝရဘုရားရှေ့တော် ၌ စောင့်နေရ ၏ ။ ဒါဝိဒ်ကလည်း ၊ ကိုယ်တော် ၌ ထားလှံရှိသလော ။ အမှုတော်ကို အလျင်အမြန် ဆောင်ရသောကြောင့် ၊ ထား အစရှိသော လက်နက်တစုံတခုမျှ မပါဟု အဟိမလက်အား ပြောလေသော် ၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်က ၊ ဧလာချိုင့် ၌ သင်လုပ်ကြံခဲ့သော ဖိလိတ္တိလူ ဂေါလျတ် ၏ ထားသည် အဝတ်နှင့် ထုပ်ရစ်လျက် သင်တိုင်းတော်နောက်မှာ ရှိ ၏ ။ ယူချင်လျင် ယူတော့ ။ အခြားသော ထားမရှိဟု ဆိုလျှင် ၊ ဒါဝိဒ်က ထိုထားနှင့်တူသော ထားမရှိ ။ ပေးပါတော့ဟု ဆို ၏ ။ ထိုနေ့ ၌ ဒါဝိဒ်သည် ရှောလုကို ကြောက်သောကြောင့် ထ ၍ ဂါသမင်းကြီးအာခိတ်ထံသို့ ပြေးသွား ၏ ။ အာခိတ်မင်း ၏ ကျွန်တို့က ၊ ဒါဝိဒ်သည် ဣသရေလရှင်ဘုရင် ဖြစ်သည်မဟုတ်လော ။ ရှောလု အထောင်ထောင် ၊ ဒါဝိဒ် အသောင်းသောင်း သတ်လေစွတကားဟု ဤသူရှေ့မှာ အလှည့်လှည့်ကလျက် သီချင်းဆိုကြသည် မဟုတ်လောဟု လျှောက်ကြ ၏ ။ ထိုစကားကို ဒါဝိဒ်သည် မှတ်မိ ၍ ၊ ဂါသမင်းကြီး အာခိတ်ကို အလွန်ကြောက်သောကြောင့် ၊ - ရူးသွပ်ဟန်ဆောင် ၍ သူတို့ရှေ့မှာ အရူးကဲ့သို့ ပြုလျက် ၊ တံခါးရွက်ပေါ် ၌ ရေးသား ၍ မိမိ တံထွေးကို မုတ်ဆိတ်တွင် ယိုစေ ၏ ။ အာခိတ်မင်းကလည်း ကြည့်ကြလော့ ။ ဤသူသည် အရူးဖြစ် ၏ ။ အဘယ်ကြောင့် ငါ့ထံသို့ သွင်းကြ သနည်း ။ အရူးကို ငါအသုံးလိုသည်ဟု သင်တို့သည် ထင်လျက် ငါ့ရှေ့မှာ အရူးလုပ်စေခြင်းငှါ ဤသူကို သွင်းကြသလော ။ ဤသူသည် နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်ရမည်လောဟု ကျွန်တို့အား ဆို ၏ ။ ဒါဝိဒ်သည် ထိုအရပ်မှပြေး ၍ အဒုလံဥမင်သို့ ဘေးလွတ်လျက် ရောက်လေ ၏ ။ သူအစ်ကိုများ ၊ အဆွေ အမျိုးများအပေါင်းတို့သည် ကြားလျှင် သူ့ထံသို့ သွားကြ ၏ ။ အမှုရောက်သောသူ ၊ ကြွေးတင်သောသူ ၊ စိတ်ညစ်သောသူအပေါင်းတို့သည် ၊ သူ့ထံမှာ စုဝေးကြ ၍ လူလေးရာခန့်ရှိသဖြင့် ၊ ဒါဝိဒ်သည် သူတို့ကို အုပ်ရ ၏ ။ ထိုအရပ်မှ မောဘပြည် မိဇပါမြို့သို့သွား ၍ ၊ မောဘရှင်ဘုရင်အား ၊ ဘုရားသခင်သည် ကျွန်တော် ၌ အဘယ်သို့ပြုတော်မူမည်ကို ကျွန်တော်မသိဘဲနေစဉ်တွင် ၊ ကျွန်တော်မိဘသည် ထွက်လာ ၍ ကိုယ်တော် ထံ ၌ နေရသောအခွင့်ကို ပေးတော်မူပါဟု လျှောက်သဖြင့် ၊ မောဘရှင်ဘုရင်ထံသို့ သွင်း ၍ ၊ ဒါဝိဒ်သည် ခိုင်ခံ့သော ဥမင် ၌ နေသည်ကာလပတ်လုံး ၊ မိဘတို့သည် မောဘရှင်ဘုရင်ထံမှာ နေကြ ၏ ။ တဖန် ပရောဖက်ဂဒ်က ၊ ခိုင်ခံ့သော ဥမင် ၌ မနေနှင့် ။ ထွက် ၍ ယုဒပြည်သို့ သွားလော့ဟု ဒါဝိဒ်အား ဆိုသည်အတိုင်း ဒါဝိဒ်သွား ၍ ဟာရက်တော ၌ နေ ၏ ။ ထိုအခါ ရှောလုသည် ဂိဗာမြို့ ၌ ကုန်းပေါ်တွင် သစ်ပင်အောက်မှာ လှံကို ကိုင်လျက် ၊ ကျွန်အပေါင်းတို့ သည် ခြံရံလျက်နေစဉ်တွင် ၊ ဒါဝိဒ်နှင့်သူ ၏ လူတို့သည် ပေါ်ကြောင်းကို ရှောလုကြား ၍ ၊ အို ဗင်္ယာမိန် အမျိုးသားတို့ ၊ ယေရှဲ ၏ သားသည် လယ်များ ၊ စပျစ်ဥယျာဉ်များကို သင်တို့ရှိသမျှ ၌ ဝေပေးနိုင်သလော ။ သင်တို့ရှိသမျှကို လူတထောင်အုပ် ၊ တရာအုပ်အရာ ၌ ခန့်ထားနိုင်သလော ။ ထိုသို့ ပြုနိုင်သောကြောင့် သင်တို့အပေါင်းသည် ငါ့တဘက် ၌ သင်းဖွဲ့ကြသလော ။ ငါ့သားသည် ယေရှဲ ၏ သားနှင့် မိဿဟာယဖွဲ့ကြောင်းကို တယောက်မျှမပြော ။ ငါ့အတွက် တယောက်မျှ ဝမ်းမနည်း ။ ငါ့ကျွန်သည် ယနေ့ ပြုသည် အတိုင်း ၊ ငါ့ကို ချောင်းမြောင်းစေခြင်းငှါ ၊ ငါ့သားနှိုးဆော် ကြောင်းကို တယောက်မျှမပြောဘဲ နေကြသည်တကားဟု အခြံအရံတို့အား ဆိုလေသော် ၊ ရှောလု ၏ ကျွန်အုပ် ဧဒုံ အမျိုးသား ဒေါဂက ၊ ယေရှဲ ၏ သားသည် အဟိတုပ် ၏ သား အဟိမလက်ရှိရာ နောဗမြို့သို့ရောက်ကြောင်းကို ကျွန်တော်မြင်ပါ ၏ ။ အဟိမလက်သည် ယေရှဲ ၏ သားအဘို့ ထာဝရဘုရားထံတော် ၌ မေးမြန်း ၍ စားစရိတ်ကို ၎ င်း ၊ ဖိလိတ္တိလူ ဂေါလျတ် ၏ ထားကို ၎ င်း ပေးပါ ၏ ဟု ကြားလျှောက်လျှင် ၊ ရှင်ဘုရင်သည် အဟိတုပ် ၏ သား ယဇ်ပုရောဟိတ် အဟိမလက်နှင့် သူ ၏ အဆွေအမျိုးတည်းဟူသော နောဗမြို့ ၌ နေသော ယဇ်ပုရောဟိတ်အပေါင်းတို့ကို ခေါ် ၍ ၊ သူတို့သည် အထံတော်သို့ ရောက်လာကြ ၏ ။ ရှောလုကလည်း ၊ အဟိတုပ် ၏ သား နားထောင်လော့ဟု ဆိုလျှင် ၊ အဟိမလက်က အကျွန်ုပ်ရှိပါသည် သခင်ဟုလျှောက် ၏ ။ ရှောလုကလည်း ၊ သင်နှင့် ယေရှဲ ၏ သားသည် အဘယ်ကြောင့် ငါ့တဘက် ၌ သင်းဖွဲ့ကြသနည်း ။ သူသည် ယနေ့ပြုသည့်အတိုင်း ငါ့ကို ပုန်ကန်စေခြင်းငှါ သင်သည် မုန့်နှင့်ထားကို ပေး ၍ သူအဘို့ ဘုရားသခင့်ထံတော် ၌ မေးမြန်းပြီတကားဟု ဆိုသော် ၊ အဟိမလက်က ၊ ကိုယ်တော် ၏ ကျွန်တို့တွင် ဒါဝိဒ်ကဲ့သို့ အဘယ်သူသည် သစ္စာရှိသနည်း ။ သမက်တော်ဖြစ်ပါ ၏ ။ စေခိုင်းတော်မူသောသူ ၊ နန်းတော် ၌ အသရေရှိသောသူ ဖြစ်ပါ ၏ ။ ထိုကာလ ၌ အကျွန်ုပ်သည် ဒါဝိဒ်အဘို့ ဘုရားသခင့်ထံတော် ၌ မေးမြန်းစပြုသလော ။ ထိုအမှု ဝေးပါစေသော ။ ရှင်ဘုရင်သည် ကိုယ်တော်ကျွန်နှင့် ကျွန်တော် ၏ အဆွေအမျိုး တစုံတယောက် ၌ မျှ အပြစ်တင်တော်မမူပါနှင့် ၊ ကိုယ်တော်ကျွန်သည် ဤအမှုကို အကြီးအငယ်အားဖြင့်မျှ မသိပါဟု ရှင်ဘုရင်အား လျှောက်လေ ၏ ။ ရှင်ဘုရင်က ၊ အဟိမလက် ၊ သင်နှင့် သင် ၏ အဆွေအမျိုးအပေါင်းတို့သည် ဧကန်အမှန်အသေခံရမည်ဟု ဆိုလျက် ၊ ထာဝရဘုရား ၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်တို့သည် ဒါဝိဒ်ဘက်မှာ နေ ၍ ၊ သူပြေးကြောင်းကို သိသော်လည်း ငါ့အားမကြားမပြောသောကြောင့် ၊ သူတို့ကို လှည့် ၍ သတ်ကြဟု ခြံရံလျက်ရှိသော ခြေသည်တို့အား အမိန့်တော်ရှိသော်လည်း ၊ ရှင်ဘုရင် ၏ ကျွန်တို့သည် ထာဝရဘုရား ၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်တို့ကို မလုပ်ကြံ ဘဲ နေကြ ၏ ။ တဖန်ရှင်ဘုရင်က ၊ သင်သည်လှည့် ၍ ယဇ်ပုရောဟိတ်တို့ကို လုပ်ကြံတော့ဟု ဒေါဂအား မိန့်တော်မူ သည်အတိုင်း ၊ ဧဒုံအမျိုးသား ဒေါဂသည် လှည့် ၍ ပိတ်သင်တိုင်းကို ဝတ်သော ယဇ်ပုရောဟိတ် ရှစ်ဆယ့်ငါးပါးတို့ကို လုပ်ကြံသဖြင့် ထိုနေ့ ၌ သတ်လေ ၏ ။ ယဇ်ပုရောဟိတ် ပိုင်သော နောဗမြို့ကိုလည်း တိုက် ၍ ယောက်ျား ၊ မိန်းမ ၊ သူငယ် ၊ နို့စို့မှစ ၍ နွား ၊ မြည်း ၊ သိုးတို့ကို ထားနှင့်လုပ်ကြံလေ ၏ ။ အဟိတုပ် ၏ သားဖြစ်သော အဟိမလက် ၏ သားတို့တွင် ၊ အဗျာသာ အမည်ရှိသော သူတယောက်သည် လွတ် ၍ ဒါဝိဒ်ရှိရာသို့ ပြေးလေ ၏ ။ ထာဝရဘုရား ၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်တို့ကို ရှောလုသတ်ကြောင်းကို ၊ အဗျာသာသည် ဒါဝိဒ်အား ကြားပြောသောအခါ ၊ ဒါဝိဒ်က ၊ ဧဒုံအမျိုးသား ဒေါဂသည် ရှောလုအားပြောမည်ဟု သူ့ကိုတွေ့သောနေ့ ၌ ငါရိပ်မိ ၏ ။ ငါသည် သင် ၏ အဆွေအမျိုးအပေါင်းတို့ကို သေစေခြင်းငှါပြုမိပါပြီတကား ။ ငါနှင့် အတူနေပါလော့ ။ မစိုးရိမ်နှင့် ။ ငါ့အသက်ကို ရှာသောသူသည် သင့်အသက်ကိုရှာ ၏ ။ ငါနှင့်အတူ နေပါလော့ ။ မစိုးရိမ်နှင့် ။ ငါနှင့်အတူနေလျှင် ဘေးလွတ်ပါလိမ့်မည်ဟု အဗျာသာအား ပြောဆို ၏ ။ ဖိလိတ္တိလူတို့သည် ကိလမြို့ကို တိုက် ၍ ကောက်နယ်တလင်းတို့ကို လုယူကြောင်းကို ဒါဝိဒ်သည် ကြားသောအခါ အကျွန်ုပ်သည် ထိုဖိလိတ္တိလူတို့ကို သွား ၍ လုပ်ကြံရပါမည်လောဟု ထာဝရဘုရားအား မေးလျှောက်လျှင် ၊ ထာဝရဘုရားက သွားလော့ ။ ဖိလိတ္တိလူတို့ကို လုပ်ကြံ ၍ ကိလမြို့ကို ကယ်တင် လော့ဟု ဒါဝိဒ်အား မိန့်တော်မူ ၏ ။ ဒါဝိဒ် ၏ လူတို့ကလည်း ၊ ငါတို့သည် ယုဒပြည် ၌ ပင် ကြောက်ကြ ၏ ။ ထိုမျှမက ကိလမြို့သို့ရောက် ၍ ဖိလိတ္တိဗိုလ်ခြေတို့နှင့် စစ်ပြိုင်သောအခါသာ ၍ ကြောက်စရာရှိပါသည်တကားဟု ဆိုကြ ၏ ။ တဖန်ဒါဝိဒ်သည် ထပ် ၍ ထာဝရဘုရားအား မေးလျှောက်လျှင် ၊ ထာဝရဘုရားက ၊ ထ ၍ ကိလမြို့သို့ သွားလော့ ။ ဖိလိတ္တိလူတို့ကို သင့်လက် ၌ ငါအပ်မည်ဟု မိန့်တော်မူသည်အတိုင်း ၊ ဒါဝိဒ်နှင့် သူ ၏ လူတို့သည် ကိလမြို့သို့သွား ၍ ဖိလိတ္တိလူတို့နှင့် တိုက်သဖြင့် ၊ ထိုသူတို့ ၏ တိရစ္ဆာန်များကို ယူ ၍ သူတို့ကို ကြီးစွာသော လုပ်ကြံခြင်းအားဖြင့် သတ်ကြ ၏ ။ ထိုသို့ဒါဝိဒ်သည် ကိလမြို့ကို ကယ်တင်လေ ၏ ။ အဟိမလက် ၏ သား အဗျာသာသည် ၊ ဒါဝိဒ်ရှိရာ ကိလမြို့သို့ ပြေးလာသောအခါ သင်တိုင်းတော် ပါလျက်ရောက်လာသတည်း ။ ဒါဝိဒ်သည် ကိလမြို့သို့ ရောက်ကြောင်းကို ရှောလုကြားလျှင် ၊ ဘုရားသခင်သည် သူ့ကို ငါ့လက်သို့ အပ်တော်မူပြီ ။ တံခါးနှင့် ကန့်လန့်ကျင်ရှိသော မြို့ထဲသို့ ဝင်သဖြင့် ၊ အချုပ်ခံလျက် နေရသည်ဟု ဆိုလျက် ၊ ကိလမြို့သို့ စစ်ချီ ၍ ဒါဝိဒ်နှင့် သူ ၏ လူတို့ကို ဝိုင်းထားခြင်းငှါ မိမိလူအပေါင်းတို့ကို စုဝေးစေ ၏ ။ ရှောလုသည် မကောင်းသော အကြံနှင့် ကြိုးစားသည်ကို ဒါဝိဒ်သည် သိ ၍ ၊ ယဇ်ပုရောဟိတ် အဗျာသာအား ၊ သင်တိုင်းတော်ကို ယူခဲ့ပါဟု ဆို ၏ ။ ထိုအခါ ဒါဝိဒ်က ၊ ဣသရေလအမျိုး ၏ ဘုရားသခင်ထာဝရဘုရား ၊ ရှောလုသည် ကိလမြို့သို့ လာ ၍ ကိုယ်တော်ကျွန်အတွက် ဖျက်ဆီးမည်ဟု အကြံရှိသည်ကို ဆက်ဆက်ကြားပါ ၏ ။ ကိလမြို့သားတို့သည် အကျွန်ုပ်ကို သူ ၏ လက် ၌ အပ်ကြပါလိမ့်မည်လော ။ ကိုယ်တော် ၏ ကျွန်ကြားသည်အတိုင်း ရှောလုသည် လာပါလိမ့်မည်လော ။ ဣသရေလအမျိုး ၏ ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရား ၊ ကိုယ်တော် ၏ ကျွန်အား အမိန့်ရှိတော်မူမည်အကြောင်း တောင်းပန်ပါ ၏ ဟု မေးလျှောက်သော် ၊ ထာဝရဘုရားက ၊ ရှောလုသည် လာလိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ ၏ ။ တဖန် ဒါဝိဒ်က ၊ ကိလမြို့သားတို့သည် အကျွန်ုပ်နှင့် အကျွန်ုပ် ၏ လူတို့ကို ရှောလုလက်သို့ အပ်ကြလိမ့်မည်လောဟု မေးလျှောက်သော် ၊ ထာဝရဘုရားက ၊ အပ်ကြပါလိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ ၏ ။ ထိုအခါ ဒါဝိဒ်သည် ခြောက်ရာခန့် ရှိသော မိမိလူတို့နှင့် ထ ၍ ကိလမြို့မှ ထွက်ပြီးလျှင် ၊ သွားနိုင် ရာအရပ်ရပ်သို့ သွားကြ ၏ ။ ဒါဝိဒ်သည် ကိလမြို့မှ အလွတ်ပြေးကြောင်းကို ရှောလုသည်ကြား ၍ ကိုယ်တိုင်မသွားဘဲ နေ ၏ ။ ဒါဝိဒ်သည် ဇိဖတောင်အစရှိသော တောကြိုတောင်ကြားတို့ ၌ နေ ၍ ၊ ရှောလုသည် နေ့တိုင်း ရှာသော်လည်း သူ ၏ လက် ၌ ဒါဝိဒ်ကို ဘုရားသခင် အပ်တော်မမူ ။ တရံရောအခါ ဒါဝိဒ်သည် ဇိဖတောအုပ် ၌ ရှိ ၍ ၊ သူ ၏ အသက်ကို သတ်မည်ဟု ရှောလုလာသည်ကို သိသောအခါ ၊ ရှောလု ၏ သားယောနသန်သည် ထ ၍ ဒါဝိဒ်ရှိရာ တောအုပ်သို့သွားပြီးလျှင် ၊ ဘုရားသခင် ၌ ခိုလှုံအားကြီးစေခြင်းငှါ ထောက်မလျက် ၊ မစိုးရိမ်နှင့် ။ သင်သည် ကျွန်ုပ်အဘ ရှောလု ၏ လက်မှလွတ် ၍ ဣသရေလရှင်ဘုရင် ဖြစ်လိမ့်မည် ။ ကျွန်ုပ်သည်လည်းသင့်အောက်မှာ အရာကြီးလိမ့်မည် ။ ထိုသို့ဖြစ်မည်ကို ကျွန်ုပ်အဘရှောလုသိသည်ဟု ဆိုသဖြင့် ၊ ထိုသူနှစ်ယောက်တို့သည် ထာဝရဘုရားရှေ့တော် ၌ ပဋိညာဉ်ဖွဲ့ကြပြီးမှ ၊ ဒါဝိဒ်သည် တောအုပ် ၌ နေ ၍ ယောနသန်သည် မိမိအိမ်သို့သွား ၏ ။ တဖန် ဇိဖသားတို့သည် ရှောလုရှိရာ ဂိဗာမြို့သို့လာ ၍ ၊ ဒါဝိဒ်သည် ကျွန်တော်တို့နေရာ ယေရှိမုန်မြို့ တောင်ဘက်မှာ ၊ ဟခိလတောကြို တောင်ကြား ၌ ပုန်းလျက်နေသည်ဖြစ် ၍ ၊ အရှင်မင်းကြီးကြွချင်သော စိတ်အားကြီးသည် အတိုင်းကြွတော်မူပါ ။ ထိုသူကို အရှင်မင်းကြီး လက်တော်သို့အပ်သော အမှုသည် ကျွန်တော်တို့တာရှိပါစေဟု လျှောက်လျှင် ၊ ရှောလုက ၊ သင်တို့သည် ထာဝရဘုရား ကောင်းကြီးပေးတော်မူသောသူ ဖြစ်ပါစေသော ။ သင်တို့သည် ငါ့ကိုသနားကြပြီ ။ ယခုသွား ၍ ပြင်ဆင်ကြလော့ ။ သူ ပုန်းရှောင် ၍ နေရာကို ၎ င်း ၊ အဘယ်သူ မြင်ပြီးသည်ကို ၎ င်း ၊ စူးစမ်းကြလော့ ။ သူသည် အလွန်လိမ္မာသည်ကို ငါကြား ၏ ။ ထိုကြောင့် သူပုန်းရှောင်ခိုလှုံရာ အရပ်ရပ်တို့ကို သေချာစွာကြည့်ရှုသိမှတ်ပြီးမှ ၊ ငါ့ထံသို့ တဖန်လာကြလျှင် ၊ သင်တို့နှင့် အတူငါလိုက်မည် ။ သူသည်ထိုပြည် ၌ ရှိလျှင် ၊ ယုဒအမျိုးသား အထောင်အသောင်းတို့တွင် ငါရှာ ၍ ထုတ်မည်ဟု မှာထားသည်အတိုင်း ၊ သူတို့သည် ထ ၍ ရှောလုအရင် ဇိဖတောသို့သွားကြ ၏ ။ ဒါဝိဒ်နှင့် သူ ၏ လူတို့သည် မောနတော ၊ ယေရှိမုန်မြို့ တောင်ဘက်လွင်ပြင် ၌ ရှိကြ ၏ ။ ရှောလုသည်လည်း လူများနှင့်တကွ လာ ၍ ရှာသည်ကို ဒါဝိဒ်သည် ကြားပြန်လျှင် ၊ ကျောက်ကြားမှ ထွက်သွား ၍ မောနတော ၌ နေ ၏ ။ ရှောလုကြားပြန်သော် ၊ မောနတော ၌ ဒါဝိဒ်ကို လိုက် ၍ ရှာ ၏ ။ ရှောလုသည် တောင်တဘက် ၌ ၎ င်း ၊ ဒါဝိဒ်နှင့် သူ ၏ လူတို့သည် တဘက် ၌ ၎ င်း ၊ သွားကြ ၍ ရှောလုကို ကြောက်သဖြင့် ၊ လွတ်အောင်ကြိုးစားစဉ်တွင် ၊ ရှောလုနှင့် သူ ၏ လူတို့သည် ဒါဝိဒ်နှင့် သူ ၏ လူတို့ကို ဝိုင်း ၍ ဘမ်းမိလုကြပြီ ။ ထိုအခါ တမန်ရောက်လာ ၍ ၊ အလျင်အမြန် ကြွလာတော်မူပါ ။ ဖိလိတ္တိလူတို့သည် ပြည်တော်ကို တိုက်လာကြပါပြီဟု ရှောလုအား ကြားလျှောက်သောကြောင့် ၊ ရှောလုသည် ဒါဝိဒ်ကို လိုက်ရှာရာမှ ပြန် ၍ ဖိလိတ္တိလူတို့ရှိရာသို့ ချီသွားလေ ၏ ။ သို့ဖြစ် ၍ ထိုအရပ်ကို သေလဟမ္မလေကုပ်အမည်ဖြင့် သမုတ်သတည်း ။ ဒါဝိဒ်သည် ထိုအရပ်မှ သွား ၍ အင်္ဂေဒိမြို့နယ် ၊ ခိုင်ခံ့သော အရပ်တို့ ၌ နေလေ ၏ ။ ရှောလုသည်လည်း ဖိလိတ္တိလူတို့ကို လိုက်ရာမှ ပြန်လာသောအခါ ၊ ဒါဝိဒ်သည် အင်္ဂေဒိတော ၌ ရှိပါ ၏ ဟု ကြားလျှောက်ကြလျှင် ၊ ဣသရေလအမျိုးသားအပေါင်းတို့တွင် ရွေးကောက်သော လူသုံးထောင်တို့ကို ခေါ် ၍ ၊ တောဆိတ်နေရာ ကျောက်တောင်တို့အပေါ်မှာ ဒါဝိဒ်နှင့် သူ ၏ လူတို့ကို ရှာအံ့သောငှါ သွားလေ ၏ ။ လမ်းနားမှာ သိုးခြံရှိရာသို့ရောက် ၍ ဥမင်ကို တွေ့သဖြင့် ၊ ရှောလုသည် အိပ်မည်ဟု ဝင်လေ ၏ ။ ဒါဝိဒ်နှင့်သူ ၏ လူတို့သည် ထိုဥမင်နံဖေး တဘက်တချက် ၌ နေကြ ၏ ။ ဒါဝိဒ် ၏ လူတို့ကလည်း ၊ ထာဝရဘုရားက ၊ သင် ၏ ရန်သူကို သင့်လက် ၌ ငါအပ်မည် ။ သူ ၌ သင်ပြုချင်တိုင်းပြုရသော အခွင့်ရှိလိမ့်မည်ဟု ကိုယ်တော်အား အမိန့်ပေးတော်မူသော နေ့ရက် ရောက်ပါပြီဟု ဆိုကြလျှင် ၊ ဒါဝိဒ်သည် ထ ၍ ရှောလု ဝတ်လျက်ရှိသော အင်္ကျီအောက်ပိုင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ လှီးဖြတ်လေ ၏ ။ ထိုသို့ ရှောလု ၏ အင်္ကျီကို လှီးဖြတ် မိသောကြောင့် ၊ ဒါဝိဒ်သည် နောက်တဖန် နောင်တရ ၍ ၊ ထာဝရဘုရားပေးတော်မူသော ဘိသိက်ကိုခံရသော ငါအရှင်သည် ၊ ထာဝရဘုရားအခွင့်နှင့် ဘိသိက်ခံသူဖြစ်သောကြောင့် ၊ ထိုအရှင်ကို ထိခိုက်ခြင်းငှါ ငါလက်ဆန့်သော အမှုကို ထာဝရဘုရား ဆီးတားတော်မူပါစေသောဟု မိမိလူတို့အားဆိုသဖြင့် ၊ ရှောလုကို ထိခိုက်စေခြင်းငှါ အခွင့်မပေး မြစ်တားလေ ၏ ။ ရှောလုသည်လည်း ထ ၍ ဥမင်ထဲက ထွက်သွားလေ ၏ ။ ထိုနောက် ဒါဝိဒ်သည် ထ ၍ ဥမင်ထဲက ထွက်လျက် ၊ ကျွန်တော် ၏ သခင်အရှင်းမင်းကြီးဟု ရှောလု နောက် ၌ ဟစ်သဖြင့် ၊ ရှောလုသည် နောက်သို့ကြည့်သောအခါ ၊ ဒါဝိဒ်သည် မြေပေါ် ၌ ဦးချ ၍ ပြပ်ဝပ်လျက် ၊ ဒါဝိဒ်သည် ကိုယ်တော် ၏ အကျိုးကို ဖျက်ခြင်းငှါ ရှာကြံသည်ဟု လူအချို့ပြောသောစကားကို အဘယ်ကြောင့် နားထောင်တော်မူသနည်း ။ ယနေ့ ထာဝရဘုရားသည် ဥမင်ထဲမှာ ကိုယ်တော်ကို ကျွန်တော်လက် ၌ အပ်တော်မူကြောင်းကို ကြည့်ရှုတော်မူပါ ။ အသက်တော်ကို သတ်စေခြင်းငှါ အချို့တို့သည် တိုက်တွန်းသော်လည်း ၊ ကျွန်တော်သည် နှမြောသော စိတ်ရှိ ၍ ၊ ငါ့အရှင်သည် ထာဝရဘုရား ၏ ဘိသိက်ခံသူ ဖြစ်တော်မူ သောကြောင့် ၊ ထိုအရှင်ကို ထိခိုက်ခြင်းငှါ ငါသည် လက်ကို မဆန့်ဟု အကြံရှိပါ ၏ ။ ထိုမှတပါး ကျွန်တော်အဘကြည့်ရှုတော်မူပါ ။ ကျွန်တော်လက် ၌ အင်္ကျီတော်အောက်ပိုင်းကို ကြည့်ရှုတော်မူပါ ။ အသက်တော်ကို မသတ် ၊ အင်္ကျီတော်အောက်ပိုင်းကို လှီးဖြတ်ရုံမျှသာပြုသောကြောင့် ၊ ကျွန်တော် ၌ ဒုစရိုက်အပြစ်မရှိ ၊ လွန်ကျူးခြင်းအပြစ်မရှိကြောင်းကို သိမြင်တော်မူပါ ။ ကိုယ်တော်ကို မပြစ်မှားပါ ။ သို့သော်လည်း ကျွန်တော်အသက်ကို သတ်အံ့သောငှါ လိုက် ၍ ရှာတော်မူပါသည်တကား ။ ထာဝရဘုရားသည် ကျွန်တော်နှင့် ကိုယ်တော်စပ်ကြားမှာ စီရင်တော်မူပါစေသော ။ ကျွန်တော်အား ပြစ်မှားသောအပြစ်ကို ထာဝရဘုရား ဆပ်ပေးတော်မူပါစေသော ။ သို့ရာတွင် ကျွန်တော်လက်သည် ကိုယ်တော်အပေါ်သို့ မရောက်ပါစေနှင့် ။ ရှေးပုံစကားလာသည်အတိုင်း ၊ ဆိုးသောသူလက်မှ ဆိုးသောအမှုထွက်တတ် ၏ ။ သို့ရာတွင် ကျွန်တော်လက်သည် ကိုယ်တော်အပေါ်သို့ မရောက်ပါစေနှင့် ။ ဣသရေလရှင်ဘုရင်သည် အဘယ်သူ ၏ အတွက်ကြောင့် ကြွလာတော်မူသနည်း ။ ကိုယ်တော်သည် အဘယ်သူကို လိုက် ၍ ရှာတော်မူသနည်း ။ ခွေးသေကောင်ကို လိုက် ၍ ရှာတော်မူသလော ။ ခွေးလှေးကို လိုက် ၍ ရှာတော်မူသလော ။ သို့ဖြစ် ၍ ထာဝရဘုရားသည် တရားသူကြီးလုပ်တော်မူပါစေသော ။ ကျွန်တော်နှင့် ကိုယ်တော် စပ်ကြားမှာ စီရင်တော်မူပါစေသော ။ ကြည့်ရှု ၍ ကျွန်တော်အမှုကို စောင့်သဖြင့် ၊ ကျွန်တော်ကို ကိုယ်တော်လက်မှ ကယ်လွှတ်တော်မူပါစေသောဟု ရှောလုအား လျှောက်ဆို ၏ ။ ထိုသို့ဒါဝိဒ်သည် ရှောလုအား အကုန်အစင် လျှောက်ဆိုပြီးမှ ၊ ရှောလုက ငါ့သားဒါဝိဒ် ၊ ငါကြားသော စကားသံသည် သင့်စကားသံလောဟုမေးလျှင် အသံကို လွှင့် ၍ ငိုကြွေးလေ ၏ ။ တဖန်လည်း ၊ သင်သည် ငါ့ထက်သာ ၍ တရားစောင့် ၏ ။ သင့်အကျိုးကို ငါဖျက်သော်လည်း ၊ သင်သည် ငါ ၌ အကျိုးကျေးဇူးပြုပြီ ။ ငါ ၌ အဘယ်သို့ကျေးဇူးပြုသည်ကို သင်သည် ယနေ့ပြပြီ ။ အကြောင်းမူကား ၊ ထာဝရဘုရားသည် ငါ့ကို သင့်လက် ၌ အပ်တော်မူသော်လည်း ၊ သင်သည် မသတ်ဘဲနေပါသည်တကား ။ လူသည် ရန်သူကို တွေ့လျှင် ချမ်းသာစွာ လွှတ်လိမ့်မည်လော ။ သို့ဖြစ် ၍ သင်သည် ငါ ၌ ယနေ့ပြုသော ကျေးဇူးကို ထာဝရဘုရား ဆပ်တော်မူပါစေသော ။ ယခုမှာ သင်သည် စင်စစ်ရှင်ဘုရင်ဖြစ်လိမ့်မည်ဟူ ၍ ၎ င်း ၊ ဣသရေလ နိုင်ငံသည် သင့်လက် ၌ တည်လိမ့်မည်ဟူ ၍ ၎ င်း ၊ ငါအမှန်သိ ၏ ။ သို့ဖြစ် ၍ သင်သည် ငါ ၏ သားစဉ်မြေးဆက်တို့ကို မသုတ်သင် ၊ ငါ့အဆွေအမျိုးထဲက ငါ ၏ နာမကို မပယ်ရှင်းမည်အကြောင်း ထာဝရဘုရားကို တိုင်တည် ၍ ငါ့အားကျိန်ဆိုခြင်းကို ပြုလော့ဟု ဒါဝိဒ်အားဆိုပြီးမှ ၊ ဒါဝိဒ်သည် ရှောလုအား ကျိန်ဆိုခြင်းကိုပြု ၍ ရှောလုသည် မိမိနေရာသို့ သွား ၏ ။ ဒါဝိဒ်နှင့် သူ ၏ လူတို့သည်လည်း ခိုင်ခံ့သောအရပ်သို့ သွားကြ ၏ ။ ထိုနောက် ရှမွေလသေသောအခါ ၊ ဣသရေလအမျိုးသားအပေါင်းတို့သည် စည်းဝေး ၍ ငိုကြွေး မြည်တမ်းခြင်းကို ပြုသဖြင့် ၊ ရာမမြို့တွင် သူ ၏ အိမ် ၌ သင်္ဂြိုဟ်ကြ ၏ ။ ဒါဝိဒ်သည် ထ ၍ ပါရန်တောသို့ သွားလေ ၏ ။ ထိုအခါ မောနအရပ် ၌ နေ ၍ ကရမေလမြို့ ၌ ဥစ္စာများသော သူတဦးရှိ ၏ ။ ထိုသူသည် လူကြီးဖြစ် ၍ ၊ သိုးသုံးထောင် ၊ ဆိတ်တထောင်ကို ရတတ် ၏ ။ ကရမေလမြို့မှာ သိုးမွေးကို ညှပ် ၍ နေ ၏ ။ ထိုသူ ၏ အမည်ကား နာဗလ ၊ သူ ၏ မယားအမည်ကား အဘိဂဲလတည်း ။ ထိုမိန်းမသည် ဥာဏ်ကောင်း ၍ အဆင်းလည်းလှ ၏ ။ ယောက်ျားမူကား ခက်ထန်သော သဘောရှိ ၏ ။ ဆိုးသော အမှုကိုလည်း ပြုတတ် ၏ ။ ကာလက်အဆွေအမျိုးဖြစ် ၏ ။ နာဗလသည် သိုးမွေးညှပ် ၍ နေကြောင်းကို ဒါဝိဒ်သည် တော ၌ ကြားလျှင် ၊ လုလင်တကျိပ်တို့ကို ခေါ် ၍ နာဗလရှိရာ ကရမေလမြို့သို့ သွားကြတော့ ။ စည်းစိမ်ကြီးသော ထိုသူကို ငါ့ကိုယ်စား နှုတ်ဆက် ၍ ပြောရမည်မှာ ၊ ကိုယ်တော်မှစ ၍ ကိုယ်တော် ၏ အိမ် ၊ ကိုယ်တော်နှင့် ဆိုင်သမျှတို့ ၌ ချမ်းသာရှိပါစေသော ။ ကိုယ်တော် ၌ သိုးမွေးညှပ်သော သူများရှိကြောင်းကို အကျွန်ုပ်ကြားပါ ၏ ။ အကျွန်ုပ်တို့နှင့် အတူနေသော ကိုယ်တော် ၏ သိုးထိန်းတို့ကို အကျွန်ုပ်တို့သည် မပြစ်မှားပါ ။ သူတို့သည် ကရမေလမြို့မှာ နေသော ကာလပတ်လုံး ၊ သူတို့ဥစ္စာ တစုံတခုမျှ မပျောက်ပါ ။ ကိုယ်တော် ၏ လုလင်တို့ကို မေးမြန်းပါတော့ ။ သူတို့သည် ပြောကြလိမ့်မည် ။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ် ၏ လုလင်တို့သည် ရှေ့တော် ၌ မျက်နှာရကြပါစေ ။ အကျွန်ုပ်တို့သည် မင်္ဂလာနေ့ ၌ ရောက်ပါ ၏ ။ လက်တော် ၌ ရှိသမျှကို ကိုယ်တော်ကျွန်များ ၊ ကိုယ်တော် ၏ သား ဒါဝိဒ်အား သနားတော်မူပါဟု နှုတ်ဆက်ရမည်အကြောင်းမှာထား ၍ လွှတ်လိုက် ၏ ။ ဒါဝိဒ် ၏ လုလင်တို့သည် နာဗလထံသို့ ရောက်သောအခါ ၊ ဒါဝိဒ်မှာထားသမျှသော စကားတို့ကို ပြန်ပြောပြီးလျှင် တိတ်ဆိတ်စွာ နေကြ ၏ ။ နာဗလကလည်း ၊ ဒါဝိဒ်ကား အဘယ်သူနည်း ။ ယေရှဲ ၏ သားကား အဘယ်သူနည်း ။ ယခုကာလ သခင်ကို ပုန်ကန်သော ကျွန်များပါတကား ။ ငါသည် ငါ့သိုးမွေးကို ညှပ်သောသူတို့အဘို့ ပြင်ဆင်သော ငါ့မုန့် ၊ ငါ့ရေ ၊ ငါ့အမဲသားကို ယူ ၍ ငါမသိသော လူတို့အားပေးရမည်လောဟု ဒါဝိဒ် ၏ လုလင်တို့အားပြောဆို ၏ ။ ဒါဝိဒ် ၏ လုလင်တို့သည် လှည့်သွား ၍ ထိုစကားအလုံးစုံတို့ကို ဒါဝိဒ်အားပြန်လျှောက်ကြ ၏ ။ ဒါဝိဒ်ကလည်း လူတိုင်း မိမိထားကို ခါး ၌ စည်းစေဟု မိမိလူတို့အားဆိုလျက် မိမိထားကို စည်းလေ ၏ ။ လူလေးရာတို့သည် ဒါဝိဒ် နောက်သို့လိုက်ကြ ၏ ။ နှစ်ရာတို့သည် ဥစ္စာ ပစ္စည်းများကို စောင့် ၍ နေကြ ၏ ။ လုလင်တယောက်သည် နာဗလမယား အဘိဂဲလထံသို့သွား ၍ ၊ ဒါဝိဒ်သည် အကျွန်ုပ်တို့သခင်ကို နှုတ်ဆက်အံ့သောငှါ တမန်တို့ကို တောမှစေလွှတ် ၍ ၊ အကျွန်ုပ်တို့သခင်သည် သူတို့ကို ဆဲပါ ၏ ။ ထိုသူတို့သည် ကျွန်တော်တို့ ၌ အလွန်ကျေးဇူးပြုပါပြီ ။ ကျွန်တော်တို့သည် တောမှာ နေ ၍ သူတို့နှင့်ပေါင်းဘော်သော ကာလပတ်လုံးအရှုံးမခံ ၊ ဥစ္စာတစုံတခုမျှ မပျောက်ပါ ။ ကျွန်တော်တို့သည် သိုးထိန်း ၍ သူတို့နှင့် ပေါင်းဘော်သော ကာလပတ်လုံး ၊ သူတို့သည် နေ့ညဉ့်အစဉ်ကွယ်ကာလျက် နေကြပါ ၏ ။ သို့ဖြစ် ၍ သခင်မသည် အဘယ်သို့ပြုသင့်သည်ကို ကြည့်ရှုဆင်ခြင်ပါတော့ ။ အကျွန်ုပ်တို့ သခင်နှင့် အိမ်သူအိမ်သား အပေါင်းတို့ ၌ ဘေးပြုမည်ဟု စီရင်ပါပြီ ။ သခင်သည် အဓမ္မလူဖြစ်သောကြောင့် ၊ အဘယ်သူမှ ၊ မပြောမလျှောက်ဝံ့ပါဟု ဆိုလေသော် ၊ အဘိဂဲလသည် မုန့်လုံးနှစ်ရာ ၊ စပျစ်ရည်ဘူးနှစ်လုံး ၊ ချက်ပြီးသော သိုးငါးကောင် ၊ ပေါက်ပေါက်ငါးဧဖာ ၊ စပျစ်သီးခြောက် အပြွတ်တရာ ၊ သင်္ဘောသဖန်းသီး ပျဉ်အပြားနှစ်ရာတို့ကို အလျင်အမြန် ယူ ၍ မြည်းတို့အပေါ် ၌ တင်ပြီးလျှင် ၊ ငါ့ရှေ့မှာ သွားကြ ။ ငါလိုက်မည်ဟု ကျွန်တို့အား ဆို ၏ ။ လင်နာဗလကို အလျှင်းမပြော ။ မြည်းကို စီးလျက်သွား ၍ တောင်ခြေရင်း ၌ ဆင်းလှည့်စဉ်တွင် ၊ ဒါဝိဒ်နှင့် သူ ၏ လူတို့သည် တဘက် တချက် ဆင်းလာ ၍ တယောက်နှင့် တယောက် တွေ့ကြုံကြ ၏ ။ ထိုသို့မတွေ့မှီ ဒါဝိဒ်က ၊ အကယ်စင်စစ် ထိုသူ ၏ ဥစ္စာ တစုံတခုကိုမျှ မပျောက်စေခြင်းငှါ ၊ တော ၌ သူပိုင်သမျှတို့ကို ငါသည် အချည်းနှီးစောင့် ပါပြီတကား ။ ငါကောင်းသော အမှုအတွက် ၊ မကောင်း သော အမှုကို သူပြုပါပြီတကား ။ နက်ဖြန် မိုဃ်းလင်းသောအခါ ၊ နာဗလနှင့် ဆိုင်သော သူအပေါင်းတို့တွင် ယောက်ျားတစုံတယောက်ကို ငါချန်ထားလျှင် ၊ ထိုမျှမက ထာဝရဘုရားသည် ဒါဝိဒ် ၏ ရန်သူတို့အား ပြုတော်မူစေသတည်းဟု ဆိုနှင့်ပြီ ။ အဘိဂဲလသည် ဒါဝိဒ်ကို မြင်သောအခါ ၊ မြည်းပေါ်က အလျင်အမြန်ဆင်းပြီးလျှင် ဒါဝိဒ်ရှေ့တွင် မြေပေါ်မှာ ဦးညွှတ်ချ ၍ ၊ သူ ၏ ခြေရင်း ၌ ဝပ်တွားလျက် ၊ ကျွန်မသခင် ၊ အပြစ်ရှိသမျှကို ကျွန်မခံပါမည် ။ ကိုယ်တော် ၏ ကျွန်မသည် နားတော်လျှောက်ရသော အခွင့်ကို ပေးတော်မူပါ ။ ကိုယ်တော် ၏ ကျွန်မစကားကို နားညောင်းတော်မူပါ ။ ထိုအဓမ္မလူ နာဗလကို ကျွန်မသခင် မှတ်တော်မမူပါနှင့် ။ သူ ၏ အမည်သည် သူ ၏ သဘောနှင့် ညီညွတ်ပါ ၏ ။ သူ ၏ အမည်ကား နာဗလ ။ သူ ၏ သဘောကား မိုက်ခြင်းဖြစ်သတည်း ။ သခင်စေလွှတ်တော်မူသော လုလင်တို့ကို ကိုယ်တော် ကျွန်မသည် မမြင်ရပါ ။ ယခုမှာ ကျွန်မသခင် ၊ ကိုယ်တော်သည် လူအသက်ကို သတ်ခြင်းငှါ မသွားမည်အကြောင်း ကိုယ်လက်နှင့် ကိုယ်အမှုကို စောင့် ၍ အပြစ်ဒဏ်မပေးမည်အကြောင်း ၊ ထာဝရဘုရား ဆီးတားတော်မူသည်ဖြစ် ၍ ၊ ထာဝရဘုရား အသက်တော် ကိုယ်တော်အသက်လည်း ရှင်တော်မူသည်အတိုင်း ၊ အကျိုးတော်ကို ဖျက်ဆီးလိုသော ကိုယ်တော် ၏ ရန်သူတို့သည် နာဗလကဲ့သို့ ဖြစ်ကြပါစေသော ။ ယခုမှာ ကိုယ်တော် ၏ ကျွန်မသည် သခင့်ထံသို့ ဆောင်ခဲ့သော လက်ဆောင်ကို ကျွန်မသခင်နောက်တော်သို့ လိုက်သော လုလင်တို့ အားပေးစေတော်မူပါ ။ ကိုယ်တော် ၏ ကျွန်မအပြစ်ကိုသည်းခံတော်မူပါ ။ ကျွန်မသခင်သည် ထာဝရဘုရားဘက်မှာ စစ်တိုက်သောကြောင့် ၎ င်း ၊ တသက်လုံးကိုယ်တော် ၌ အပြစ်တင်စရာ အခွင့်မရှိသောကြောင့် ၎ င်း ၊ ထာဝရဘုရားသည် ကျွန်မ ၏ သခင်အဘို့ ခိုင်ခံ့ မြဲမြံသော အိမ်ကို တည်ဆောက်တော်မူလိမ့်မည် ။ ကိုယ်တော် ၏ အသက်ကို သတ်အံ့သောငှါ လူအချို့တို့သည် ထ ၍ ရှာသော်လည်း ၊ ကိုယ်တော် ၏ ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရားသည် ကျွန်မသခင် ၏ အသက်ကို အသက်ထုပ် ၌ နှောင်ဖွဲ့တော်မူလိမ့်မည် ။ ကိုယ်တော် ၏ ရန်သူတို့အသက်ကိုမူကား ၊ လောက်လွှဲထဲက ပစ်သကဲ့သို့ ပစ်တော်မူလိမ့်မည် ။ ထာဝရဘုရား ဂတိထားတော်မူသည်အတိုင်း ၊ ကိုယ်တော် ၌ ကျေးဇူးပြု ၍ ဣသရေလအမျိုးကို အုပ်စိုးစေခြင်းငှါ ခန့်ထားတော်မူသောအခါ ၊ ကျွန်မ ၏ သခင်ကိုယ်တော်သည် အကြောင်းမရှိဘဲ လူအသက်ကို သတ်မိသောကြောင့် ၎ င်း ၊ ကိုယ်အမှုကို စောင့် ၍ ၊ အပြစ်ဒဏ်ပေးမိသောကြောင့် ၎ င်း ၊ ကျွန်မ ၏ သခင်ကိုယ်တော်သည် စိတ်ညှိုးငယ်ခြင်း ၊ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်အပြစ်တင်ခြင်းနှင့် ကင်းလွတ်တော်မူပါစေသော ။ ထာဝရဘုရား သည် ကျွန်မ ၏ သခင် ၌ ကျေးဇူးပြုတော်မူပြီးမှ ၊ ကိုယ်တော် ၏ ကျွန်မကို အောက်မေ့တော်မူပါဟု လျှောက်လေ ၏ ။ ဒါဝိဒ်ကလည်း ၊ ယနေ့ငါနှင့် တွေ့စေခြင်းငှါ ၊ သင့်ကို စေလွှတ်တော်မူသော ဣသရေလအမျိုး ၏ ဘုရားသခင်ထာဝရဘုရားသည် မင်္ဂလာရှိတော်မူစေသတည်း ။ သင်ပေးသောအကြံလည်း မင်္ဂလာရှိစေသတည်း ။ ယနေ့ငါသည် လူအသက်ကို သတ်အံ့သောငှါ ၊ မသွားရမည်အကြောင်း ၊ ကိုယ်လက်နှင့် ကိုယ်အမှုကို စောင့် ၍ အပြစ်ဒဏ်မပေးရမည်အကြောင်း ဆီးတားသောသင်သည်လည်း မင်္ဂလာရှိစေသတည်း ။ အကယ်စင်စစ် သင့်ကို ငါမညှင်းဆဲရမည်အကြောင်း ၊ ဆီးတားတော်မူသော ဣသရေလအမျိုး ၏ ဘုရားသခင်ထာဝရဘုရား အသက်ရှင်တော်မူသည်အတိုင်း ၊ သင်သည်ငါနှင့် တွေ့ခြင်းငှါ အလျင်အမြန်မလာလျှင် ၊ အကယ်စင်စစ် နက်ဖြန်မိုဃ်းလင်းသောအခါ ၊ နာဗလ ၏ လူယောက်ျား တစုံတယောက်ကိုမျှ ငါချန် ၍ မထားဟု အဘိဂဲလအား ပြောဆိုလျက် ၊ သူဆောင်ခဲ့သော လက်ဆောင်ကို သူ ၏ လက်မှခံယူ ၍ ၊ သင်သည် နေရာအိမ်သို့ ငြိမ်ဝပ်စွာသွားလော့ ။ သင် ၏ စကားကို ငါနားထောင်ပြီ ။ သင် ၏ မျက်နှာကိုလည်း ထောက် ၍ နေမည်ဟုဆိုလေ ၏ ။ အဘိဂဲလသည်လည်း နာဗလထံသို့ ပြန်သွား ၍ ၊ သူသည် ရှင်ဘုရင် ၏ ပွဲကဲ့သို့သော ပွဲကို မိမိအိမ် ၌ ခံသဖြင့် ၊ ယစ်မူး ၍ စိတ်ရွှင်လန်းလျက်နေသောကြောင့် ၊ မိုဃ်းမလင်းမှီ မယားသည် အလျှင်းမပြော ။ မိုဃ်းလင်း ၍ နာဗလသောက်သော စပျစ်ရည်အရှိန်ကုန်သောအခါ ၊ ထိုအမှုများကို မယားပြောသဖြင့် သူသည်နှလုံးသေ ၍ ကျောက်ကဲ့သို့ဖြစ် ၏ ။ ဆယ်ရက်လောက်လွန်မှ ထာဝရဘုရားသည် ဒဏ်ခတ်တော်မူသဖြင့် နာဗလသေ ၏ ။ နာဗလသေကြောင်းကို ဒါဝိဒ်ကြားသောအခါ ၊ ငါခံရသော ကဲ့ရဲ့ခြင်းအမှုကို စောင့် ၍ နာဗလလက်မှ နှုတ်တော်မူ ၍ ၊ ကိုယ်တော်ကျွန်ကို ဒုစရိုက်နှင့် ကင်းလွှတ်စေတော်မူသော ထာဝရဘုရားသည် မင်္ဂလာရှိတော်မူစေသတည်း ။ ထာဝရဘုရားသည် နာဗလပြုသော ဒုစရိုက်ကို သူ့ခေါင်းပေါ်သို့ ပြန်ရောက်စေတော်မူပြီဟု ဆို ၏ ။ တဖန်လူကို စေလွှတ် ၍ အဘိဂဲလနှင့် လက်ထပ်ခြင်းငှါ နှုတ်ဆက်လေ ၏ ။ ဒါဝိဒ် ၏ ကျွန်တို့သည် အဘိဂဲလရှိရာ ကရမေလမြို့သို့ ရောက်သောအခါ ၊ ဒါဝိဒ်သည် သခင်မနှင့် လက်ထပ်ခြင်းငှါ ကျွန်တော်တို့ကို စေလွှတ်ပါပြီဟု ပြောဆိုလျှင် ၊ အဘိဂဲလသည် ထ ၍ မြေပေါ်မှာ ပြပ်ဝပ်လျက် ၊ ကျွန်မသည် ကျွန်မသခင် ၏ ကျွန်တို့ ခြေကို ဆေးသော ကျွန်မိန်းမဖြစ်စေသောဟု ဆိုပြီးမှ ၊ အလျင်အမြန်ထ ၍ မိမိနောက်လိုက် ကျွန်မငါးယောက်ပါလျက် မြည်းစီးသဖြင့် ၊ ဒါဝိဒ်စေလွှတ်သော လူတို့နှင့် တကွလိုက် ၍ ဒါဝိဒ် ၏ ခင်ပွန်း ဖြစ်လေ ၏ ။ ဒါဝိဒ်သည် ယေဇရေလမြို့သူ အဟိနောင်ကိုလည်း သိမ်း ၍ ထိုမိန်းမနှစ်ယောက်တို့သည် သူ ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်ကြ ၏ ။ ရှောလုသည် မိမိသမီးဖြစ်သော ဒါဝိဒ် ၏ မယားမိခါလကို ၊ ဂလ္လိမ်မြို့သားဖြစ်သော လဲရှ ၏ သား ဖာလတိအားပေးစားနှင့်ပြီ ။ တဖန်ဇိဖသားတို့သည် ရှောလုရှိရာ ဂိဗာမြို့သို့လာ ၍ ၊ ဒါဝိဒ်သည် ယေရှိမုန်မြို့ရှေ့မှာ ဟခိလတောင် ၌ ပုန်းရှောင် ၍ နေပါသည်မဟုတ်လောဟု လျှောက်လျှင် ၊ ရှောလုသည် ထ ၍ ရွေးကောက်သော ဣသရေလလူသုံးထောင်ပါလျက် ၊ ဇိဖတော ၌ ဒါဝိဒ်ကို ရှာခြင်းငှါသွားလေ ၏ ။ ရှောလုသည် ယေရှိမုန်မြို့ရှေ့ ၊ ဟခိလတောင်ပေါ်လမ်းနားမှာ တပ်ချ ၏ ။ ဒါဝိဒ်သည် တော ၌ နေ ၍ ရှောလုလိုက်ရှာကြောင်းကို သိမြင်သောအခါ ၊ သူလျှိုတို့ကို စေလွှတ် ၍ ရှောလုရောက်ကြောင်းကို အတပ်သိ ၏ ။ ထိုအခါ ဒါဝိဒ်သည် ထသွား ၍ ၊ ရှောလု တပ်ချရာအရပ်သို့ရောက်သဖြင့် ၊ ရှောလုနှင့် ဗိုလ်ချုပ်မင်း နေရ ၏ သား အာဗနာ အိပ်ရာအရပ်ကို ကြည့်ရှုလေ ၏ ။ ရှောလုသည် ရထားတပ်အလယ် ၌ အိပ်လျက် ၊ တပ်သားတို့သည် ပတ်လည် ၌ နေရာကျကြ ၏ ။ ဒါဝိဒ်ကလည်း ၊ ရှောလုရှိရာ တပ်သို့ ငါနှင့် အတူ အဘယ်သူလိုက်မည်နည်းဟု ဟိတ္တိအမျိုးသား အဟိမလက်နှင့် ဇေရုယာ ၏ သား ယွာဘညီ အဘိရှဲတို့ကို မေးလျှင် ၊ အဘိရှဲက ကျွန်တော် လိုက်ပါမည်ဟု လျှောက်သည်အတိုင်း ၊ ဒါဝိဒ်နှင့် အဘိရှဲတို့သည် ညဉ့်အခါ တပ်သားများရှိရာသို့ သွား ၍ ရှောလုသည် ရထားတပ်အလယ် ၌ အိပ်ပျော်လျက် ၊ လှံတော်သည် ခေါင်းရင်းအနား မြေ ၌ စိုက်လျက် ၊ အာဗနာနှင့် တပ်သားများတို့သည် ပတ်လည် ၌ အိပ်လျက်ရှိကြ ၏ ။ အဘိရှဲကလည်း ၊ ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော် ၏ ရန်သူကို ကိုယ်တော်လက် ၌ ယနေ့အပ်တော်မူပြီ ။ ထိုကြောင့် ကျွန်တော်သည် မြေတိုင်အောင်လှံနှင့် တချက်တည်းထိုးပါရစေဟု ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါ ၏ ။ နှစ်ချက်တိုင်အောင် မထိုးပါဟု ဒါဝိဒ်ကို လျှောက်သော်လည်း ၊ ဒါဝိဒ်ကသူ့ကို မပြုနှင့် ။ ထာဝရဘုရားအခွင့်နှင့် ဘိသိက်ခံသော သူကို အဘယ်သူ အပြစ်လွှတ်လျက် ထိခိုက်နိုင်သနည်းဟု အဘိရှဲအား ပြန်ဆို ၏ ။ တဖန်ဒါဝိဒ်က ၊ ထာဝရဘုရားအသက် ရှင်တော်မူသည်အတိုင်း ၊ ဒဏ်ခတ်တော်မူမည် ။ သို့မဟုတ် သူသေချိန်ရောက်လိမ့်မည် ။ သို့မဟုတ် စစ်တိုက်ရာ ၌ အသက်ဆုံးလိမ့်မည် ။ ထာဝရဘုရား ပေးတော်မူသော ဘိသိက်ခံသူကို ငါမထိခိုက်မည်အကြောင်း ထာဝရဘုရား ဆီးတားတော်မူပါစေသော ။ သို့ရာတွင် ခေါင်းရင်းတော်နားမှာရှိသော လှံတော်နှင့် ရေဘူးကို ယူ ၍ သွားကြကုန်အံ့ဟု ဆိုလျက် ၊ လှံတော်နှင့် ရေဘူးကို ရှောလုခေါင်းရင်းနားက ယူ ၍ သွားကြ ၏ ။ အဘယ်သူမျှ မသိမမြင် ၊ အဘယ်သူမျှ မနိုး ၊ ကြီးစွာသော အိပ်ခြင်းဖြင့် ထာဝရဘုရား အိပ်စေတော်မူသောကြောင့် ၊ ထိုသူအပေါင်းတို့သည် အိပ်ပျော်ကြ ၏ ။ ထိုအခါ ဒါဝိဒ်သည် ကျယ်သောချိုင့် တဘက်သို့ကူး ၍ ၊ ဝေးသော တောင်ထိပ် အပေါ်မှာရပ်လျက် ၊ အိုအာဗနာ ၊ သင်သည် မထူးသလောဟု လူများနှင့် နေရသား အာဗနာကို ဟစ်လေ ၏ ။ အာဗနာက ၊ ရှင်ဘုရင်ကို ဟစ်သောသင်ကား အဘယ်သူနည်းဟု ပြန် ၍ မေးလျှင် ၊ ဒါဝိဒ်က ၊ သင်သည်ယောက်ျားမဟုတ်လော ။ ဣသရေလအမျိုး ၌ သင်နှင့်အဘယ်သူ တူသနည်း ။ သို့ဖြစ် ၍ သင် ၏ သခင် ရှင်ဘုရင်ကို အဘယ်ကြောင့်မစောင့်သနည်း ။ သင် ၏ သခင်ရှင်ဘုရင်ကို သတ်အံ့သောငှါ လူတယောက်ဝင်လေပြီ ။ သင်ပြုသောအမှုသည် မလျောက်ပတ် ။ ထာဝရဘုရားအခွင့်နှင့် ဘိသိက်ခံသော သင် ၏ သခင်ကို မစောင့်သောကြောင့် ၊ ထာဝရဘုရား အသက်ရှင်တော်မူသည်အတိုင်း သင်သည် အသေခံထိုက်ပေ ၏ ။ ခေါင်းရင်းတော်နားမှာ ထားသော ရှင်ဘုရင် ၏ လှံတော်နှင့် ရေဘူးတော်ရှိသည် မရှိသည်ကို ကြည့်ရှုလော့ဟု အာဗနာအားပြောဆို ၏ ။ ရှောလုသည် ဒါဝိဒ်စကားသံကို သိ ၍ ငါ့သားဒါဝိဒ် ၊ ငါကြားသော စကားသံသည် သင့်စကားသံလောဟု မေးလျှင် ဒါဝိဒ်က ကျွန်တော်စကားသံမှန်ပါ ၏ ။ ကျွန်တော်သခင်အရှင်မင်းကြီးဟု လျှောက်လေ ၏ ။ တဖန်ဒါဝိဒ်က ၊ သခင်သည် ကိုယ်တော်ကျွန်ကို အဘယ်ကြောင့် ဤသို့လိုက် ၍ ရှာတော်မူသနည်း ။ ကျွန်တော်သည် အဘယ်သို့ပြုပါသနည်း ။ ကျွန်တော်အဘယ်အပြစ် ရှိပါသနည်း ။ ယခုမှာ ကျွန်တော်သခင်ရှင်ဘုရင် ၊ ကိုယ်တော်ကျွန်တော်စကားကို နားညောင်းတော်မူပါ ။ ထာဝရဘုရားသည် ကိုယ်တော်ကို ကျွန်တော်တဘက် ၌ နှိုးဆော်တော်မူသည် မှန်လျှင် ၊ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းကို လက်ခံတော်မူပါစေသော ။ သို့မဟုတ် လူသားတို့ နှိုးဆော်သည် မှန်လျှင် ၊ ထာဝရဘုရား ရှေ့တော် ၌ ကျိန်ခြင်းကို ခံကြပါစေသော ။ အကြောင်းမူကား ၊ သူတို့က သွားတော့ ။ အခြားတပါးသော ဘုရားတို့ကို ဝတ်ပြုတော့ဟု ဆိုလျက် ကျွန်တော်ကို ထာဝရဘုရား ၏ အမွေတော်မြေ ၌ မနေစေခြင်းငှါ ယနေ့ပင် နှင်ထုတ်ကြပါသည်တကား ။ သို့ဖြစ် ၍ ကျွန်တော်အသွေးသည် ထာဝရဘုရားရှေ့တော် ၌ မြေသို့ မကျပါစေနှင့် ။ အကြောင်းမူကား ၊ လူသည် ငုံးကို တောင်ပေါ်မှာလိုက် ၍ ရှာသကဲ့သို့ ဣသရေလရှင်ဘုရင်သည် ခွေးလှေးကို ရှာခြင်းငှါ ထွက်တော်မူပါပြီတကားဟု လျှောက်ဆို ၏ ။ ရှောလုကလည်း ငါပြစ်မှားပါပြီ ။ ငါ့သားဒါဝိဒ် ပြန်လာပါ ။ သင်သည် ယနေ့ငါ့အသက်ကို နှမြောသောကြောင့် ၊ နောက်တဖန် သင့်ကို ငါမညှဉ်းဆဲ ။ ငါသည် လူမိုက်ဖြစ် ၏ ။ အလွန် မှားယွင်းပြီဟု ဆိုသော် ၊ ဒါဝိဒ်က ၊ ရှင်ဘုရင်လှံတော်ရှိပါ ၏ ။ လုလင်တယောက်လာ ၍ ယူစေတော်မူပါ ။ လူအသီးအသီးတို့သည် ဖြောင့်မတ်ခြင်း ၊ သစ္စာစောင့်ခြင်းရှိသည်အတိုင်း ၊ ထာဝရဘုရားသည် အကျိုးကို ဆပ်ပေးတော်မူပါစေသော ။ ထာဝရဘုရားသည် ယနေ့ ကိုယ်တော်ကို ကျွန်တော်လက် ၌ အပ်တော်မူသော်လည်း ထာဝရဘုရားပေးတော်မူသော ဘိသိက်ခံသူကို ကျွန်တော်မထိခိုက်ပါ ။ ယနေ့ ကိုယ်တော်အသက်ကို ကျွန်တော် နှမြောသည် နည်းတူ ကျွန်တော်အသက်ကို ထာဝရဘုရားနှမြော ၍ ကျွန်တော်ကို ခပ်သိမ်းသော ဒုက္ခထဲက ကယ်နှုတ်တော်မူပါစေသောဟု ပြန်လျှောက်လျှင် ၊ ရှောလုက ၊ ငါ့သားဒါဝိဒ် ၊ သင်သည် မင်္ဂလာရှိပါစေသော ။ ပြုလေရာရာ ၌ အောင်မြင်ပါစေသောဟု ဒါဝိဒ်အားဆိုပြီးမှ ဒါဝိဒ်သည် ထွက်သွား ၍ ရှောလုသည်လည်း မိမိနေရာသို့ ပြန်လေ ၏ ။ တဖန်ဒါဝိဒ်က ၊ ငါသည် ရှောလုလက်ဖြင့် ဆုံးရှုံးရသော အချိန်ရောက်လိမ့်မည် ။ သို့ဖြစ် ၍ ဖိလိတ္တိပြည်သို့ အလျင်အမြန် ပြေးကောင်း ၏ ။ သည်ထက်ကောင်းသော အရာမရှိ ။ သို့ပြုလျှင် ရှောလုသည် ဣသရေလပြည်နယ်တွင် ငါ့ကို ရှာ ၍ မတွေ့နိုင်ကြောင်းကို သိလျက် ၊ အားလျော့ ၍ သူ့လက်မှ ငါလွတ်လိမ့်မည်ဟု အကြံရှိသည်အတိုင်း ၊ မိမိ ၌ ပါသော လူခြောက်ရာနှင့်တကွ ထ ၍ ဂါသမင်းမောခသားအာခိတ် ထံသို့ကူးသွားကြ ၏ ။ ဒါဝိဒ်နှင့် သူ ၏ လူများတို့သည် အသီးအသီး မိမိသားမယားပါလျက် ဂါသမြို့ ၊ အာခိတ်မင်းထံမှာ နေကြ ၏ ။ ဒါဝိဒ်မယားနှစ်ယောက် ၊ ယေဇရေလမြို့သူ အဟိနောင်နှင့် နာဗလမယား ၊ ကရမေလမြို့သူ အဘိဂဲလပါသတည်း ။ ဒါဝိဒ်သည် ဂါသမြို့သို့ ပြေးသွားကြောင်းကို ရှောလုသည် ကြား ၍ နောက်တဖန်မလိုက်မရှာဘဲ နေ ၏ ။ ဒါဝိဒ်သည် အာခိတ်မင်းထံသို့ဝင် ၍ ၊ ကျွန်တော်သည် ရှေ့တော် ၌ မျက်နှာရသည်မှန်လျှင် ကျွန်တော်နေစရာ တောရွာတရွာကို သနားတော်မူပါ ။ ကိုယ်တော် ကျွန်သည် မြို့တော် ၌ ကိုယ်တော် နှင့်အတူ အဘယ်ကြောင့် နေရပါသနည်းဟု လျှောက်လေသော် ၊ ထိုနေ့ ၌ အာခိတ်မင်းသည် ဇိကလတ်မြို့ကို ပေး ၏ ။ ထို့ကြောင့် ယနေ့တိုင်အောင် ယုဒရှင်ဘုရင်တို့သည် ဇိကလတ်မြို့ကို ပိုင်ကြ ၏ ။ ဒါဝိဒ်သည် ဖိလိတ္တိပြည် ၌ နေသော နေ့ရက်ပေါင်းကား တနှစ်နှင့် လေးလစေ့သတည်း ။ တရံရောအခါ ဒါဝိဒ်နှင့် သူ ၏ လူတို့သည် သွား ၍ ဂေရှုရိလူ ၊ ဂေရဇိလူ ၊ အာမလက်လူတို့ကို တိုက်ကြ ၏ ၊ ၊ ထိုလူမျိုးတို့သည် ရှေးကာလ ၌ ရှုရမြို့လမ်းမှစ ၍ အဲဂုတ္တုပြည်တိုင်အောင် အမြဲနေသောသူ ဖြစ်သတည်း ။ ထိုပြည်ကို ဒါဝိဒ်သည် လုပ်ကြံ ၍ ယောက်ျားမိန်းမ တစုံတယောက်ကိုမျှ အသက်ချမ်းသာမပေး ။ သိုး ၊ နွား ၊ မြည်း ၊ ကုလားအုပ် ၊ အဝတ်တန်ဆာတို့ကို သိမ်းယူ ၍ အာခိတ်မင်းထံသို့ ပြန်သွားလေ ၏ ။ အာခိတ်မင်းက ၊ သင်တို့သည် ယနေ့အဘယ်အရပ်သို့ သွား ၍ တိုက်သနည်းဟု မေးသော် ၊ ဒါဝိဒ်က ၊ ယုဒပြည်တောင်ဘက် ၊ ယေရမေလပြည်တောင်ဘက် ၊ ကေနိပြည်တောင်ဘက်သို့ သွား ၍ တိုက်ပါသည်ဟု လျှောက် ၏ ။ ထိုသို့ ဒါဝိဒ်ပြုပြီဟု ဂါသမြို့သို့လာ ၍ သိတင်းကြားပြောမည့်သူမရှိစေခြင်းငှါ ယောက်ျားမိန်းမ တစုံတယောက်ကိုမျှ အသက်ချမ်းသာ မပေး ။ ဒါဝိဒ်သည် ဖိလိတ္တြိပည် ၌ နေသော ကာလပတ်လုံး ထိုသို့ပြုလေ့ရှိ ၏ ။ အာခိတ်မင်းက ၊ ဒါဝိဒ်သည် မိမိကို မိမိလူမျိုး အလွန်စက်ဆုပ်ရွံရှာသည်တိုင်အောင် ပြုပြီ ။ သို့ဖြစ် ၍ ငါ့ထံ ၌ အစဉ်ကျွန်ခံလိမ့်မည်ဟု ဒါဝိတ်စကားကို ယုံလျက်ဆို ၏ ။ ထိုကာလ ၌ ဖိလိတ္တိလူတို့သည် ၊ ဣသရေလ အမျိုးကို စစ်တိုက်အံ့သောငှါ ဗိုလ်ခြေများကို စုဝေးကြ ၏ ။ အာခိတ်မင်းကလည်း ၊ သင်သည် လူများပါလျက် ငါနှင့် လိုက် ၍ စစ်တိုက်သွားရမည်ကို ဆက်ဆက် သဘောကျလော့ဟု ဒါဝိဒ်အားဆိုလျှင် ၊ ဒါဝိဒ်က ၊ အကယ်စင်စစ် ကိုယ်တော်ကျွန်သည် အဘယ်သို့ပြုနိုင်သည်ကို ကိုယ်တော်သည် သိတော်မူလိမ့်မည်ဟု လျှောက်သော် ၊ အာခိတ်မင်းက ၊ သို့ဖြစ် ၍ သင့်ကို ငါ့အသက်စောင့် ဗိုလ်ချုပ် အရာ ၌ ငါခန့်မည်ဟုပြန်ပြော ၏ ။ ထိုကာလ ၌ ရှမွေလမရှိသေလွန်ပြီ ။ ဣသရေလအမျိုးသားပေါင်းတို့သည် ငိုကြွေးမြည်တမ်းခြင်းကို ပြုလျက် ၊ သူ့ကိုသူနေရင်း ရာမမြို့ ၌ သင်္ဂြိုဟ်ကြပြီ ။ ရှောလုသည် စုန်းနှင့် နတ်ဝင်ပေါင်းတို့ကို တပြည်လုံးတွင် သုတ်သင်ပယ်ရှင်းနှင့်ပြီ ။ ထိုအခါ ဖိလိတ္တိလူတို့သည် စုဝေး ၍ ရှုနင်မြို့မှာ တပ်ချကြ ၏ ။ ရှောလုသည်လည်း ဣသရလ အမျိုးသားအပေါင်းတို့ကို စုဝေးစေ ၍ သူတို့သည် ဂိလဗောမြို့မှာ တပ်ချကြ ၏ ။ ရှောလုသည် ဖိလိတ္တိလူအလုံးအရင်းကို မြင်သောအခါ ကြောက် ၍ အလွန်တုန်လှုပ်သော စိတ်နှလုံး ရှိ ၏ ။ ထာဝရဘုရားကို မေးလျှောက်သော်လည်း ထာဝရဘုရားသည် ထူးတော်မမူ ။ အိပ်မက်အားဖြင့် ၎ င်း ၊ ဥရိမ်အားဖြင့် ၎ င်း ၊ ပရာဖက်အားဖြင့် ၎ င်း ထူးတော်မူ ။ ထိုအခါရှောလုက ၊ နတ်ဝင်မိန်းမကို ရှာကြလော့ ။ ငါသွား ၍ မေးမြန်းမည်ဟု ကျွန်တို့အား ဆိုသည်အတိုင်း ၊ ကျွန်တို့က အင်္ဒေါရမြို့မှာ နတ်ဝင်မိန်းမတယောက်ရှိပါ ၏ ဟု လျှောက်သော် ၊ ရှောလုသည် အဝတ်လဲ ၍ ထူးခြားသော အယောင်ကို ဆောင်လျက် ၊ ညဉ့်အခါ လူနှစ်ယောက်နှင့်တကွ ထိုမိန်းမဆီသို့သွား ၍ ရောက်ပြီးလျှင် ၊ သင်ပေါင်းသော နတ်ကို အမှီပြု ၍ သင့်အားငါပြောမည့်သူကို ဘော်ပါလော့ဟု တောင်းပန်လေ ၏ ။ မိန်းမကလည်း ၊ ရှောလုပြုသောအမှု ၊ စုန်းနှင့် နတ်ဝင်တို့ကို တပြည်လုံးတွင် သုတ်သင်ဖယ်ရှင်းသော အမှုကို သင်သည် သိလျက်နှင့် ငါ့ကို သေစေခြင်းငှါ အဘယ်ကြောင့် ငါ့အသက်ကို ကျော့စမ်းသနည်းဟု ပြန်ပြောသော် ၊ ရှောလုက ၊ ထာဝရဘုရား အသက်ရှင်တော်မူသည်အတိုင်း ၊ ဤအမှုကြောင့် အဘယ်အပြစ်မျှ မရောက်ရဟု ထာဝရဘုရားကို တိုင်တည် ၍ ကျိန်ဆိုလေ ၏ ။ မိန်းမကလည်း ၊ အဘယ်သူကို ငါဘော်ရမည်နည်းဟု မေးလျှင် ၊ ရှောလုက ၊ ရှမွေလကို ဘော်ပါဟု ဆို ၏ ။ မိန်းမသည် ရှမွေလကို မြင်သောအခါ ကြီးသောအသံနှင့် အော်ဟစ် ၍ ၊ ကိုယ်တော်သည် ကျွန်မကို အဘယ်ကြောင့် လှည့်စားသနည်း ။ ကိုယ်တော်သည် ရှောလုဖြစ်ပါ ၏ ဟု ရှောလုအားဆိုလျှင် ၊ ရှင်ဘုရင်က မစိုးရိမ်နှင့် ။ အဘယ်အရာကို မြင်သနည်းဟု မေးသော် ၊ မိန်းမက ၊ မြေကြီးထဲက ဘုရားတက်လာသည်ကို ကျွန်မမြင်ပါသည်ဟု လျှောက် ၏ ။ အဘယ်သို့သော အယောင်ဆောင်သနည်းဟု မေးပြန်သော် ၊ လူအိုတက်လာပါ ၏ ။ ဝတ်လုံခြုံလျက် ရှိပါ ၏ ဟု လျှောက်ပြန်လျှင် ၊ ရှမွေလဖြစ်ကြောင်းကို ရှောလုသည် ရိပ်မိလျှင် မြေပေါ် ၌ ဦးညွှတ်ပြပ်ဝပ် လျက်နေ ၏ ။ ရှမွေလကလည်း ၊ သင်သည် ငါ့ကို နှောက်ရှက်လျက် အဘယ်ကြောင့် ဘော်သနည်းဟု ရှောလုကို မေးသော် ၊ ရှောလုက ၊ အကျွန်ုပ်သည် အလွန်ဆင်းရဲခြင်းသို့ရောက်ပါပြီ ။ ဖိလိတ္တိလူတို့သည် စစ်တိုက် ကြပါ ၏ ။ ဘုရားသခင်သည် အကျွန်ုပ်ကို စွန့်တော်မူပြီ ။ ပရောဖက်အားဖြင့် ထူးတော်မမူ ။ အိပ်မက်အားဖြင့် ထူးတော်မမူ ။ အကျွန်ုပ် သည် အဘယ်သို့ပြုရမည်ကို ၊ ကိုယ်တော်ပြစေခြင်းငှါ ကိုယ်တော်ကို အကျွန်ုပ်ခေါ်ပါပြီဟု ပြောဆို ၏ ။ ရှမွေလကလည်း ၊ ထာဝရဘုရားသည် သင့်ကို စွန့် ၍ သင့်ရန်ဘက် ဖြစ်တော်မူသည် မှန်လျှင် ၊ ငါ့ကို အဘယ်ကြောင့် မေးမြန်းသေးသနည်း ။ ထာဝရဘုရားသည် ငါ့အားဖြင့် မိန့်တော်မူသည်အတိုင်း သင် ၌ ပြုတော်မူပြီ ။ ထာဝရဘုရားသည် ဤနိုင်ငံကို သင့်လက်မှနှုတ် ၍ ၊ သင့်အိမ်နီးချင်း ဒါဝိဒ်အားပေးတော်မူပြီ ။ အကြောင်းမူကား ၊ သင်သည် ထာဝရဘုရား ၏ စကားတော်ကို နားမထောင် ။ ပြင်းစွာသော အမျက်ကို အာမလက်အမျိုး ၌ မစီရင်သောကြောင့် ၊ ထာဝရဘုရားသည် ဤအမှုကို ယနေ့ သင် ၌ ရောက်စေတော် မူပြီ ။ ထိုမှတပါးသင်နှင့် ဣသရေလအမျိုးကို ဖိလိတ္တိလူတို့ လက် ၌ အပ်တော်မူမည် ။ နက်ဖြန်နေ့ သင်နှင့် သင် ၏ သားတို့သည် ငါနှင့်အတူရှိလိမ့်မည် ။ ထာဝရဘုရားသည် ဣသရေလလူ အလုံးအရင်းကို ဖိလိတ္တိလူတို့လက် ၌ အပ်တော်မူမည်ဟု ဆို ၏ ။ ထိုအခါ ရှောလုသည် မြေပေါ်မှာ အလျားပြပ်ဝပ်လဲနေ ၍ ၊ ရှမွေလစကားကြောင့် အလွန် ကြောက်ရွံ့ ၏ ။ တနေ့နှင့် တညဉ့်လုံး အဘယ်အစာကိုမျှ မစားဘဲနေသောကြောင့် အားကုန်ပြီ ။ ထိုမိန်းမသည်လာ ၍ ရှောလု အလွန်စိတ်ညစ်သည်ကို မြင်လျှင် ၊ ကိုယ်တော်ကျွန်မသည် ကိုယ်တော်စကားကို နားထောင်ပါပြီ ။ ကိုယ်အသက်ကို မနှမြောဘဲ ကိုယ်တော်မိန့်တော်မူသော စကားကို နားထောင်ပါပြီ ။ သို့ဖြစ် ၍ ယခုကိုယ်တော် ကျွန်မ ၏ စကားကို နားထောင်တော်မူပါ ။ စားစရာအနည်းငယ်ကို ရှေ့တော် ၌ တင်ပါရစေ ။ ကိုယ်တော်ကြွသွားသောအခါ အားပြည့်စေခြင်းငှါ စားတော်ခေါ်ပါဟု လျှောက် သော်လည်း ၊ ရှောလုက ငါမစားဟု ငြင်းပယ်လေ ၏ ။ သို့ရာတွင် ကျွန်တို့သည် မိန်းမနှင့် ဝိုင်း ၍ အနိုင်ပြုကြသဖြင့် ၊ ရှောလုသည် သူတို့စကားကို နားထောင် ၍ မြေပေါ်ကထပြီးလျှင် ခုတင်ပေါ်မှာ ထိုင်လေ ၏ ။ ထိုမိန်းမသည် မိမိအိမ် ၌ ဆူအောင်ကျွေးသော နွားကလေးတကောင်ရှိသည်ဖြစ် ၍ အလျင်အမြန် သတ်လေ ၏ ။ မုန့်ညက်ကိုလည်း ယူ ၍ နယ်သဖြင့် ၊ တဆေးမဲ့မုန့်ကို ဖုတ်ပြီးမှ ၊ ရှောလုနှင့် ကျွန်များတို့ ရှေ့ ၌ တင်လေ ၏ ။ သူတို့သည် စား ၍ ထိုညဉ့်တွင် ထသွားကြ ၏ ။ ဖိလိတ္တိလူတို့သည် ဗိုလ်ခြေအပေါင်းတို့ကို အာဖက်မြို့မှာ စုဝေးစေကြ ၏ ။ ဣသရေလ လူတို့သည် ယေဇရေလမြို့မှာ ရှိသော စမ်းရေတွင်းအနား ၌ တပ်ချကြ ၏ ။ ဖိလိတ္တိမင်းတို့သည် လူတရာတပ် ၊ တထောင်တပ်အစဉ်အတိုင်း ချီသွားသဖြင့် ၊ ဒါဝိဒ်နှင့် သူ ၏ လူတို့သည် နောက်တပ် ၌ အာခိတ်မင်းနှင့်အတူ လိုက်ကြ ၏ ။ ဖိလိတ္တိမင်းတို့ကလည်း ၊ သင်နှင့်လိုက်သော ထိုသူတို့သည် အဘယ်သူနည်းဟုမေးလျှင် ၊ အာခိတ်မင်းက ၊ ဤသူသည် ဣသရေလရှင်ဘုရင် ရှောလု ၏ ကျွန် ဒါဝိဒ် ဖြစ်သည်မဟုတ်လော ။ ကြာမြင့်စွာ ငါ့ထံမှာနေပြီ ။ ငါ့ထံသို့ ရောက်သောနေ့မှစ ၍ ယနေ့တိုင်အောင် သူ ၌ အပြစ်တင်စရာ တစုံတခုကိုမျှ မတွေ့ဟု ဖိလိတ္တိမင်းတို့အား ပြောဆိုသော်လည်း ၊ ဖိလိတ္တိမင်းတို့သည် စိတ်ဆိုးလျက် ဤသူ ပြန်ပါစေ ။ မင်းနေရာချသော အရပ်သို့ သွား ၍ နေပါစေ ။ ငါတို့နှင့်အတူ စစ်တိုက်မလိုက်စေနှင့် ။ စစ်တိုက်ရာတွင် ငါတို့ ရန်ဘက် ၌ နေမည်ကို စိုးရိမ်စရာရှိ ၏ ။ သူသည် သူ့သခင် ၏ စိတ်ကို ပြေစေခြင်းငှါ အဘယ်သို့ပြုနိုင်သနည်း ။ ငါတို့လူများ ၏ အသက်ကို အပ် ၍ ပြုနိုင်သည်မဟုတ်လော ။ ရှောလုအထောင်ထောင် ၊ ဒါဝိဒ် အသောင်းသောင်း သတ်လေစွတကားဟု အလှည့်လှည့်ကလျက် သီချင်းဆိုကြသောအခါ ၊ ဤဒါဝိဒ်ကို ရည်ဆောင် ၍ သီချင်းဆိုကြသည်မဟုတ်လောဟု အပြစ်တင်သောကြောင့် ၊ အာခိတ်မင်းသည် ဒါဝိဒ်ကို ခေါ် ၍ ၊ အကယ်စင်စစ် ထာဝရဘုရား အသက်ရှင်တော်မှုသည့်အတိုင်း သင်သည် ဖြောင့်မတ်စွာ ပြုပြီ ။ ငါနှင့်အတူ တပ်မှုတပ်ရင်း ၌ သင်သွားလာပြုမူခြင်းကို ငါအားရပြီ ။ သင်သည် ငါ့ထံသို့ရောက်သော နေ့မှစ ၍ ယနေ့တိုင်အောင် သင် ၌ အပြစ်ကို မတွေ့ ။ သို့သော် ဖိလိတ္တိမင်းတို့သည် သင့်ကို အလိုမရှိကြ ။ သို့ဖြစ် ၍ ယခုငြိမ်ဝပ်စွာ ပြန်သွားတော့ ။ ဖိလိတ္တိမင်းတို့ကို စိတ်ဆိုးစေခြင်းငှါ မပြုပါနှင့်ဟုဆိုသော် ၊ ဒါဝိဒ်က ကျွန်တော်သည် ကျွန်တော်သခင် ရှင်ဘုရင် ၏ ရန်သူတို့ကို စစ်တိုက်မသွားစေခြင်းငှါ အဘယ်သို့ ပြုဘိသနည်း ။ ကိုယ်တော်ထံမှာ နေသမျှ ကာလပတ်လုံး ယနေ့တိုင်အောင် အဘယ်အပြစ်ကို တွေ့တော်မူသနည်းဟု အာခိတ်မင်းအား မေးလျှောက်သော် ၊ အာခိတ်မင်းက ၊ သင်သည် ငါ့ရှေ့မှာ ဘုရားသခင် ၏ ကောင်းကင်တမန်ကဲ့သို့ ကောင်းသည်ကို ငါသိ ၏ ။ သို့သော်လည်း ငါတို့နှင့်အတူ စစ်တိုက်မလိုက်စေနှင့်ဟု ဖိလိတ္တိမင်းတို့သည် စီရင်ကြပြီ ။ သို့ဖြစ် ၍ သင်နှင့်လိုက်လာသော သင့်သခင် ၏ ကျွန်တို့နှင့်အတူ နံနက်စောစောထ ၍ မိုဃ်းလင်းသောအခါ ပြန်သွားတော့ဟု ဒါဝိဒ်အား ဆိုသည်အတိုင်း ၊ ဒါဝိဒနှင့် သူ ၏ လူတို့သည် နံနက်စောစောထ ၍ ဖိလိတ္တိပြည်သို့ ပြန်သွားကြ ၏ ။ ဖိလိတ္တိ လူတို့သည်လည်း ၊ ယေဇရေလမြို့သို့ ချီသွားကြ ၏ ။ သုံးရက်လွန် ၍ ဒါဝိဒ်နှင့် သူ ၏ လူတို့သည် ဇိကလတ်မြို့သို့ရောက်သောအခါ ၊ အာမလတ် လူတို့သည် တောင်ပြည်နှင့် ဇိကလတ်မြို့ကို တိုက်သဖြင့် ၊ ဇိကလတ်မြို့ကို လုပ်ကြံ ၍ မီးရှို့နှင့်ကြပြီ ။ မြို့ ၌ ရှိသော မိန်းမအကြီးအငယ် တယောက်ကိုမျှမသတ် ၊ ရှိသမျှတို့ကို သိမ်းသွားနှင့်ကြပြီ ။ သို့ဖြစ် ၍ ဒါဝိဒ်နှင့် သူ ၏ လူတို့သည် မြို့သို့ရောက်သောအခါ ၊ မြို့ကို မီးရှို့ ၍ မယားသားသမီးများကို သိမ်းသွားကြောင်းကို တွေ့သဖြင့် ၊ ငိုသံကို လွှင့် ၍ အားကုန်သည် တိုင်အောင် ငိုကြွေးကြ ၏ ။ ဒါဝိဒ်မယားနှစ်ယောက် ယေဇရေလမြို့သူ အဟိနောင်နှင့် နာဗလ မယားက ရေမေလမြို့သူ အဘိဂဲလတို့သည်လည်း ပါသွားကြပြီ ။ ဒါဝိဒ်သည် အလွန်စိတ်ငြိုငြင်ဆင်းရဲ ၏ ။ လူများတို့သည် မိမိတို့ သားသမီးများကြောင့် စိတ်ညှိုးငယ်သဖြင့် ၊ ဒါဝိဒ်ကို ကျောက်ခဲနှင့် ပစ်ကြမည်ဟု ဆိုကြ ၏ ။ ဒါဝိဒ်မူကား မိမိထာဝရဘုရားကို ကိုးစားလျက်နေ ၍ ၊ သင်တိုင်းတော်ကို ငါ့ထံသို့ဆောင်ခဲ့ပါလော့ဟု အဟိမလက် ၏ သား အဗျာသာကို ဆိုလျှင် ၊ အဗျာသာသည် သင်တိုင်းတော်ကို ဒါဝိဒ်ထံသို့ ဆောင်ခဲ့လေ ၏ ။ ဒါဝိဒ်ကလည်း ၊ အကျွန်ုပ်သည် ထိုအလုံးအရင်းကို လိုက်ရပါမည်လော ။ လိုက်လျှင် မှီနိုင်ပါမည်လောဟု ထာဝရဘုရားကို မေးလျှောက်သော် ၊ လိုက်လော့ ။ ဆက်ဆက်မှီ ၍ အလုံးစုံတို့ကို ရပြန်မည်ဟု မိန့်တော်မူသည်အတိုင်း ၊ ဒါဝိဒ်နှင့် သူ ၌ ပါသော လူခြောက်ရာတို့သည် သွား ၍ ဗေသော်ချောင်းသို့ ရောက်သောအခါ ၊ အချို့တို့သည် ထိုချောင်းနားမှာ နေရစ်ကြ ၏ ။ ဒါဝိဒ်နှင့် လူလေးရာတို့သည် လိုက်ကြ ၏ ။ လွင်ပြင် ၌ အဲဂုတ္တု လူတယောက်ကို တွေ့ ၍ ဒါဝိဒ်ထံသို့ ဆောင်ခဲ့သဖြင့် ၊ မုန့်ကိုပေး ၍ ထိုသူသည် စား ၏ ။ ရေကိုလည်းသောက်စေကြ ၏ ။ သင်္ဘောသဖန်းသီး ပျဉ်တဖဲ့ ၊ စပျစ်သီးနှစ်ပြွတ်ကိုလည်း ပေး ၍ သူသည် စားသဖြင့် အားပြည့်ပြန် ၏ ။ သုံးရက်ပတ်လုံး မစားမသောက်ဘဲ ငတ်မွတ်ခဲ့ပြီ ။ ဒါဝိဒ်ကလည်း ၊ သင်သည် အဘယ်သူနှင့် ဆိုင်သနည်း ။ အဘယ်အရပ်က လာသနည်းဟု မေးလျှင် ၊ ကျွန်တော်သည် အာမလက်လူထံ ၌ ကျွန်ခံရသော အဲဂုတ္တုလူကလေးဖြစ်ပါ ၏ ။ သုံးရက်အထက်က အနာရောက်သောကြောင့် သခင်သည် ပစ်ထားပါ ၏ ။ ခေရသိပြည်တောင်ပိုင်း ၊ ယုဒပြည်နှင့် ကာလက်ပြည်တောင်ပိုင်းကို တိုက် ၍ ဇိကလတ်မြို့ကို မီးရှို့ပါပြီဟုပြောဆို ၏ ။ ဒါဝိဒ်ကလည်း ၊ ထိုအလုံးအရင်း ရှိရာသို့ လမ်းပြနိုင်သလောဟု မေးလျှင် သူက ၊ ကိုယ်တော်သည် ကျွန်တော့်ကို မသတ် ၊ သခင့်လက်သို့ မအပ်မည်အကြောင်း ဘုရားသခင်ကို တိုင်တည် ၍ ကျိန်ဆိုပါတော့ ။ သို့ဖြစ်လျှင် ထိုအလုံးအရင်းရှိရာသို့ လမ်းပြပါမည်ဟု ဆိုသည်အတိုင်း ၊ ဒါဝိဒ်သည် ကျိန်ဆိုခြင်းကို ပြုလေ ၏ ။ လူကလေးသည်လမ်းပြ ၍ ဒါဝိဒ်ရောက်သောအခါ ၊ ထိုလူများတို့သည် ဖိလိတ္တိပြည်နှင့် ယုဒပြည်ထဲက သိမ်းယူသော ဥစ္စာ ပစ္စည်းများအပေါင်းတို့ကြောင့် စားသောက်လျက် ၊ ကခုန်လျက် မြေတပြင်လုံး ၌ အနှံ့အပြားရှိကြ ၏ ။ ဒါဝိဒ်သည်လည်း ညဦးမှစ ၍ နက်ဖြန်ညဦးတိုင်အောင် သူတို့ကို လုပ်ကြံသဖြင့် ၊ ကုလားအုပ်ကို စီး ၍ ပြေးသော လုလင်လေးရာမှ တပါးလူတယောက်မှ မလွတ် ။ အာမလက်လူတို့သည် သိမ်းသွင်းသမျှတို့ကို ဒါဝိဒ်သည် ရပြန် ၍ ၊ မိမိမယားနှစ်ယောက်ကိုလည်း ကယ်နှုတ်လေ ၏ ။ လူအကြီးအငယ် ၊ သားသမီး ၊ ဥစ္စာပစ္စည်း ၊ လုယူသိမ်းသွားသမျှတို့တွင် တစုံတခုမျှမကျန် ၊ အလုံးစုံတို့ကို ဒါဝိဒ်သည် ရပြန်လေ ၏ ။ ဒါဝိဒ်သည်လည်း ထိုသိုးနွားများရှေ့မှာ အရင်နှင်သော သိုးနွားအပေါင်းတို့ကိုလည်း ယူ ၍ ၊ ဤဥစ္စာသည် ဒါဝိဒ်ပိုင်သော လက်ရဥစ္စာ ဖြစ်သည်ဟုဆို ၏ ။ မော ၍ ဒါဝိဒ်နောက်သို့ မလိုက်နိုင် ၊ ဗေသော်ချောင်းနားမှာ နေရစ်သော လူနှစ်ရာရှိရာသို့ ဒါဝိဒ်ရောက် ၍ ၊ သူတို့သည် ဒါဝိဒ်နှင့်သူ့ ၌ ပါသောလူတို့ကို ခရီးဦးကြိုပြုလိုသောငှါ ထွက်လာသဖြင့် ၊ ဒါဝိဒ်သည် အနီးသို့ရောက်သောအခါ သူတို့ကို နှုတ်ဆက်လေ ၏ ။ ဒါဝိဒ်နှင့် လိုက်သွားသောသူတို့တွင် အဓမ္မလူဆိုးများတို့က ၊ ဤသူတို့သည် ငါတို့နှင့်မလိုက်သောကြောင့် ၊ ငါတို့ရသော ဥစ္စာတို့တွင် သူတို့သားမယားမှတပါး အခြားသော ဥစ္စာကို သူတို့အားမပေးရ ။ ကိုယ်သားမယားကို ယူ ၍ ထွက်သွားကြစေဟု ဆိုကြ ၏ ။ ဒါဝိဒ်ကလည်း ၊ ငါ့ညီအစ်ကိုတို့ ငါတို့ကို စောင့်မ ၍ ငါတို့ကို တိုက်လာသော အလုံးအရင်းကို ငါတို့လက်သို့ အပ်တော်မူသော ထာဝရဘုရားပေးသနားတော်မူသော ဥစ္စာကို ထိုသို့ မပြုရ ။ ဤအမှု ၌ သင်တို့စကားကို အဘယ်သူ နားထောင်လိမ့်မည်နည်း ။ စစ်တိုက်သွားသော သူရသည်အတိုင်း ၊ ဥစ္စာကို စောင့်လျက် နေရစ်သောသူရစေ ။ နှစ်ပါးစလုံးတို့သည် အညီအမျှခံစေဟု စီရင် ၏ ။ ထိုနေ့မှစ ၍ ယနေ့တိုင်အောင် ဣသရေလအမျိုး ၌ ထိုသို့သော ထုံးစံဖြစ်စေခြင်းငှါ စီရင်ထုံးဖွဲ့သတည်း ။ ဒါဝိဒ်သည် ဇိကလတ်မြို့သို့ ရောက်သောအခါ ၊ လက်ရဥစ္စာ အချို့ကို မိမိအဆွေခင်ပွန်း ၊ ယုဒအမျိုး အသက်ကြီးသူတို့ထံသို့ ပေးလိုက် ၍ ၊ ထာဝရဘုရား ၏ ရန်သူလက်မှရခဲ့သော ဥစ္စာထဲက သင်တို့ အဘို့ လက်ဆောင်ကို ကြည့်လော့ဟုမှာလိုက် ၏ ။ ဗေသလမြို့ ၊ တောင်ရာမုတ်မြို့ ၊ အာရော်မြို့ ၊ ရှိဖမုတ်မြို့ ၊ ဧရှတမောမြို့ ၊ ရာခလမြို့ ၊ ယေရမေလလူ နေရာမြို့များ ၊ ကေနိလူ နေရာမြို့များ ၊ ဟောမာမြို့များ ၊ ခေါရာရှန်မြို့ ၊ အာသက်မြို့ ၊ ဟေဗြုန်မြို့မှစ ၍ ဒါဝိဒ်နှင့် သူ ၏ လူတို့သည် တည်းခိုတတ်သော မြို့ရွာအရပ်ရပ်သို့ ပေးလိုက်သတည်း ။ ဖိလိတ္တိလူတို့သည် ဣသရေလလူတို့ကို စစ်တိုက် ၍ ၊ ဣသရေလလူတို့သည် ရန်သူရှေ့မှာ ပြေးသဖြင့် ၊ ဂိလဗောတောင်ပေါ်မှာ အထိအခိုက်နှင့် လဲ ၍ သေကြ ၏ ။ ဖိလိတ္တိလူတို့သည် ရှောလုမင်းနှင့် သူ ၏ သားတို့ကို ပြင်းထန်စွာ လိုက် ၍ ၊ ရှောလု ၏ သား ယုနသန် ၊ အဘိနဒပ် ၊ မေလခိရွှ တို့ကို သတ်ကြ ၏ ။ စစ်တိုက်ရာတွင် ရှောလုသည် အလွန်ခံရ ၏ ။ လေးသမားတို့ ပစ်သော မြှားမှန် ၍ အလွန်နာသောကြောင့် ၊ လက်နက်ဆောင်လုလင်ကို ခေါ်ပြီးလျှင် သင့်ထားကို ထုတ် ၍ ငါ့ကို ထိုးလော့ ။ သို့မဟုတ် အရေဖျားလှီးခြင်းကို မခံသောလူတို့သည်လာ ၍ ငါ့ကိုထိုးပြီးမှ မရိုမသေ ညှဉ်းဆဲကြလိမ့်မည်ဟု ဆိုသော်လည်း ၊ လက်နက်ဆောင်လုလင်သည် အလွန်ကြောက် ၍ မပြုဘဲနေသောကြောင့် ၊ ရှောလုသည် ထိုထားကို ယူ ၍ ထောင်ပြီးလျှင် ၊ ထားဖျားပေါ်မှာ လှဲ ၍ သေလေ ၏ ။ ရှောလု သေသည်ကို လက်နက်ဆောင်လုလင် မြင်လျှင် ၊ သူသည်လည်း ထိုထားကိုထောင် ၍ ရှောလုနှင့်အတူ ထားဖျားပေါ်မှာ လှဲ ၍ သေ ၏ ။ ထိုသို့ရှောလုမှစ ၍ သူ ၏ သားသုံးယောက် ၊ သူ ၏ လက်နက်ဆောင်လုလင် ၊ သူ ၏ လူအပေါင်းတို့သည် ထိုနေ့ခြင်းတွင် အတူသေကြ ၏ ။ ဣသရေလလူ ပြေးကြောင်း ၊ ရှောလုနှင့် သူ ၏ သားသေကြောင်းကို ချိုင့်တဘက် ၊ ယော်ဒန်မြစ်တဘက် ၌ နေသော ဣသရေလလူတို့သည် သိမြင်လျှင် ၊ မြို့ရွာတို့ကို စွန့်ပြေးသဖြင့် ၊ ဖိလိတ္တိလူတို့သည် လာ ၍ နေကြ ၏ ။ နက်ဖြန်နေ့ ၌ ဖိလိတ္တိလူတို့သည် အသေကောင်တို့ ၌ အဝတ်တန်ဆာကို ချွတ်ခြင်းငှါလာသောအခါ ၊ ဂိလဗောတောင်ပေါ်မှာ ၊ ရှောလုနှင့် သူ ၏ သားသုံးယောက်တို့သည် လဲသေလျက် ရှိသည်ကို တွေ့မြင်ကြ ၏ ။ ရှောလု ၏ ခေါင်းကို ဖြတ် ၍ လက်နက်တော်ကို ချွတ်ပြီးမှ သူတို့ ရုပ်တုကျောင်းများ ၌ ၎ င်း ၊ လူများတို့ ၌ ၎ င်း ၊ သိတင်းကျော်စောစေခြင်းငှါ ဖိလိတ္တိပြည် အရပ်ရပ်သို့ ပေးလိုက်ကြ ၏ ။ လက်နက်တော်ကိုလည်း အာရှတရက်ကျောင်း ၌ ထား ၍ အလောင်းတော်ကို ဗက်ရှန်မြို့ရိုး ၌ ဆွဲထားကြ ၏ ။ ရှောလု ၌ ဖိလိတ္တိလူတို့ ပြုသောအမှုကို ဂိလဒ်ပြည် ယာဗက်မြို့သားများကြားလျှင် ၊ သူရဲအပေါင်းတို့သည် ညဉ့်အခါ ထသွား ၍ ၊ ရှောလု ၏ အလောင်းနှင့် သူ ၏ သားအလောင်းတို့ကို ဗက်ရှန်မြို့ရိုးမှ ချပြီး လျှင် ၊ ယာဗက်မြို့သို့ဆောင်ခဲ့ ၍ မီးရှို့ကြ ၏ ။ အရိုးတို့ကို လည်းယူ ၍ ယာဗက်မြို့မှာ သစ်ပင်အောက် ၌ သင်္ဂြိုဟ်ပြီးမှ ခုနစ်ရက်ပတ်လုံး အစာရှောင်ကြသည်